Real time web analytics, Heat map tracking

Een lach en een traan zijn universele kindereigenschappen. Onafhankelijk uit welk land een kind komt, dergelijke emoties komen recht uit hun hart. De familie Brouwer heeft in de afgelopen kindervakantie met 2 Roemeense gastkinderen kennis gemaakt. Ondanks dat taal in het begin soms een barrière leek te worden, waren er al gauw geen obstakels meer om voor hun gastkinderen een permanente plaats in hun hart in te ruimen.

 

Dit jaar zijn wij voor het eerst gastgezin geweest van twee Roemeense jongens, Zsolti en Zolli. Deze vakantie ligt inmiddels al een half jaar achter ons, maar nog steeds denken we er met veel plezier en ontroering aan terug. Graag wil ik proberen in het kort iets over deze geweldige ervaring te vertellen. Ons gezin bestaat uit: Johan, Marian, Marjolein(16), David(14) en Celien(9).

De voorbereidingen voor het verblijf van de jongens deed me wel een beetje denken aan de komst van een baby. Hun kamer werd in orde gemaakt, kleren verzameld, en er werd veel over ze gepraat en gedacht. Op de gastouder-informatieavond kregen we een foto van hen, mooie, lieve koppies. Als je ze dan gezien hebt, ga je al verlangen naar de uitgerekende datum: 2 juli……brrr..spannend.

Zondag 2 juli Naar deze dag hebben we uitgekeken, en zoals later duidelijk werd, zou het een lange dag worden. We zijn tot twee maal toe gebeld dat de bus helaas vertraging heeft. Uiteindelijk komen de kinderen dan om 22.15 uur op het nieuwe gemeentehuis in IJsselstein aan. Als ze uit de bus stappen, herken ik ze direct van de foto, en zij ons ook! Zolli (de bijdehandste) loopt naar ons toe en omhelst me, dat vind ik zo ontroerend, het ijs is dan ook meteen gebroken. Zsolti is wat afwachtender. We geven ze een dikke zoen, welkom in Holland, welkom in ons gezin.

We botsen wel meteen tegen de taalbarrière op. We willen zoveel vragen en zeggen….‘t is wel even wennen. Na een drankje gaan we op huis aan. De jongens krijgen een korte rondleiding door ons huis en ik merk dat we allemaal een beetje druk door elkaar praten. De jongens gaan in bad en dan aansluitend direct naar bed. Wat zullen ze lekker slapen na zo’n lange reis. ‘s Nachts hoor ik steeds een knul hoesten. Ik vraag me af wie het is…

Maandag 3 juli De jongens zijn om 8.30 uur wakker. Aan het ontbijt kijken ze naar ons om uit te vinden wat er zoal op brood gaat. Jam en pasta zijn vanaf die dag meteen favoriet! De jam druipt letterlijk van hun brood af. Ze eten totdat ze bijna ploffen en het eerste Hollandse woordje is geleerd…. lekker!!

Die eerste dag heeft onze zoon ze op sleeptouw genomen en in alle mogelijkheden van vermaak ingewijd. Echt alles wordt uitgeprobeerd. Fietsen (kunnen ze gelukkig goed), computeren, video kijken (samen in één stoel), vissen en spelletjes doen. Ik vraag me bezorgd af of dit wel goed is, zo alles in één keer tegelijk, maar de jongens stralen voluit. Ze zijn gelukkig erg nuchter.

‘s Avonds na het bad en het schrijven in hun dagboek, krijgen we een cadeautje van hen.

Zsolti geeft me een pakje met een wit papiertje en als ik het cadeau uitpak, rollen zijn sandalen eruit…… het verkeerde pakje. We liggen allemaal werkelijk dubbel van het lachen. Die bruine sandaaltjes roepen bij mij direct een herinnering op.…zulke sandaaltjes droegen mijn broertjes ook in de jaren zestig. De dag eindigt met een massale stoeipartij. Dat vinden ze heerlijk.

Zo zagen onze eerste twee dagen eruit. In de daarop volgende dagen zijn ze met de Stichting diverse keren samen met de andere Roemeense kinderen uit geweest. Daarnaast hebben wij veel gefietst, gezwommen in het zwembad van IJsselstein en nog diverse andere uitjes gedaan, zoals de dierentuin, Schiphol en de zee. Achteraf merkten we dat ze juist de gewone dingen, zoals zwemmen en fietsen, het leukste vonden.

In de loop van de week merkte ik ook het grote verschil tussen de twee jongens. De één heel bijdehand en sociaalvaardig, de ander veel ingetogener en meer teruggetrokken, waardoor de laatste iedere keer de tweede viool speelde. In de loop van de eerste week waren ze al aardig aan hun nieuwe omgeving gewend geraakt. Helaas werd Zsolti steeds een beetje zieker, hij hoestte en werd erg lusteloos. In de tweede week besloot ik, vergezeld van de twee Roemeense begeleidsters voor de nodige vertaling, om toch maar een dokter te bezoeken. Deze constateerde een beginnende longontsteking, met als gevolg een penicilline kuur. Gelukkig is Zsolti hierdoor redelijk snel weer opgeknapt. ‘s Avonds besloot ik hem een warmwaterkruik te geven -hij had het nogal koud- en dat vond ‘ie heerlijk. Zolli keek erg jaloers, maar gelukkig had ik twee kruiken…….waarop ze allebei, hun kruik dicht tegen zich aangedrukt, tevreden in slaap vielen. Vanaf die dag wilden ze iedere dag een kruik mee naar bed…..het was dan ook echt Hollands weer, koud en nat.

Zsolti was jarig op 11 juli. We vierden dit een beetje Hollands, met cadeautjes en taart.

‘s Avonds was de disco die voor alle Roemeense kinderen en gastfamilies georganiseerd werd. Het leek ons een leuk idee om even aan de DJ te melden dat er een jarige was. Er werd “lang zal hij leven” gezongen. Wat we niet wisten was dat het schijnbaar gewoonte is in Roemenië, dat kinderen elkaar in zo’n geval een hand geven en daarbij ook aan het oor van de jarige trekken. En dat maal 41!!!! Zsolti was er niet zo blij mee.

En toen was daar de laatste dag. Een dag waar je vanaf het begin al een beetje tegenop zag. We hebben ze naar de bus gebracht, en nog even een dikke pakkerd gegeven. Het “good-luck” kwam er een beetje bibberend uit. Al zwaaiend verdween de bus uit het oog. We hopen ze zeker nog eens te bezoeken want ze hebben een vast plaatsje in ons hart gekregen.

Marian Brouwer,
Benschop