Real time web analytics, Heat map tracking


Wanneer je voor de eerste keer gastouder voor de Stichting Roemeense Kinderhulp bent, wordt er aan je gevraagd een dagboekje bij te houden waarin je je ervaringen opschrijft. Als voorbereiding op ons gastouderschap heb ik veel verhalen van gastgezinnen gelezen. De positieve toon stemde mij hoopvol, maar ook een beetje sceptisch; het zou toch niet alléén maar leuk zijn? Lees het verslag van de jongens Robi en Zoltan die afgelopen zomer bij ons vakantie vierden.Brevet 2015

Robi is een stevige knul wiens moeder 17 jaar geleden ook gastkind was van deze Stichting. Hij is lief en heeft een zacht karakter. Zoltan, graatmager, was in het begin een heel verlegen en gesloten jochie. Maar in de loop van de tijd werd hij steeds opener. Hij maakte zelfs grapjes en probeerde ons uit door nee te zeggen. Gedurende de drie weken hebben we iedere dag iets ondernomen. Omdat het zo mooi weer was, zijn we veel gaan fietsen. Ook gingen we vaak zwemmen in het Reeuwijkse Hout. En ons bezoek aan Schiphol was heel leuk; om de foto’s werd later bijna gevochten. Naast deze uitstapjes was er bovendien een programma voor de hele uitwisselingsgroep. Daarbij vonden we het fijn te ervaren dat de mensen uit onze omgeving graag een bijdrage wilden leveren. Zo gaven zij bijvoorbeeld tassen met kleding en spelletjes of een fiets te leen. Sommigen gingen mee naar het zwembad en boden aan op de
kinderen te passen die geen zwemdiploma hadden. Vervolgens kwamen ze ook spontaan dingen brengen, zoals ijsjes en pennen. Soms hing er  gewoon iets aan onze voordeur!

Voor eventuele hulp konden we bij de Roemeense begeleiders terecht. We hebben hier geen gebruik van gemaakt, hoewel Zoltan even last had van heimwee toen er voor hem post van thuis kwam. Het woord internet was het enige dat ik herkende op de volgeschreven kaart. Daaruit begreep ik dat zijn ouders de foto’s van de groepsuitjes zagen! Dat besprak ik met hem, hij klaarde onmiddellijk op. We bekeken die avond ook op Google-maps hun woonplaats Sovata. Zij wezen ons onder meer hun huis, school en kerk aan. Zo kwamen we weer wat dichter bij elkaar en nam de heimwee af. Tijdens de uitwisseling maakten we gebruik van het boekje Hongaars voor op reis en de translate app op onze mobiele telefoon. Zoltan deed zijn best een paar woordjes Nederlands te spreken. Soms zat hij lang in het boekje te bladeren voordat hij gevonden had wat hij wilde zeggen. Bij Robi was vanaf het begin af aan wel enige communicatie mogelijk; hij deed erg zijn best met Engels.

Samengevat hebben we drie drukke maar heerlijke weken gehad. Het geeft ons een goed gevoel dat we de jongens met mooie herinneringen en goedgevulde tassen naar huis konden laten gaan. Ondanks dat we jammer genoeg niet echt met ze konden praten en hierdoor het contact wat oppervlakkig bleef, hebben we ze in ons hart gesloten. Het zal leeg zijn in huis.

Familie Brevet,
Reeuwijk