Real time web analytics, Heat map tracking


een artikel uit ‘De lekstreek’ van 9 augustus 2000

SCHOONHOVEN“Dit zijn de kinderen”, zegt Sya Voorrips terwijl ze twee fotootjes van Levi en Lory uit Roemenië naar voren schuift. “Wat een schatjes, hé?”

De Stichting Roemeense Kinderhulp organiseert ieder jaar een drie weken durende vakantie voor een groep Roemeense kinderen uit Sovata door ze onder te brengen bij gastgezinnen. De familie Voorrips uit Schoonhoven had zich zonder aarzelen opgegeven als gastgezin. “Ik had de oproep gelezen in De Lekstreek en zei direct tegen mijn man, dat wil ik ook.” Wim knikt en vertelt verder. “Onze kinderen zijn de deur uit en we hebben slaapkamers over, dus realistisch kon dan gewoon. Petra de Vos van Stichting Roemeense Kinderhulp kwam voor een gesprek bij ons langs. Alles was tot in de puntjes verzorgd. De organisatie is grandioos en erg professioneel opgezet. Dat gaf veel vertrouwen”, aldus Wim Voorrips.

Ruim veertig kinderen kwamen naar Nederland om van een onvergetelijke vakantie te genieten. De twee negenjarige jongetjes Levi en Lory kwamen terecht op de Lange Weistraat in Schoonhoven bij de familie Voorrips. De opzet van de stichting is dat de kinderen gewoon meedraaien met het gezin. Voor de familie Voorrips betekent dat onder meer gezamenlijk eten en niet direct van tafel lopen als je bord leeg is.

“Je spreekt elkaars taal natuurlijk niet”, zegt Sya Voorrips. ”Maar met handen en voeten kom je er echt wel uit. Ik heb gewoon Hollands tegen ze gepraat en na een paar dagen kenden ze al een hoop woorden. En ik leerde weer van de jongens. Ik wilde graag weten of ze genoeg hadden gegeten en wreef dan over mijn buik en vroeg ‘dikke buik’ en dan wist ik genoeg. Zo snel gaat dat. Ze pikken dat Nederlands heel snel op zoals ‘eet smakelijk’ en ‘lekker slapen’.”

Sya en Wim Voorrips zijn vol over het bezoek. Het heeft hun leven echt veranderd in positieve zin. “Het was een hele leuke en mooie ervaring. Het is heel wat voor die ouders die het toestaan dat hun kinderen 2100 kilometer reizen om bij mensen te worden ondergebracht die ze niet kennen”, aldus Sya. De kinderen zijn afkomstig uit de armste lagen van de bevolking en hadden niet veel kleren bij zich. Sya en Wim waren door de Stichting voorbereid dat de kinderen zeker in de eerste week wat onwennig zouden zijn. En dat klopte. Maar na een paar dagen waren de twee jongens gewend. Ze konden goed opschieten met alle huisdieren en met Frans en Johan, de twee volwassen zonen van Sya en Wim. “Het was heerlijk om te zien hoe ze met elkaar omgingen. Frans was zo gek op die kinderen. We hebben veel gelachen hoor, echt gieren! Als Wim op de bank in slaap was gevallen dan kwam Lory en zei: ’Sya, Sya Wiem wil slapen’ en kietelde hem daarna wakker.” Sya en Wim hebben veel verschillende dingen met de kinderen gedaan. Gezellig spelletjes spelen aan de eettafel, barbecueën met de familie en vrienden, wandelingetjes naar het veer, gespeeld met de modeltreintjes van Wim. Maar onvergetelijk waren de bezoekjes aan de Vlootdagen in Den Helder, de Arena en een wedstrijd tussen Ajax en de amateursclub in Baarn. Later bleek tot grote hilariteit van de familie, dat Sya Voorrips tussen de F-side naar de wedstrijd had zitten kijken. “Ja, het was beregezellig”, zegt ze lachend. “Moeders in de F-side.”

Het was een emotioneel afscheid voor het hele gezin Voorrips. “Je weet dat het gaat komen, maar toch. Je houdt je op dat moment goed. Maar je hebt toch een band gekregen in die drie weken. We zaten gezellig op de bank en gaven elkaar een lekkere knuffel. We hebben een grote tas met kleren en levensmiddelen meegegeven voor hun familie. Echt de basisdingen zoals koffie, thee, suiker, waspoeder. Je bent een schakel in een grote organisatie. En het zijn maar kleine dingen die je kan doen.” Wim vervolgt:“Ze stelen gewoon je hart.”

Op zaterdag 22 juli 2000 vertrok de bus met kinderen weer richting Roemenië. “Je zegt niet zomaar gedag, hoor. We hebben plannen om volgend jaar voorjaar mee te gaan met een bus naar Sovata en een bezoek te brengen aan de families. Het afscheid was best moeilijk.”

Stichting Roemeense Kinderhulp regelt deze vakanties al zo’n elf jaar. Ieder jaar komt een nieuwe groep kinderen naar IJsselstein en omgeving. En is de familie Voorrips er volgend jaar weer bij? “Ja, zonder na te denken. Al zouden ze zes weken willen blijven.”

Sya en Wim Voorrips,
Schoonhoven