Real time web analytics, Heat map tracking

 

Royal Lemkes chequeWaar een paar dozen al niet toe kunnen leiden. René en Cora van de Geest doen al jarenlang mee met het hulpgoederentransport. Dit jaar kregen ze de kans om nog iets extra’s te doen. Via de werkgever van René, Royal Lemkes, werd eenmalig de gelegenheid geboden om een goed doel aan te dragen voor een donatie. Cora en René dachten daarbij meteen aan ‘hun’ Stichting. Of wij een goede bestemming voor die donatie wisten? Liefst één die aansloot bij de business van Royal Lemkes: import en export van planten, gericht op duurzame groei.

Deze vraag hebben we aan de ouders in Tinkerbell en het bestuur van Pro Sovata voorgelegd. Zij waren heel enthousiast en kwamen meteen met een idee: wat de ouders en kinderen graag zouden willen hebben is een trapveldje! Met name de jongens zitten vol met energie die er eigenlijk uit moet. Helaas is er geen echt goede gelegenheid om bijvoorbeeld te voetballen. De straat om het huis is te dicht bij de ramen en de auto’s en dus eigenlijk niet geschikt. Uiteraard hebben we veel land bij Tinkerbell, maar alles is zeer oneffen, vol met veel kuilen en bulten. Als je niet oppast, verzwikken de kinderen zich snel en makkelijk op deze ondergrond. Ook dat is dus niet echt geschikt om op te voetballen.

Een mogelijke donatie zal dus gebruikt gaan worden om een stuk van het land te egaliseren, een stevige bodem neer te leggen en zodoende ruimte te maken voor de aanleg van een grasveld met twee doelen. Royal Lemkes vindt dit een uitstekend passend project en heeft het eerste sponsor bedrag hiervoor op tafel gelegd. Ook René en Cora besloten dit project te gaan steunen door dit bedrag te verdubbelen.

Het totale project gaat ongeveer 8.000 euro kosten. Met de geweldige bijdrage van Royal Lemkes en René en Cora, is hiermee een begin gemaakt. Maar er is uiteraard nog de nodige sponsoring voor nodig. We zoeken nog naar ongeveer 5.000 euro.

Wilt u de kinderen van Tinkerbell en hun vriendjes uit de buurt de mogelijkheid geven om eens lekker ongestoord balletje te trappen, dan is uw bijdrage hiervoor van harte welkom!
De kinderen hebben een droom, door uw ondersteuninge en bijdragen laat u deze lang gekoesterde wens in vervulling gaan!

Wilt u een bijdrage leveren dan kan dat op ons tekeningnummer NL82 RABO 016.92.29.629 onder vermelding van "Trapveldje Tinkerbell"

 


Melinda kwam acht jaar geleden (2011) naar Nederland voor een onvergetelijke vakantie. Ze vertelt ons er graag iets over. Het staat in haar geheugen gegrift, zelfs een detail als de smaak van vruchtensap kan ze zich nog goed herinneren.Melinda 02

Ik ben Melinda Olah, 16 jaar oud. Ik zit in het tiende jaar van de ‘Domokos Kázmér’ school en ik doe de richting toerisme. In de zomer van 2009 was ik in Nederland. Ik was toen 9 jaar oud en sprak erg weinig Engels. Ik logeerde bij hele lieve mensen, Kees en Ria Verwoerd. Het waren drie heerlijke weken, vol met mooie ervaringen. We brachten veel tijd samen door. ’s Avonds barbecueën, kamperen, een strandwandeling, de dierentuin, teveel om op te noemen.

Melinda 01Het was een zomer vol plezier en spelletjes. En ze hadden super lekkere vruchtensap. Als ik er nu aan denk, dan kan ik het nog proeven. Sindsdien heb ik steeds contact met de familie gehouden. Met Annamari, met wie ik bij hen logeerde, helaas niet. Ik herinner me ook de kleinzoons van Kees en Ria, met wie we vaak speelden. Dankzij de familie en de kinderen leerde ik de taal een heel klein beetje en had ik deze fantastische ervaring. Ik ben zo blij dat ze mij die kans gegeven hebben, ik kan ze niet vaak genoeg bedanken!

Melinda, Sovata


Irma-vadja 1-deel

 

In het jaar 1996 kwam Irma als 9-jarig meisje naar Nederland. Ze logeerde drie weken bij de familie Dekker in Nieuwegein en ze heeft nog steeds contact met het gastgezin. Wat de kindervakantie voor haar betekende? Haar antwoord was kort en duidelijk: “Het is nog steeds de mooiste belevenis van mijn leven!”
 

 

 

 

“Mijn naam is Irma SzidoniaIrmus Vajda Vajda en ik herinner het mij als de dag van gisteren: wat was ik blij dat ik als 9-jarig meisje naar Nederland mocht! Ik ben nu 28 jaar oud en nooit ben ik meer zo ver van huis geweest.

De familie verwende ons met nieuwe kleren en lekker eten. Ook maakten we veel uitstapies, zoals naar het zwembad, naar Amsterdam en met de groep Roemeense kinderen gingen we naar een attractiepark. Ik leerde fietsen en ontmoette veel nieuwe mensen met wie ik een praatje probeerde te maken. Wel had ik aan het einde van mijn vakantie last van heimwee, ondanks dat ik genoot van het Nederlandse leven. Het was ook allemaal best vreemd voor mij, zeker in het begin.De familie Dekker heeft mij na de vakantie niet vergeten. Elk jaar ontvang ik nog een pakketje van ze, waar ik ze heel dankbaar voor ben. Jan en Gerry, ik bedank jullie voor jullie liefde en steun!

Ik spreek mijn waardering uit voor de mensen van de Stichting Roemeense Kinderhulp. Als kind al zag ik ze als heel aardige mensen, die alles met liefde doen. Ik denk er nog steeds zo over. “

Irma Vajda, Sovata

De Openbare Daltonschool De Tandem in IJsselstein heeft het afgelopen jaar (2015) geld en kleding ingezameld voor een basisschool in Sarateni, een arme dorpsgemeenschap in de buurt van Sovata. Op die school zitten veelal kansarme kinderen. De school krijgt vanuit de Roemeense overheid weinig geld. Klaslokalen en schoolmiddelen zijn verouderd, maar de schoolleiding doet wat zij kan en de sfeer in de school is goed.

scholen in actie 16 1 scholen in actie 16 2 scholen in actie 16 3


Afgelopen november hebben we de achttien dozen van De Tandem naar de school gebracht. Gloednieuwe schoolspullen en de ingezamelde kleding…  De dozen zaten er vol mee. De schoolspullen hebben we ter plekke gesorteerd en apart gelegd om later aan de kinderen uit te delen en te bewaren voor algemeen gebruik. De kleding werd uitgelegd op de tafeltjes van de kinderen. Ze mochten zelf uitkiezen wat zij mee naar huis wilden nemen. Ruzie om kleding was er niet. Was er te veel animo voor één kledingstuk, dan werd het spelletje - steen, papier, schaar -  gespeeld en de winnaar kreeg het gewilde kledingstuk.  Kinderen en team Opstap: namens de kinderen en schoolleiding van de basisschool in Sarateni, hartelijk bedankt!

Op dezelfde school in Sarateni hebben we in een paar andere klassen schoenendozen mogen uitdelen van de Gerardus Majella School uit Cabauw. Kinderen van deze basisschool hebben al deze doosjes vrolijk versierd en elk kind heeft voor een kind in Roemenië de doos gevuld. Een school voor een school. Een kind voor een kind. Een prachtig idee!

Al in het vroege voorjaar van 2013 werd de Jubileumcommissie opgericht, met als doel aandacht te gaan geven aan ons 25-jarig jubileum. Omdat de officiële oprichtingsdatum van de Stichting
22 januari 1991 is maar er daarvoor al was begonnen met de activiteiten, werd besloten om een heel jubileumjaar 2015-2016 te gaan vieren met diverse activiteiten door het jaar heen.

Voorbereiding
Tijdens de eerste brainstormsessie werden wilde ideeën en plannen geopperd, maar het  belangrijkste werd: “Wat zou het geweldig zijn om met heel veel gastgezinnen naar Sovata te gaan en daar een reünie te organiseren met alle Roemeense kinderen die in 25 jaar kindervakantie in Nederland zijn geweest”. Toen bleek dat ook het 10-jarig bestaan van Tinkerbell in mei 2015 viel, werd besloten om dit te combineren en een reis te organiseren in de meivakantie in 2015. Zo gezegd, zo gedaan. Veel vergaderingen later, aan het begin van 2015, kwamen de eerste aanmeldingen voor de reis binnen. Uiteindelijk werden dit er bijna 150! Het was een uitdaging om alle vliegtickets, bussen van Lopik naar de luchthavens Eindhoven en Dortmund, vijf pensions in Sovata, allerlei extra activiteiten en excursies te boeken, te organiseren en te plannen. De Stichting leek een reisbureau en onder leiding van Wilma deed het daar voor niet onder.
 
Reis
jub alg (82)Voor het grootste deel van de groep begon de reis met een bustransfer vanuit Lopik. De stemming zat er al snel in. Iedereen had er zin in en ging met eenzelfde doel naar Sovata. Vanuit Roemenië volgden Alie en Wilma, die al eerder waren afgereisd om voorbereidingen te treffen, de vorderingen via de app. “Bus vertrokken vanuit Lopik”, “iedereen is ingecheckt”, “goed aangekomen in Cluj /Tirgu Mures”. Daarna volgde er met de groep een gezamenlijk diner onderweg. Hoewel er velen ook met een huurauto vanuit Tirgu Mures naar Sovata reisden, kwamen ze gezellig mee-eten in restaurant Gerendas vlak voor Chibed. Deze invasie zorgde even voor onrust onder de aldaar aanwezige bruiloftsgasten, die dus maar snel vertrokken. Vervolgens ging de reis verder naar Sovata en werd iedereen keurig bij zijn pension afgeleverd. De groep vanuit Cluj werd later die avond opgewacht. Omdat twee pensions wat hoger lagen en de bus daar niet kon komen, werden midden in de nacht auto’s geregeld om gasten en bagage naar boven te brengen, zodat iedereen snel naar zijn kamer kon. Meteen was een gevoel van saamhorigheid en hulpvaardigheid merkbaar in de groep.

Reünie
jub alg (09)Om organisatorische redenen werd de reünie op zondagmiddag gehouden in een grote zaal zonder naam, maar die door iedereen Veritas werd genoemd. Al vroeg in de ochtend werden door de jubileumcommissieleden versieringen en vlaggen opgehangen om de zaal aan te kleden. Er werden foto’s van 25 jaar kindervakantie opgehangen en een bingotafel ingericht. Vanaf 14.00 uur kwamen de Nederlandse gasten aan, netjes met de bus opgehaald bij de pensions. De eerste vakantiekinderen stonden al voorzichtig bij het hek te kijken en als ze een bekende uit Nederland zagen, kwamen ze vlug naar binnen. Totaal 35 gastgezinnen ontmoetten die middag ‘hun’ vakantiekinderen en al gauw werden per gastgezin de tafels gevuld. Het was geweldig om te zien, zoveel tafels met zoveel gastgezinnen en hun kinderen. Bij de familie Bosch werden vier tafels bij elkaar geschoven om iedereen een plek te geven. En dan was het maar goed dat niet alle vijftig kinderen konden komen! Er werd flink bijgepraat, soms met behulp van een oud-begeleider als tolk, en veel foto’s uitgewisseld. Kleine verlegen jongens en meisjes waren uitgegroeid tot zelfverzekerde jongedames en stoere mannen. Sommigen hadden al zelf een gezin, want van 11 tot 35 jaar oud waren kinderen naar de reünie gekomen. Na het heerlijke lunchbuffet werd er Bingo gespeeld onder leiding van quizmaster Keesjan en zijn lieftallige assistentes Nienke en Orsika. Dit was voor sommige Roemenen een eerste kennismaking Bingo. Wat moest je nou met zo’n briefje met allemaal nummers met een pen die niet schreef (?). Wat leuk… een Toto formuliertje!  En meteen werden nummertjes aangekruist. Na uitleg van een tolk werd snel duidelijk dat dat de bedoeling niet was en ging iedereen enthousiast meedoen. Er werden veel prijsjes uitgedeeld en het had nog veel langer mogen duren. De middag werd afgesloten met één grote springende meute door de grote zaal: de langste polonaise van de pinguindans in de geschiedenis van de Stichting. Onvergetelijk!

10  jaar Tinkerbell
jub alg (68)Op dinsdag 5 mei 2015 was het precies 10 jaar geleden dat het familiekindertehuis Tinkerbell officieel werd geopend. Hoewel het kindertehuis vanuit een bittere noodzaak is opgericht, is het ook mooi om te vieren dat al 10 jaar lang kinderen een warme en liefdevolle familie hebben door wie ze worden verzorgd en bij wie ze veilig opgroeien. Het werd een feestelijke middag met gelukkig zonnig weer. In een tent naast het huis was een prachtige fototentoonstelling over het ontstaan van het tehuis en de kinderen vanaf kleins af aan. Het feest had een officieel tintje met een toespraak van de Nederlandse ambassadeur in Roemenië, Matthijs van Bonzel en de huidige burgemeester van Sovata, Péter Ferenc. Zij benadrukten het belang van de goede samenwerking tussen Nederland en Roemenië. Er werd gedanst door onder andere de dansgroep van Sacadat, waar ook enkele jonge bewoners van Tinkerbell aan mee deden. Daarna werden Karin en Edwin verrast met een bloemengroet van de kinderen van Tinkerbell onder de klanken van het overbekende nummer “Lemon tree”. Er was gelegenheid om het huis te bekijken. Van de slaapkamers boven tot de ‘geheime’ doorgang in de kelder van de ene naar de andere woning. De meeste gasten keken hun ogen uit in het frisse en kindvriendelijke huis met de grote tuin, alle dieren en voorzieningen. In de woonkamer stond een heerlijk buffet klaar, gemaakt door oma van het kindertehuis.

Activiteiten
Naast deze hoogtepunten waren er natuurlijk nog veel meer activiteiten te doen. Het was leuk om te zien dat veel gasten gebruik maakten van de mogelijkheid om met een vertaler op bezoek te gaan bij een pakketgezin of hun vakantiekinderen. Zo kon men met eigen ogen zien hoe men daar leeft, of de hulp goed terecht komt of misschien na zoveel jaren van hulp niet meer nodig is. Ook tijdens de verschillende wandelingen door Sovata kwam men op plekken die je als toerist niet zo gauw opzoekt en waar de hulp van de Stichting zo goed terechtkomt.
jub alg (51)Speciaal voor de gasten uit Nederland reed de stoomtrein Mocanita op maandag. Met een grote groep Nederlandse gasten reed de oude stoomtrein met een slakkengangetje door Sovata en Sacadat en de mooie natuur van Transsylvanië naar het eindstation Campu Cetatii. Daar stonden grote legertrucks klaar om iedereen naar de forellenkwekerij te brengen. Na een rondleiding over de kwekerij was het tijd om te proeven in het restaurant. Vervolgens ging het in omgekeerde richting weer terug naar Gara Mica in Sovata.
Op drie avonden was het mogelijk om mee te gaan naar een plek waar veel beren zitten. Beren zien werd gegarandeerd. Het was een flink stuk rijden en daarna door het bos lopen naar een hut. Daar zat iedereen muisstil te wachten of de beren zich lieten zien. Het wachten werd beloond want iedere avond liepen de beren langs om op hun gemak het eten te komen oppeuzelen. Het meest spannend was nog om daarna terug te lopen naar het busje, over het pad waar net de beren hadden gelopen. jub alg (17)En een boswachter met een geweer met twee kogels… is dat voldoende als er drie of meer beren lopen? Gelukkig kwam iedereen weer veilig thuis.
Waar kun je nog met een paard en wagen de paden op en picknicken in de vrije natuur? In Sarateni! Ook dat was een unieke ervaring waarvan werd genoten in deze week.
Natuurlijk werden ook de toeristische plekken in de omgeving aangedaan en waren er excursies naar de zoutmijn van Praid en het keramiekdorp Corund, de oude stad Sighisoara met het huis van Dracula en de grote zoutmijn van Turda.
Op donderdagavond hadden de vaders van het kindertehuis grote kookpotten met Goulash boven een open vuur gemaakt. De tuin bij Tinkerbell werd omgetoverd tot een groot open luchtrestaurant en hoewel het weer even roet in het eten dreigde te gooien, werd het een mooie avond. Onder het genot van zigeunermuziek, een prachtige sterrenhemel en veel kaarsjes op de grond was het een warme en sfeervolle avond.
Zo was er de hele week voor iedereen wel wat te doen. Maar de meeste gasten ervaarden toch vooral het warme contact met oude en nieuwe bekenden in Sovata als het meest speciaal aan deze reis.

Toeristenbureau Salt Lake Travel
De hele week waren de medewerkers van Salt Lake Travel met hulp van Alie, Keesjan en Wilma beschikbaar voor de Nederlandse gasten. Verkoop van kaarten en voedselbonnen, informatie over het programma, extra excursies bespreken en taxi regelen, alles kon. De vier mountainbikes werden ook de hele week verhuurd. Soms leek het letterlijk een verzamelplaats voor de Nederlandse gasten.  Ondertussen kwamen er ook nog gewoon klanten voor een vliegticket die geholpen moesten worden.
 
Afscheidsavond
jubileum eindavond 01Vrijdag was het al weer de laatste avond. Wederom kwam de hele groep naar de grote zaal van Veritas voor een afscheidsavond met heerlijk diner en Roemeense folklore. Ook veel Roemeense genodigden waren aanwezig die door de Stichting in het zonnetje werden gezet voor hun jarenlange inzet. Er werden ervaringen uitgewisseld en bedankjes gegeven. De sfeer was geweldig en in een week tijd voelde de groep als één grote familie. Dit was ook de ervaring binnen de verschillende pensions. Er was een groot gevoel van saamhorigheid en het was leuk om te horen dat iedere pensiongroep zichzelf de leukste vond! Rond 23.00 uur was het tijd om af te sluiten want op zaterdagochtend vertrok al vroeg de eerste bus weer richting het vliegveld.

Afscheid
Zaterdagochtend vroeg was het verzamelen geblazen bij het toeristenbureau om gedag te zeggen en de groep uit te zwaaien. Eerst de groep naar Cluj en een uur later de groep naar Tirgu Mures. Iedereen ging weer huiswaarts, behalve Alie, Karin en Wilma die nog een paar dagen langer bleven om alles netjes af te werken. Ze volgden de terugreis weer via de app. Het was nog even spannend welke groep het eerste Lopik zou bereiken… Uiteindelijk reden de bussen achter elkaar aan het parkeerterrein in Lopik op.

Wilma: “We kunnen terugkijken op een geweldige week. Het was intensief maar fantastisch om te organiseren en mee te maken. Velen vroegen al: “Volgend jaar weer?” Maar daarvoor waren de voorbereidingen te  uitgebreid. Gelukkig weten velen nu dat via het toeristenkantoor van onze Stichting ‘Saltlake Travel’ alles naar wens kan worden geregeld, het reizen per vliegtuig goed te doen is, er prima auto’s te huur zijn, er leuke en goede pensions in Sovata zijn en bovenal:  veel vrienden die op je wachten en je graag weer verwelkomen in Sovata.”
logo-slt