Real time web analytics, Heat map tracking


Van de ene dag op de andere twee nieuwe gezinsleden in je huis is niet iets wat je elke dag overkomt. Drukte alom, veel activiteiten, gezelligheid, genieten van elke minuut, de drie weken vliegen voorbij. En voor dat je het weer beseft, ben je weer met zijn tweeën. Familie Molenaar kijkt met plezier terug naar het verblijf van Csaba en Zsolt. Ze zouden hen dolgraag weer even willen knuffelen.

15 juli… een dag om nooit te vergeten. Eindelijk was het zo ver, na heel veel voorbereiden en vragen over hoe het zal worden zo met elkaar, komen ‘mijn’ kinderen uit Roemenië. Na een wat minder leuk telefoontje van Rietje dat ze wel heel erg veel vertraging hadden, stonden we te wachten op de bus die onze kinderen zouden meebrengen. Natuurlijk ook nerveus, want het was de eerste keer dat we zoiets ondernemends doen.

De bus was gearriveerd en toen de vermoeide kinderen uitstapten, zag ik al heel snel Csaba en direct daarna ook Zsolt. Ik was meteen weg van deze twee. Na een knuffel en een kus was het ijs al snel gebroken. Binnen in de hal, na nog wat aftasten, wist ik dat dit drie mooie weken zouden worden.

Thuisgekomen eerst een foto gemaakt van hoe ze eruit zagen om het later te kunnen vergelijken als ze weer naar huis zouden vertrekken.

Eerst hebben we het huis bekeken, toen buiten alles laten zien, waar ook in de schuur twee stepjes voor ze klaar stonden die we voor hen hadden gekocht. Nooit vergeet ik meer die snoetjes; wat een plezier om zoiets te zien. Na een paar rondjes gestept te hebben, zijn we gaan eten, het was handen en voeten werk maar het werkte perfect. Na het eten heb ik ze lekker in bad gestopt. Wat een feest, ze hebben er zeker een uur ingezeten. Nog even wat gedronken en heerlijk met zijn viertjes gepraat. Al snel was het toch echt bedtijd, welterusten en tot morgen.

De eerste morgen was vreemd, ook voor mij. We hebben gezellig ontbeten, met veel gelach, geslurp en gesmak, want dat konden ze als de beste.

De vakantie was begonnen voor hen, maar zeker ook voor ons. Ondanks de drukte is het 'bere' gezellig geweest. Normaal zijn we maar met ons tweeën samen en ineens met zijn viertjes. De weken die volgden zijn fantastisch geweest. We hebben veel gezien en gedaan met onze jongens. Wat een vreugde en geluk hebben deze kinderen ons gegeven, wij hebben genoten van elke minuut die ze bij ons waren.

Aan alles komt een eind, zo ook aan deze drie weken. Donderdag de discoavond, wat een genot om naar te kijken. Waren dit nu dezelfde kinderen als drie weken geleden? Nee, dit waren vrolijke en gelukkige kinderen, niet van Nederlandse kinderen te onderscheiden.

Toen kwam het moment van de foto op dezelfde plaats in huis, niet te geloven, wat waren deze weken snel gegaan.

Het was goed zo, de kinderen verlangden ook weer naar huis. Dat maakte het afscheid minder moeilijk, maar nu, een maand later en dit artikeltje schrijvend, moet ik toch wel even slikken; wat zal ik ze graag weer even knuffelen ….. maar helaas.

Maar wachten tot volgend jaar juli op de volgende twee.

Gre Molenaar

PS: Het wordt niet volgend jaar juli maar april, want we gaan ze opzoeken in Roemenië.