Real time web analytics, Heat map tracking


Caroline: ‘Dan komen bij mij toch de tranen. Ze hebben een plekje in ons hart veroverd.’

De Stichting probeert nieuwe gezinnen goed te informeren wat zij mogen verwachten van drie weken kindervakantie. De familie De Kruijf heeft ervaren dat je je overal op kan voorbereiden behalve het afscheid.

In maart 2014 lazen we op Facebook een oproep: gastgezin gezocht! Omdat we nog geen vakantieplannen hadden gemaakt, was het voor ons  mogelijk gastgezin te worden. We hadden weleens eerder oproepjes gelezen van soortgelijke organisaties, maar het was voor ons niet mogelijk gastgezin te worden vanwege een al geboekte vakantie in dezelfde periode. Na het met mijn man Alex en onze kinderen Tessa en Jasper besproken te hebben en de al geplande vakantiedagen iets te verschuiven, besloten we ons op te geven. Spannend vonden we het zeker en allerlei vragen spookten door ons hoofd. Zal de taal geen problemen geven? De kinderen zijn nog zo jong, zullen ze het wel naar hun zin hebben bij ons? Krijgen ze geen heimwee? Tessa van 21 en Jasper van 18 jaar zullen geen speelkameraadjes voor ze zijn. En zal het voor ons ook wennen zijn om weer jonge kinderen in huis te hebben? Uit onze omgeving kregen we veel leuke reacties, men toont veel respect dat wij dit voor Roemeense kinderen willen doen. We vonden dit heel fijn om te horen, maar zien het niet als een heel grote opgave gastgezin te zijn. Ook kregen we kleding, speelgoed en zelfs nieuwe schoenen voor de kinderen aangereikt.
de kruijf 14 04
Zullen we ze direct herkennen?
Zondag 13 juli is het dan zover. We worden gebeld dat de kinderen om 12.45 uur arriveren. Het wordt iets later, om 13.30 uur arriveert de bus. Spannend, ik ben best een beetje zenuwachtig! Nu op zoek naar Norbi (Norbert) en Robi (Robert Szilamér). Zullen we ze direct herkennen? Opeens zie ik ze staan met hun map met onze foto in hun hand, op zoek naar ons. Na de kennismaking met elkaar gaan de kinderen nog even op de foto en daarna wordt er ook nog een foto gemaakt van de kinderen met de gastgezinnen erbij. Vervolgens drinken we gezamenlijk nog wat met elkaar en daarna op naar huis. Onderweg kijken ze hun ogen uit en worden alle verkeersborden hardop gelezen. Thuis gekomen maken ze kennis met Tessa en Jasper en laten we ons huis zien en hun slaapkamer. Jasper is bereid om zijn slaapkamer af te staan. Zijn kamer is wat ruimer dan de logeerkamer en heeft ook nog eens een prachtig uitzicht over de weilanden, een Hollands plaatje! Jasper verhuist tijdelijk naar de logeerkamer, maar is grotendeels van deze periode toch weg omdat hij op vakantie zal gaan. We krijgen zelfs leuke Roemeense cadeautjes van de jongens, heel lief!
De kinderen zijn heel verschillend: Norbi is de drukste, barst van de energie (wat wij ook heel bijzonder vonden na zo’n lange vermoeiende reis) en praat graag en spreekt zelfs al heel wat woordjes Engels. Robi is wat introverter en laat graag Norbi aan het woord. Spreekt ook nauwelijks Engels. De kinderen wonen in Sovata dicht bij elkaar, kennen elkaar ook wel maar zitten niet bij elkaar op school. Of ze ook vriendjes zijn is ons niet helemaal duidelijk.
We wonen dichtbij de speeltuin en een pannaveld. Jasper neemt ze na verkenning van het huis mee naar de speeltuin en het pannaveld om te  voetballen. Ook laat hij zien waar de bel zit en dat je daar net zo vaak op mag drukken als je wilt. Dank je wel Jasper! Robi houdt het voetballen al gauw voor gezien, hij heeft een bak vol met K’nex zien staan in de kamer en vindt dat veel interessanter om mee te spelen. Tessa, Norbi en ik maken nog een wandelingetje door het dorp en alles wat te zien valt, wordt door Norbi in het Engels benoemd (later zegt hij al vier jaar Engels te hebben gehad). De eerste dag eten we patat en dat gaat er natuurlijk wel in. Verder worden er wat spelletjes gedaan zoals vier op een rij en galgje. Rond een uur of tien wordt er gedoucht en gaan ze naar bed. Een vast ritueel wordt de komende weken het op de weegschaal staan, dit gaat namelijk nog talloze keren gebeuren! Als ik zelf naar bed ga, lig ik nog een tijdje wakker en mij af te vragen of ze geen heimwee zullen krijgen en het wel naar hun zin zullen hebben. Ze slapen goed. Wel worden we de komende weken regelmatig geroepen vanwege de vele  muggen, ook door de jongens wel muks genoemd. Bijzonder is wel dat als de jongens naar het toilet moeten, dat dan het liefst doen met zijn tweeën.

Even wennende kruijf 14  01
Onze manier van eten is even wennen voor ze. Een boterham wordt zonder door te snijden opgegeten. Er gaat een hele dikke laag boter en beleg op het brood. Gekleurde hagelslag is favoriet en later ook pasta. Al gauw wordt door hen ook bij elke maaltijd ‘eet smakelijk’ gezegd, als het kan nog voordat wij het gezegd hebben! Met andere gastgezinnen spreken we af pannenkoeken te gaan eten in Benschop, waar ook skelters, een midgetgolfbaan en een springkussen zijn. De dag daarop volgt het eerste dagje uit van de Stichting naar Plaswijckpark in Rotterdam. Als ze  terugkomen, wil ik van alles vragen maar dan is de taal toch weer een barrière. Met behulp van de website van het park en de iPad om zinnetjes te vertalen, komen we een heel eind. Ik besef dat we met een paar dagen al heel erg gehecht raken aan Norbi en Robi, dat wordt nog wat met afscheid nemen! De jongens vermaken zich prima! We wonen aan het water en van de buren hebben we een bootje te leen gekregen om te kunnen varen. Het is ook bijna elke dag mooi weer! Er worden zelfs vissen gevangen.de kruijf 14 05

De basisschool heeft deze week nog school en de jongens krijgen eenrondleiding van de onderwijzer die bij ons in de straat woont. Hij vertelt de
jongens dat het bijna vakantie is voor de Nederlandse kinderen en er niet meer gewerkt wordt in de klas maar allerlei spelletjes worden gedaan en dat dat niet een gewoonte is op de Nederlandse basisschool.

De jongens hebben fietsen te leen gekregen van de plaatselijke fietsenmaker, dus zo af en toe wordt er ook een fietstochtje gemaakt. Ook gaan we regelmatig naar de plassen om te zwemmen. Bij de Reeuwijkse plassen komen we ook een paar keer gastouder Cora tegen met Zoltan en Robi. Leuk voor de jongens, kunnen ze ook nog gezellig met elkaar in het water spelen. Verder valt het me op dat de jongens ook heel behulpzaam zijn. Zonder te vragen worden de tassen met zwemspullen gedragen naar het water en ook weer terug.

Op zaterdag is het familiedag op een mooie boerderij in Montfoort. Het zieter heel gezellig uit. Er staat een enorme waterbaan en het duurt niet lang of onze jongens hebben hun zwembroek aan en zitten met waterpistool (’s middags nog even snel in Woerden gekocht) op de waterbaan. Er zijn ook heel veel skelters en de kinderen kunnen zich laten schminken. We hebben er een heerlijke barbecue bij en er worden ook nog (Roemeense) spelletjes gespeeld. De dag daarop zijn de jongens heel moe. We zijn naar de kerk geweest in Woerden en daarna op bezoek bij de moeder van
Alex, die naast de broer van Alex woont op de boerderij. Norbi en Robi gaan een kijkje nemen in de stal en mogen de kalfjes de fles geven. Daarna wordt het een dagje bankhangen, een beetje spelen met de K’nex of een spelletje doen op de iPad. We krijgen de jongens na het avondeten toch nog even van de bank af voor een spelletje badminton. Bij Norbi lukt het niet zo goed en als je dan ook al moe bent en misschien toch ook wel een beetje last hebt van heimwee, dan kunnen er opeens tranen komen. Er wordt getroost en op tijd naar bed gegaan, want de volgende dag is er weer een dagje uit van de Stichting, dit keer varen in Almere. Helaas wordt dit een dag met heel veel regen.

De dagen vliegen voorbij! We bezoeken weer met een aantal gastouders Benschops Speelplezier, dat niet, zoals ik dacht, in Benschop is maar helemaal in Nieuwland. Hier is ook een speeltuin met trampolines, skelters, voetbalspellen, et cetera. Ook hier vermaken ze zich weer prima. Wat natuurlijk niet gemist mag worden is de zee. We rijden naar Kijkduin, waar de jongens even later genieten van de golven en later elkaar ingraven. Maar het leukst is na afloop van een middagje zee en strand om naar McDonald’s te gaan. In de laatste week gaan de jongens weer een dagje uit van de Stichting. Ze gaan naar familiepark Drievliet in Rijswijk en dit keer regent het helaas weer. ’s Middags klaart het gelukkig weer op, zo jammer om weer een dag met regen te moeten hebben. In deze week gaan we ook nog naar Ouwehands Dierenpark in Rhenen, waar we ook zonder afgesproken te hebben andere gastgezinnen tegenkomen. De dieren zijn leuk hoor en zeker de vissen, maar het allerleukste blijft de speeltuin.
Na alles zo’n beetje wel gezien te hebben en een paar mooie knuffels en T-shirts te hebben gekocht, vertrekken we weer naar huis maar niet eerder dan dat we lekker gegeten hebben bij McDonald’s. In deze laatste dagen worden ook nog cadeautjes gekocht voor het thuisfront. We slagen bij de Xenos met allerlei Delftsblauwe cadeautjes en lego voor Robi’s broertje Zsombor.
de kruijf 14 03
Hij heeft enorm veel plezier!
En dan is het alweer donderdag, de dag van de discoavond is aangebroken. We eten op tijd want de discoavond begint al om half acht en het is in Lopik, voor ons nog een stukje rijden. Er wordt gedoucht en aangekleed. Nog even gel in het haar en we zijn er helemaal klaar voor. Het dorpshuis in Lopik is omgetoverd in een discotheek met dj’s en al. Het ziet er heel gezellig uit. Ook staat er een fotograaf klaar om voor wie wil een foto te maken van elk gastgezin. Bij het naar huis gaan krijgen wij voor Norbi, Robi en voor ons een foto mee. Er volgt al snel een playbackshow waar Norbi met  twee andere jongens zich ook voor heeft opgegeven. Robi loopt de hele avond met zonnebril op, het deert hem niet dat hij de enige is. Hij heeft enorm veel plezier en gaat ook lekker uit zijn dak. Een beetje verlegen? Vanavond niet! De grootste verrassing van de avond is wel dat Norbi met andere gastkinderen ook nog met een Hongaarse traditionele dans meedoet. Ik hou het niet meer droog hoor, prachtig om te zien! Ik besef dat het afscheid nu heel dichtbij komt en dat maakt emoties los. Aan deze leuke weken komt een einde. De kinderen krijgen allemaal een prachtige winterjas
en gaan met z’n allen ook nog op de foto. We worden als gastouders bedankt en alvast uitgezwaaid. Ik maak foto’s en zoom in op Norbi en Robi en zie dat ze het ook moeilijk hebben. Alle kinderen bieden als dank de gastouders een zonnebloem aan. Ik krijg drie zoenen en een dikke knuffel, zo lief!

Vrijdag is nog even een dag om bij te komen. De laatste foto’s worden nog op A4 gezet en op mijn werk geprint. Norbi en Robert hebben allebei nog wat geld om iets leuks te kopen voor zichzelf. Tassen worden ingepakt. Met goed inpakken lukt het om alles in de tassen te krijgen. Jasper komt ook weer thuis van zijn vakantie in Mallorca. De jongens zijn blij hem weer te zien en laten direct boven hun spulletjes zien.

Ze hebben een plekje in ons hart veroverd.
Dan is het zover, zaterdagochtend om zes uur staan we op. Iedereen heeft slecht geslapen. Norbi en Robert werpen nog een laatste blik vanuit de slaapkamer naar buiten naar het weiland met de zwart/witte koeien. Nog even afscheid nemen van Tessa en Jasper en dan gaan we richting  Jsselstein. We nemen afscheid en dat gaat gelukkig zonder tranen en dan eindelijk om negen uur, na nog heel lang naar elkaar gezwaaid te hebben, vertrekt de bus toch echt met de kinderen richting Roemenië. Dan komen bij mij toch te tranen. Ze hebben een plekje in ons hart veroverd.

Het is nu januari als ik dit schrijf. Ik heb nog regelmatig contact met de moeders van Norbi en Robi. Ook zijn we van beide jongens pakketgezin  geworden. We ontvangen brieven vol lof en dankbaarheid, een ansichtkaart, foto’s,  een verjaardagsfilmpje en zelfs per post een cadeautje. In mei gaan we mee met de jubileumreis naar Roemenië en in juli zullen we weer gastgezin zijn. We verheugen ons er op!

Caroline, Alex,Tessa en Jasper de Kruijf
uit Zegveld