Real time web analytics, Heat map tracking

Claudiu in NLWe stimuleren alle kinderen in Tinkerbell om iets van hun leven te maken, hun dromen na te jagen. Dat zal niet voor iedereen een studie zijn. Sommige kinderen hebben hele andere interesses en talenten. En dat is prima. Een gelukkig leven is het sleutelwoord. Dus de ouders, Kata en iedereen die verder betrokken is bij Tinkerbell, proberen de kinderen te coachen naar dat wat zij het liefste willen en kunnen doen in hun latere leven. Voor Claudiu was dat al heel vroeg duidelijk. Zijn leven begon slecht in Roemenië. Maar 25 jaar later en met veel doorzetting is Claudiu afgestudeerd en gaat hij stage lopen om verpleegkundige te worden.

IJSSELSTEIN – Hij spreekt al aardig Nederlands en vloeiend Engels en vertelt vlot over zijn leven. Claudiu Levai werd in 1993 geboren. Toen hij twee jaar oud was, kwam hij met zijn jongere zusje Anna in een overheidskindertehuis terecht, tussen driehonderd andere kinderen. Zijn ouders kent hij niet. Op zijn elfde werd het overheidskindertehuis gesloten en werd hij in een ander kindertehuis geplaatst. Hoe jong ook: hij stond erop samen te blijven met Anna. “Zij is mijn enige familie”. Met negen broers heeft hij geen contact.

Hij kwam vanuit alle ellende in ‘de hemel’ terecht
Toen ook het tweede kindertehuis gesloten zou worden, werd hij – met Anna – opgehaald om naar Tinkerbell in Sovata gebracht te worden. Daar kwam hij vanuit alle ellende in ‘de hemel’ terecht. Hij vertelt: “In het kindertehuis was er onvoldoende eten, werd kleding gedeeld en bij vragen om meer eten of andere zaken werden we zwaar gestraft door de Duitse priester die het tehuis runde.” De weinige ‘voordelen’: “Ik ging naar school, ik was schoon en samen met Anna.”
Karin en Edwin hoorden dat ze twee onhandelbare kinderen in het familiekindertehuis zouden krijgen. “Maar Claudiu en Anna waren de liefste kinderen. Ze waren overal blij mee.” Voor Claudiu was het wennen aan een normaal leven: “Op 8 december 2005 kwam ik in Tinkerbell. Voor die tijd leefde ik als een hond; van moment tot moment en ik deed wat ik moest doen om niet gestraft te worden. Maar Anna en ik waren gelukkig samen.” In Tinkerbell was alles anders, maar ook ingewikkeld. Karin: “Claudiu sprak Roemeens, in Sovata werd Hongaars gesproken. Maar hij leerde snel, want hij is nieuwsgierig en leergierig.”
Claudiu deed zijn best op school en wende aan zijn nieuwe leven: “Er was genoeg eten als ik thuiskwam, net als aandacht van de familieouders. En ik mocht vragen, zonder gestraft te worden.” Hij keek wel de kat uit de boom. “Tot ik voelde dat mensen 
me mochten en ik schoolvriendjes kreeg bij wie ik mocht spelen.” Hij ging naar de middelbare school en wist al heel jong dat hij verpleegkundige wilde worden. “Omdat ik vaak bij de dokter kwam. Daar zag ik de arme mensen die ik wil helpen. Om iemand gelukkig te maken hoef je niet te betalen”, overpeinst hij.

Dat gunnen we hem zó…
Toen hij achttien was vloog hij, samen met een ‘zusje’ uit Tinkerbell, uit om verpleegkunde te gaan studeren, gesteund door het Tinkerbell studiefonds. Hij slaagde in drie jaar, maar kon geen werk vinden. “Roemenië is corrupt en rijke kinderen hebben meer kans op werk”, vertelt hij. Door contacten van Karin en Edwin kan hij nu twintig weken een stage volgen in Nederland èn de taal leren. En hij droomt: “Van een huis, een gezin en een baan als verpleegkundige". Dat gunnen we hem zo . . . .
(Zenderstreek 26 december 2018)

 

Peter Bekkering
IJsselstein |
De eerste keer in 1991 leek het er op dat het bij één keer zou blijven. Dat pakte anders uit. vakantie 1991Inmiddels zijn er al 25 keer kinderen uit het Roemeense Sovata voor drie weken naar IJsselstein gehaald. Een boek over de geschiedenis van 25 jaar Stichting Roemeense Kinderhulp wordt vrijdag gepresenteerd tijdens een jubileumavond in het Fulcotheater.

“We zijn er ooit mee begonnen als middel om in IJsselstein mensen te leren kennen,” vertelt Edwin Mentink, met zijn vrouw oprichter en drijvende kracht achter de stichting. Hij herinnert zich nog levendig hun eerste bezoek in het voorjaar van 1991 aan Sovata. “We reden ernaartoe langs wegen vol kuilen en troffen schaarste en armoede. De supermarkt was op een paar blikken bonen na helemaal leeg. Voor een brood moest je einden lopen. Tegelijkertijd werden we ondanks de armoede zό gastvrij ontvangen. Mensen haalden de laatste kruimel voor ons uit de kast.”

Een Roemeense kinderarts kwam met het idee, 42 kinderen naar Nederland te sturen: “Hij zei er ook bij: doe het nu, nu zijn de grenzen nog open. Over een paar jaar kan het waarschijnlijk niet meer. Dat pakte gelukkig anders uit.

Enkele maanden later vond inderdaad het bezoek van de kinderen aan IJsselstein plaats. Mentink: “Ik herinner me hoe verbaasd ze waren toen ze in Nederland een supermarkt bezochten, met al die keuze die ze niet gewend waren.”

Flexibel
Mentink is het niet eens met mensen, die zeggen dat het sneu is dat de kinderen na drie weken weer terug moeten: “Kinderen zijn zo flexibel; bovendien doen ze hier ervaringen op die ze in Sovata kunnen gebruiken. Bijvoorbeeld dat ouders rolmodellen kunnen zijn en met hun kinderen kunnen spelen. Maar ook dat je vriendelijk kunt zijn tegen mensen die je niet kent.”

Hoewel Sovata nog steeds schrijnende armoede kent, ziet Mentink er ook veranderingen. Zoals voor een deel toenemende welvaart. Maar hij ziet ook een andere kant: “Mensen stonden vroeger in Sovata voor elkaar klaar. Nu zijn ze meer op zichzelf gericht. En dat is jammer.”

Over 25 jaar Roemeense Kinderhulp: “Aan de ene kant is het mooi, dat wij dit nog steeds doen, terwijl veel vergelijkbare initiatieven niet meer bestaan. Aan de andere kant is het erg dat het nog steeds nodig is, omdat er nog steeds schrijnende armoede is. Uiteindelijk willen we ons als stichting kunnen opheffen omdat we niet meer nodig zijn.”

 

jubileumavond 2016 05 Afgelopen vrijdag 22 januari in het Fulcotheater vierde de stichting Roemeense Kinderhulp een jubileumavond op bijzondere wijze met speciale gasten en natuurlijk de organisatie, de vele vrijwilligers en de gastgezinnen.
Op deze avond heeft eenieder genoten van de muzikale talenten, de scholierenband Undefined, Roos Blufpand, popkoor Amazing uit Nieuwegein en de Murphy Jets. Roos Blufpand wist met haar muziek, teksten en haar tussen haar liederen door een boodschap mee te geven, wat kortgezegd neerkomt op geniet van de mooie momenten in het leven. Levensverteller Bram Thomassen gaf op een geheel andere ludieke wijze dezelfde soort boodschap door zijn levensverhaal te brengen.

Impressies op het scherm en speciale gasten uit Roemenië als Eva Nagy (vakantiekind en inmiddels moeder in het familiekindertehuis Tinkerbell) en Claudiu Levai (oudste kind uit het familietehuis Tinkerbell, gaven weer waar Stichting Roemeens Kinderen voor staat. Eva en Claudiu gaven beiden eenieder een kijkje in hun leven, waar ze vandaan kwamen tot waar ze nu zijn gekomen. Doormiddel van dankbare woorden gaven ze aan dat de Stichting Roemeense Kinderhulp enorm heeft bijgedragen aan het gelukkig leven dat ze op dit moment hebben.

Oud burgemeester Patrick van den Brink gaf op deze bijzondere avond het stokje over aan Burgemeester Patrick van Domburg het Comité van Aanbeveling. Patrick van den Brink zal bij de Stichting Roemeense Kinderhulp niet uit beeld verdwijnen, maar op een andere wijze betrokken blijven.jubileumavond 2016 06

Dankwoorden aan de vele vrijwilligers, gastgezinnen en sponsoren, passeerden deze avond de revue. Aan het eind van het programma in het theater was er midden in het prachtige optreden van Popkoor Amazing uit Nieuwegein een onverwacht moment gekozen om de moderators van de Stichting Roemeense Kinderen in het zonnetje te zetten, Edwin en Karin Mentink kregen een warm welgemeende staande ovatie.

De avond werd op voortreffelijke wijze gepresenteerd door tv-presentatrice Anouk Smulders

Na afloop was er een swingende afterparty met de Murphy Jets in het theatercafé.

 

IJsselstein Geplaatst 24 januari 2016
Allesvan.nl /De Utrechtse Waarden
Foto's Richard de Bruin


Jubileumavond 2016 04

Foto Peter Vos

Met een feestelijke jubileumavond in het Fulcotheater keek de stichting Roemeense Kinderhulp vrijdag terug op het 25-jarij bestaan. Een avond vol amusement, ontmoetingen tussen betrokkenen en gastouders van de afgelopen jaren én de presentatie van het jubileumboek.

De laatste zin van het dankwoord in het boek luidt: “Veel Roemeense kinderen hadden een droom en met elkaar hebben we het waargemaakt. Samen kunnen we de toekomst aan en gaan we net zolang door totdat hulp niet meer nodig is”, schreef voorzitter Edwin Mentink, met echtgenote Karin vanaf het begin vrijwilliger en drijfveer van de stichting. Het boek met veel foto’s laat per jaar de ontwikkelingen zien in Sovata, met als hoogtepunt: “De opening van kindertehuis Tinkerbell in 2005en de reünie van vorig jaar met alle kinderen en 150 gastouders. Toen ik de massale groepsfoto zag dacht ik: Top! Dit hebben we allemaal geïnitieerd.”

Indrukwekkend waren de woorden van Eva Nagy. Zij kwam in 1991 na een reis van 2.000 kilometer en 38 uur als kind in IJsselstein aan voor 3 weken vakantie. Nu is zij ‘de moeder’ van 11 kinderen in Tinkerbell. “In 1991 at ik voor het eerst een banaan en een kiwi”, vertelt ze in vloeiend Engels voor de volle theaterzaal. “Ik heb 4 zussen, vader werkte en we leden armoe. We aten eenmaal per dag – als er al eten was – en gingen met honger naar bed.” De IJsselsteinse vakantie veranderde haar leven. “Hier zien de Roemeense kinderen – net als ik toen – dat je iets van je leven kan maken.”

 

Door Lysette Verwegen
IJsselstein

Het jubileumboek is te koop bij boekhandel Logica voor 9,95 euro. De opbrengst is voor de stichting.


Een uniek boek dat éénmalig in een gelimiteerde oplage verschijnt. Bestel dus nu uw exemplaar!

jubileumboek

"Hoe is het allemaal begonnen; welk effect heeft de jaarlijkse kindervakantie op de ontwikkeling van een kind; wat zijn de ervaringen van Nederlandse gastgezinnen en Roemeense vakantiekinderen; wat doet het hulpgoederentransport met Roemeense gezinnen; hoe is Sovata veranderd in de afgelopen 25 jaar; wat zijn de ervaringen van de vrachtwagenchauffeurs en de buschauffeurs; hoe is Tinkerbell ontstaan en hoe ervaren ouders en kinderen het leven daar; wat zijn de ervaringen van verschillende vrijwilligers; hoe ervaren Nederlandse en Roemeense bestuurders de Stichting."

Een greep uit de verhalen van 25 jaar Stichting Roemeense Kinderhulp. Naast de verhalen is er van ieder jaar een foto-pagina en de hoogtepunten van dit jaar.

Het boek is te koop bij:
Boekhandel Logica, Benschopperstraat 17, 3401 DG IJsselstein

Wilt u meer informatie over het boek stuur dan een mail naar: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Subcategorieën

Overzicht van beschikbare fotoboeken