Real time web analytics, Heat map tracking

In augustus, in de week voorafgaand aan de komst van de nieuwe ouders, waren er even geen ouders aanwezig om op de kinderen in Tinkerbell te passen. Alie en Keesjan, die toch al in Sovata waren om de kinderen van de kindervakantie terug te brengen, gingen de uitdaging aan om met z’n tweeën een hele week op Ana, Krisztina, Andrea, Pistike, Delia en Rici te passen. Zowaar geen sinecure als je bedenkt dat zowel Alie als Keesjan in Nederland een eenpersoons-huishouden runnen en geen kinderen gewend zijn.
Dit is het verslag over die week van Alie en Keesjan.

Daar sta je dan alleen met alle kids. Nou ja, Kata, Karin, Edwin en Reka waren er wel, maar eigenlijk alleen tijdens de maaltijden. Zij waren ontzettend druk met de selectiegesprekken met de nieuwe ouders. Keesjan en ik stonden er dus alleen voor. Nu kan ik gelukkig een beetje Hongaars spreken en Keesjan kan soms streng kijken of met de kids voetballen, dat scheelde.

Eén van de grootste uitdagingen was het verzorgen van de maaltijden voor alle kinderen en alle volwassen begeleiders. Da’s even wat anders dan een klein potje koken. Gelukkig kregen we hulp, vooral Ana en Rici vonden het leuk om ons te assisteren. Ana heeft ons zelfs geholpen een traditionele Gulyash te koken. Alie Keesjan 03
De keuze van het eten was een grotere uitdaging: wij kookten veel groentes en dat bliefde de kids niet. Vaak werd er door de kinderen al voor het eten besloten dat er niet werd meegegeten, want de ene wilde geen champignons in het eten, de ander geen fruit etc. Maar we hadden een tactiek en die werkte: alles in aparte pannetjes klaarmaken. Konden ze kiezen. Een beetje verwennen mocht in deze week en de kinderen stonden uiteindelijk zelfs open om nieuwe dingen te proeven.

Een andere uitdaging was het schoonmaken van het huis, het opruimen van hun kamers, de kleren uit Nederland een plekje in de kast geven en oude kleding weer uit de kast halen. Maar ook stofzuigen, de keuken schoonmaken, dweilen en andere klusjes werden door ons samen met de kinderen en de schoonmaakster opgepakt. Niet altijd was er evenveel motivatie, vaak niet trouwens, maar een uitje naar het centrum en ijsjes in het vooruitzicht stellen doen ook hier wonderen. 

 Vooral spannend was het gesprek met de nieuwe ouders. Op dinsdagavond werden de kinderen voorbereid en samen bedachten we vragen die aan de ouders gesteld konden worden. Hoe gaan zij om met telefoongebruik, hoe streng zijn ze in regels, wordt er gestraft en hoe staan zij tegenover het geloof. Allemaal goede vragen die woensdag aan de ouders gesteld werden. Na het gesprek gingen de nieuwe ouders met de kinderen even een rondje door het huis maken. Toen het wel erg lang stil bleef en de ouders met kinderen maar wegbleven maakten wij, de Nederlandse vrijwilligers, ons toch even zorgen. Waar blijven ze? Met een smoesje gingen we naar boven om even stiekem te kijken. Wat bleek: ze zaten allemaal op en voor het bed van Rici te praten over hoe zij hun kamers graag veranderd willen hebben (de kinderen zijn immers al flink groter geworden maar de kamers zijn nog steeds afgestemd op de kindertijd). Een zucht van verlichting… dit leek wel goed te zitten.

In de middag werd alle kinderen 1 voor 1 gevraagd of zij het zien zitten met de nieuwe ouders. Unaniem werd besloten dat zij mochten komen. De volgende dag al. Vanaf donderdagavond stond ons oppassen dus op-eens in het teken van overdracht en introductie. Vrij-dagochtend waren de nieuwe ouders al vroeg op. Wij ook en Keesjan sprak met moeder Tunde over de kin-deren en het huis… tot zij lichtjes door vader Istvan uit de keuken werden gezet: "willen jullie uit 'mijn' keuken gaan, dan kan ik het ontbijt verzorgen", was zijn toe-lichting. Een Roemeense man die deze woorden in de mond neemt? We werden meer dan verrast. Alie Keesjan 02
Zaterdagochtend in alle vroegte was het al een komen en gaan van kinderen. Diezelfde kinderen die de hele week wilden uitslapen stonden al vroeg buiten om te helpen bij klusjes, zoals het inmaken van aubergines. Het was de dag van ons vertrek, maar ook van Karin en Edwin. Het mooiste was dat we het gevoel hadden dat we de kinderen met een gerust hart konden achterla-ten.
Het was voor ons een week die voor diepe emotie heeft gezorgd. Een hele bijzondere ervaring waarmee ook een mooie band met de kinderen is opgebouwd. En als dan één van de kinderen ons vader en moeder noemt dan komt dat heftig binnen. Het grootste compliment was het spontaan stemmen van de kinderen om Keesjan en ik aan te stellen als de nieuwe ouders van Tinkerbell. Dat meenden ze echt en zorgt ook bij het schrijven van dit stukje weer voor tranen.

 

Alie Keesjan 01

 

Nu zijn we ruim twee maanden verder en zijn we weer in Sovata, maar nu voor het hulpgoederentransport. Een bezoek aan de kinderen en de nieuwe ou-ders is al ge-bracht en de ze-ven Nederlandse vrijwilligers wer-den verrast met een maaltijd met homemade pro-dukten, zelf ge-bakken taarten en live vioolmuziek. Om de kinderen en de nieuwe ou-ders zo bij elkaar te zien maakt voor ons de cirkel rond.
Woorden kunnen een klein beetje beschrijven hoe bij-zonder zo'n week is geweest. Gevoel zegt veel meer. Dankjewel Stichting Roemeense Kinderhulp dat wij deze bijzondere ervaring mochten meemaken.

Keesjan Steverink en Alie Veenstra