Real time web analytics, Heat map tracking


De familie Schep uit Lopik heeft ervaren dat tijd maar een relatief begrip is. Soms kruipt de tijd en soms glipt het door je vingers voor je er erg in hebt. Drie weken hebben zij Edit en Kinga liefdevol in hun familie opgenomen en met volle teugen genoten van twee van de leukste kinderen.

Het duurt erg lang. Als je weet dat de kinderen komen, wil je eigenlijk dat de tijd wat sneller gaat. Wachten duurt altijd lang en zeker in dit geval. We weten dat Edit en Kinga bij ons komen logeren. En als we dan op de informatieavond meer gegevens over ze krijgen, worden we eigenlijk steeds nieuwsgieriger. De meisjes zijn allebei 11 jaar, zitten niet bij elkaar in de klas, maar kennen elkaar wel omdat ze op dezelfde school zitten. Voor het eerst zien we een foto zodat we weten hoe ze eruit zien. Wat een schatjes!

Eindelijk is het zondag.
Onze kinderen vragen telkens weer hoelang het nog duurt. We worden gebeld dat de bus enige vertraging heeft opgelopen, zodat ze niet tussen 14.00 uur en 18.00 uur aankomen, maar tussen 19.30 en 20.00 uur. Wij met onze twee kinderen in de auto, op naar IJsselstein. Bij het Fulco staan we allemaal op de bus te wachten. Als de bus arriveert zijn we allemaal blij. Ze zijn allemaal heelhuids aangekomen. En dat na een reis van 32 uur. We drinken nog wat bij het Fulco en gaan dan naar huis. Edit en Kinga zijn moe, maar blij dat ze er zijn. Een bord soep, wat brood erbij en een glas melk. Dat gaat er wel in. We laten hun kamertje zien en de badkamer. Na een bad (ja,ja, met veel sop) duiken ze lekker hun bed in.

De eerste dagen wordt er voorzichtig van alles uitgeprobeerd. Op de school waar onze eigen kinderen op zitten, wordt door groep 8 een musical gespeeld. Als ik vraag of ze meegaan, willen ze allebei graag mee. Al verstaan ze er natuurlijk niets van, het spel met iedere keer een andere groep die verkleed is, spreekt voor zich. Twee dagen later is het eindfeest op school. Met geschminkte gezichtjes maken ze ook dit feest mee. Fietsen, naar de winkel, ballen (niet te vergeten de skippybal), touwtje springen, mens-erger-je-niet; ze vermaken zich uitstekend.

Voordat we het weten, is de eerste week al voorbij en is het zaterdag: tijd om met z’n allen naar het voetbalveld in Benschop te gaan. Daar wacht ons een spellencircuit, waarbij we bij ieder spel een ander gastgezin tegenkwamen. Zo leer je gelijk een aantal mensen een beetje kennen. Na afloop was er een heerlijke BBQ.

Als de tweede week is aangebroken, knapt het weer op en kunnen we van alles buiten ondernemen. Lekker naar het zwembad, wat een pret!!! Op de fiets naar het dorp, mee naar de supermarkt, enz. Deze week gingen ze zelfs twee keer uit. We zijn in die week ook met de kinderen naar Schiphol geweest en hebben zowel bij de start- als de landingsbaan uitgebreid staan kijken. We hebben daar wat gegeten en gedronken en omdat het nogal warm was snel weer in de auto ( jawel met airco) naar huis.
Met al die activiteiten was het dan ook zo weer zondag. We gingen met veel gastgezinnen in IJsselstein naar de kerk voor een gezamenlijke dienst, er werd aan de kinderen een bijbel uitgereikt in hun eigen taal. Wat waren ze daar blij mee! Ons gezin vond het een fijne dienst.

Dan is de laatste week aangebroken en is het vooruitzicht dat ze zaterdag weer naar huis gaan een vreemde gedachte. Het went zo snel om in je gezin twee kinderen erbij te hebben, ze horen er gewoon helemaal bij. Vooral ook omdat ze na ongeveer een week goed loskomen en van alles durven te vragen en te vertellen, ook al is dat vaak met handen en voeten. Het is leuk om te zien dat ze het eten heerlijk vinden, dat ze lekker vrij spelen, en al een bruin kleurtje krijgen van het buiten spelen en het zwembad. Het zwembad is overigens een groot succes, of dat het in IJsselstein is of in Lopik maakt niet uit, maar vooral als er nog meer Roemeense kinderen zijn, wordt er veel gelachen! We hebben deze weken heerlijk weer, we treffen het wel.

‘s Avonds laat naar bed is favoriet, hoe later hoe beter, maar aangezien we zelf kinderen hebben die best wel eens laat naar bed gaan, maar dit bij ons niet de gewoonte is, wordt de dames gevraagd om ongeveer 22.00 uur hun kamer op te zoeken, zodat onze kinderen ook konden gaan slapen. Voor onszelf even een rustig moment om wat te drinken en even te zitten voordat we zelf naar boven vertrekken.

In de avond is een spelletje of lekker buiten een balspel doen, een steeds terugkerende bezigheid. En ja hoor, in de derde week is ook de computer ontdekt. Een favoriet spelletje is MARIO, eindeloos overnieuw, en het liefst uren achter elkaar. En dan mopperen dat als de een aan de beurt is, de ander weer langer gaat enz., zodat ook bij deze kinderen de hiervoor vaak gebruikte kookwekker uitkomst bood.

De derde week vliegt voorbij, er is weer een dagje uit, en er is natuurlijk de disco avond. De meisjes gingen in bad, er was glitter voor in de haren en een vleugje lippenstift. De ladies gingen uit !! Wat een gezellige avond was het, een optreden van alle kinderen met allemaal van die trotse, blije en eigenlijk ook dankbare gezichtjes. We hebben ervan genoten. Later op de avond was er dan ook nog de jassenshow, de kinderen hadden allemaal een winterjas gekregen. Het slotlied die avond was ‘you never walk alone’. En daar sluiten we ons graag bij aan.

Het einde nadert. De tassen worden gepakt, het is ongelooflijk wat er allemaal mee moet en wat er uiteindelijk toch allemaal in die tas gaat. Hij is bijna niet te tillen! De laatste dag is een wat stille dag, de laatste dingen moeten nog mee, nog even dit, nog even dat. Dan is het bedtijd, het laatste nachtje gaat beginnen, dan toch de laatste nacht maar met z’n tweeën in een bed, net zoals de keren dat de heimwee wat opspeelde.

De laatste ochtend vroeg uit bed, ik hoef maar een keer te roepen, ze zijn zo uit bed en zijn in no-time klaar om te vertrekken. Het is leuk geweest, het is goed geweest, maar ze gaan heel graag weer naar huis. Het lijkt hen prima om in Nederland te wonen, maar dan wel met hun eigen familie.

Wij vonden het een hele leuke periode, en zoals onze kinderen zeiden toen de bus was vertrokken en we terug in de auto zaten: volgens mij hadden wij de leukste kinderen van de hele groep. Als nu iedereen er zo over denkt, hebben we allemaal een fijne tijd gehad. En als ik de andere gastouders om mij heen hoorde, was dit ook echt zo!!!!!!!

We hadden allemaal de leukste kinderen.

Jaap, Lina, Samantha en Justin Schep,
Lopik