Real time web analytics, Heat map tracking

Je zou denken dat de lol er na 29 keer wel een keer af gaat. Maar de familie Bosch bewijst dat het vakantiekinderen-virus hardnekkig is. Je gaat van ze houden, of je wilt of niet. En voor je gastvrijheid krijg je zoveel blijdschap en voldoening terug.

Wij mochten dit jaar alweer voor de 29ste keer gastgezin zijn en hadden er weer net zoveel zin in als de allereerste keer. Het blijft elk jaar spannend: hoe zijn de kinderen, zal het klikken, houden ze wel van dieren (we wonen op een boerderij), hebben ze geen heimwee en hoe vrij zijn ze? Dit jaar kenden we al één van de meisjes en één van de begeleidsters. Vandaar het dubbele gouden randje.

dubbel goud 01Ons eerste gouden randje:
in 2015 zijn we met het 25-jarig bestaan van de Stichting in Sovata geweest en hebben we Monica ontmoet die in 1995 bij ons op vakantie was. Zij is inmiddels gelukkig getrouwd en heeft twee mooie meisjes gekregen. Zij maakt het goed. Monica en haar man hebben beiden een baan en wonen in een klein huisje met twee kamers. Dit jaar mocht haar dochtertje Vanda naar Nederland komen en wij hebben uiteraard gevraagd of zij bij ons mocht logeren. Het kind van een vakantiekind, hoe speciaal is dat! Vanda kwam samen met Kata die ons ook al een beetje kende van de foto’s van haar vriendinnetje die vorig jaar bij ons was geweest. Dus jullie snappen het al, vanaf de eerste minuut hebben we alleen maar pret gehad en leuke dingen beleefd met deze vrolijke meiden die overal voor in waren. Alleen met de barbies spelen? Nee, meisjes van negen en tien jaar deden dat niet meer. Totdat ze de paardenstal ontdekten met de Evie poppetjes. Daar werd vanaf datmoment zeker elke dag wel een uur mee gespeeld. Ook dit jaar zijn we weer veel met de andere gastouders opgetrokken. We zijn onderhand één grote familie geworden. Veel gezinnen zijn al vele jaren gastouders en elk jaar wordt het alleen maar gezelliger. Zo maken we leuke uitjes naar onder andere de zee, Benschops speelplezier, gratis pannenkoeken eten en midgetgolfen voor onze logeetjes bij Midden op ’t Land, barbecue bij één van de gastouders, de dierentuin, bowlen et cetera. De eerste maandag dat de kinderen er zijn, hebben we al een heuse kledingbeurs waar ze zelf kunnen zoeken en speuren naar hun eigen maat en smaak. Zo gaan ze de hele vakantie keurig gekleed, want als de kinderen komen, hebben ze meestal alleen een schoon onderbroekje en pyjamaatje bij zich.

Familiedag
Op de eerste zaterdag is er een familiedag waar alle kinderen en gastouders met hun kinderen komen. We worden al jaren gastvrij ontvangen door de familie Van Vuuren in Blokland (zelf zijn zij ook meerdere jaren gastgezin geweest) en de dag is één groot feest. Ze hebben een heel grote boerderij met veel trapskelters. Er wordt een grote waterglijbaan gehuurd, de dames van het Rode Kruis komen geheel vrijwillig de kinderen schminken (echt mooie creaties worden er gemaakt) en, niet te vergeten, onze clown Bennie Bang verzorgt een
optreden. Bij mooi weer worden ook de waterpistolen goed gebruikt. Verder brengt iedereen iets te eten mee en hebben we een gezamenlijke barbecue (gedeeltelijk gesponsord door Deli-Kip) als afsluiting. En tussendoor worden we nog getrakteerd op een ijsje van de snackbar in Oudewater.

Gezamenlijke uitjes
Elke week hebben de kinderen één of meer gezamenlijke uitjes van de Stichting. Ze gaan dan naar Drievliet, Plaswijckpark, Zuccotto en varen op het IJsselmeer. Dan hebben de gastgezinnen even tijd om het huis op de ruimen of uit te rusten. Als afsluiting van de vakantie hebben we op donderdagavond nog de disco met medewerking van Texas Drive-in Show. Deze mannen zijn al 27 jaar van de partij om de kinderen een onvergetelijke afscheidsavond te bezorgen. En elk jaar zorgt het afsluitingslied, You Never Walk Alone, weer voor een brok in ons keel.

Tweede gouden randje
Ons tweede gouden randje was Timea, een meisje dat in 1999 bij ons op vakantie kwam. Een heel schuchter meisje dat je niet aan durfde te kijken en alleen maar naar beneden keek. Haar ouders waren gescheiden en ze woonde samen met haar zusje bij haar moeder. Vader was naar Hongarije vertrokken. Zij was midden in de vakantie jarig en we hebben uiteraard een mooi feestje voor haar gegeven, met acht vriendinnetjes die hier ook op vakantie waren. Ze is nooit vergeten dat wij dat zomaar voor haar hadden gedaan.
Voor vorig jaar was de Stichting nog op zoek naar een geschikte begeleidster die goed Engels of Duits sprak. Via Facebook hebben wij een oproep gestuurd naar onze oud-gastkinderen of er iemand was wie dit aandurfde. En laat nu dat schuchtere meisje van toen helemaal enthousiast reageren: zij wilde dat wel doen. We hadden haar uiteraard ook in 2015 in Sovata opgezocht en al gezien dat ze nu haar mannetje stond, een mooie, slimme meid die bij een bank werkte. Haar ouders waren weer bij elkaar en ze vormden een heel gelukkig gezin. De Stichting heeft haar ingewerkt en vervolgens heeft zij heel veel werk verzet dat nodig is om de kinderen naar Nederland te halen. Denk hierbij aan gesprekken met ouders, aanvragen van paspoorten, verzamelen van informatie over de kinderen, en vooral, het verkrijgen van een handtekening van beide ouders. Erg belangrijk, want als één van de twee niet tekent, mag het kind niet mee naar Nederland. Zo sneu soms, want niet altijd is pa of ma nog te vinden of kunnen of willen ze de vereiste handtekening niet zetten.

dubbel goud 02My second home
Op 8 juli mochten wij Timea dus weer verwelkomen
, nu als begeleidster, maar ook zeker nog als ons kind. Heerlijk om haar hier te ontmoeten. Ze was erg nerveus, want hoe was het ook alweer en hoe zag ons huis er ook alweer uit? Eenmaal bij ons op bezoek waren daar vreugdetranen: ”my second home” en heel veel herkenning. Haar verjaardag viel ook nu weer deze vakantie en toevallig precies op de familiedag bij de familie Van Vuuren. We hebben alle kinderen gevraagd of zij een mooie tekening voor Timea wilden maken. We hebben voor haar gezongen en een verjaardagstaart voor haar gemaakt, met daarop natuurlijk kaarsjes die uitgeblazen moesten worden. En waarom wilden die nu niet uitgaan…? We zijn een paar keer, als haar bezigheden rondom de kinderen dat toestonden, met haar op stap geweest en we konden heerlijk bijkletsen. Altijd te kort natuurlijk, maar in november bij de uitgifte van de dozen in Sovata, hebben we haar wederom gesproken. Toen was ze bezig om een werkvergunning aan te vragen voor Hongarije, want haar zusje, waar zij erg op gesteld is, was daarheen verhuisd. En per 1 maart woont zij daar nu ook. Dus wie weet wanneer onze volgende ontmoeting nu zal zijn. 

Besmet met de liefde voor deze kindjes
Wij kijken alweer uit naar 14 juli, dan komen er weer nieuwe gastkinderen naar Nederland en stellen we ons huis en hart weer open voor deze mooie, vergeten, armoedige kindjes, die het zo verdienen om eens drie weken gewoon kind te zijn, zonder zorgen, met voldoende eten en een heerlijk bed voor jou helemaal alleen. Een heerlijke vakantie beleven waarin je heel veel plezier mag maken en spelen met allemaal nieuwe vriend(innet)jes die je hebt leren kennen in de bus op weg naar dat hele verre, onbekende Nederland. Een land waar je al veel over hebt gehoord van andere kinderen op school en waar jij nu zelf naartoe mag. Bij dezen doe ik een oproep aan alle mensen die nog nooit gastouder zijn geweest: denk er eens over na of u deze ervaring wilt missen… U staat niet alleen, er staan vele gastouders om u heen om u op weg te helpen of om de kinderen een dag op te vangen als u tussendoor moet werken. Wij zoeken nog vijf gastgezinnen, bent u er daar één van? Maar pas op, als je eenmaal bent besmet met de liefde voor deze kindjes kom je er niet meer vanaf. 

Hartelijke groeten van de familie Bosch uit Lopik: Teus, Thea, Arjan en Annemiek