Real time web analytics, Heat map tracking


Drie weken gastfamilie zijn voor twee kinderen uit Roemenië kan een hele impact hebben op het familieleven. Maar de dankbaarheid, het grote plezier dat de kinderen beleven aan kleine alledaagse dingen, een bezoekje aan de zee of gewoon even op een tractor zitten, maakt het soms tot een waar genot om dit mee te mogen maken. Zo heeft tenminste de familie Bijman hun eerste, en zeker ook niet de laatste, Roemeense kindervakantie in hun herinneringen ingesloten.

Ongelofelijk: Op dinsdag 31 mei 2005 kregen wij de foto`s van ‘onze’ twee kinderen, Szaboles en Attila, te zien.


Deze kinderen werden meteen in onze harten gesloten. En ook in die van onze eigen kinderen: de volgende dag gingen de foto`s al mee naar school, want daar was iedereen ingelicht dat er twee Roemeense kinderen bij ons kwamen logeren. Toen we de gezinsbeschrijving kregen van de kinderen, bleek dat een van de kinderen een pakkettenfamilie in Nederland had en graag ook deze familie wilde ontmoeten. Wij hebben deze familie gebeld en ze waren zo enthousiast dat ze deze jongen ook heel graag wilden zien. Het bleek zelfs dat dit pakketgezin acht jaar geleden al eens in Roemenië was geweest bij deze mensen en zij konden ons veel over hun leven daar vertellen. Het was een wens van de Roemeense familie om hun zoon naar Nederland te laten gaan. Toen wij dit verhaal gehoord hadden, werd ons verlangen naar onze twee Roemeense kinderen alleen maar groter.

 

Op zondag 26 juni werden we gebeld dat om ongeveer kwart over drie de bus in IJsselstein zou aankomen. De spanning was erg groot toen we in IJsselstein stonden te wachten. Toen de bus er uiteindelijk was, zagen we veel vermoeide kinderen. Aan de hand van de foto van de kinderen konden we ‘onze’ kinderen gemakkelijk vinden. Na nog een kleine toespraak en wat drinken gingen we snel naar huis. Daar aangekomen was het ijs al snel gebroken doordat onze eigen kinderen de plaatjes van yogioh hadden vergeten op te ruimen. Al snel kwamen er ook plaatjes van onze gastkinderen te voorschijn. Dit was een goede aanleiding voor een communicatie zonder woorden. Overigens ging de communicatie best goed doordat de kinderen een beetje Engels spraken. Na het eten en nog even op de trampoline springen, gingen de kinderen zich wassen en naar bed want ze waren erg moe.

De volgende ochtend zijn we naar de supermarkt geweest en nadat Marco en Moniek uit school waren gekomen, zijn we naar het zwembad gelopen en hebben er een fijne middag gehad. Na het eten zijn we gaan vissen en dit was zeer in trek. Ook de trampoline is het voor de kinderen helemaal: uren werd er op gesprongen. In de weken die volgden werd al snel duidelijk dat Szaboles en Attila het allemaal heel erg leuk vonden wat er in Nederland te beleven was. Gewoon langs de Lek wandelen en pootje baden was al een groot plezier, de molen van IJsselstein beklimmen, naar het tuincentrum en als klap op de vuurpijl een dagje naar de zee. Dat was allemaal “zo beautifull”, zo ontzettend mooi en grandioos, vooral die “very big ships” in de zee. Ook kwamen zij dolenthousiast terug van de uitjes die door de stichting Roemeense kinderhulp waren geregeld. En als het even mogelijk was, een middag spelen met andere Roemeense kinderen en dan werd gelijk even hun slaapkamer getoond en de kleding die zij hadden gekregen, werd geshowd.

Op de laatste dag zijn we met de kinderen nog naar een Hollandse boerderij gegaan en mochten ze daar meerijden op de tractor. We hebben de kinderen om 10 uur ‘s avonds gewoon uit de tractor moeten halen. Dit was helaas nodig omdat ze de volgende dag weer naar huis zouden gaan en dit vonden ze niet echt leuk.

Gelukkig hebben we gedurende de vakantie van heimwee niet echt veel gemerkt. Soms was Szaboles wat stil en Attila wilden niet meer naar huis, maar toen de dag was aangebroken om weer huis waards te gaan, gingen ze graag weer met de bus mee terug. Voordat Attila de bus instapte melde hij nog even "when I am big, I come back and working for you".

Voor ons betekende dit dat de kinderen het goed naar hen zin hebben gehad. En ook van onze kant was het heel plezierig en hebben wij dit met veel liefde en plezier gedaan.

Het geeft ons een goed gevoel om iets te kunnen betekenen voor anderen en wij weten nu al dat we volgend jaar ook graag weer Roemeense kinderen in ons gezin opnemen.

Ook onze eigen kinderen vonden het een hele belevenis en willen ook weer voor drie weken twee broertjes of zusjes er bij hebben. Het afscheid nemen deed wel pijn, maar zij vonden het ook wel weer fijn om het gewone leven weer op te pakken, want soms was het wel eens wat moeilijker als je iets minder aandacht krijgt van je ouders.

Groeten van Hans, Natasja, Marco en Moniek Bijman