Real time web analytics, Heat map tracking


We horen het heel vaak: die paar weken dat de Roemeense kinderen bij het g
astgezin zijn, is voldoende om de kinderen volledig in het hart te sluiten. Het duurt maar heel even en dan horen ze bij het gezin, alsof ze nooit anders gedaan hebben. En als ze dan weer weg gaan, dan houden zowel het gastgezin als de kinderen het vaak niet droog…..


vuuren 1Een verslag van een bijzondere vakantie

In het voorjaar van 2007 wisten wij nog niet dat wij tijdens de zomermaanden drie leuke weken zouden hebben met twee schatten van Roemeense meiden. Een bezoekje op een zondagmiddag bij onze zwemvijver door Jeannette en Wijnand de Wit bracht hier binnen een uur verandering in. Een gesprekje bij de koffie over gastouderschap van Roemeense kinderen deed ons spontaan hierop inhaken en nog geen week later was het geregeld: in de zomer van 2007 zouden ook wij twee Roemeense kinderen in ons huis en gezin verwelkomen.

vuuren 3Vooral het enthousiasme van onze kinderen was hartverwarmend. Er werd meteen een kamer door een van de dochters afgestaan voor de periode van deze drie weken. Weken van tevoren werd al een extra bed van de vliering gehaald en werd de kamer ingericht. En nu maar wachten tot ze kwamen. Groot was het enthousiasme toen bleek dat het twee meisjes waren van dezelfde leeftijd als onze twee dochters Annelies en Corine. De foto’s van Szidonia en Anna Beata werden direct boven het aanrecht gehangen zodat we er goed naar konden kijken.

Op zondag 15 juli was het dan zover. De bus zou ongeveer om ongeveer 16.00 uur aankomen, was er tegen ons gezegd. Om 11.15 uur gaat echter de telefoon; ze komen eerder aan. Of we rond 12.15 uur in IJsselstein konden zijn!! Pfff, de spanning stijgt. Dat is nog snel even omkleden, boer Kees uit de stal plukken, een auto lenen met 7 stoelen… En daar gaan we dan richting het Fulco theater.

Daar aangekomen moeten we toch nog wel even wachten, maar dan komt de bus aangereden en stappen er allemaal bedeesde kinderen uit. Je kijkt in het rond en ziet dan opeens twee paar ogen die jouw ogen bereiken en waarin je kunt lezen: ik herken je, moet ik bij jou zijn? Dit oogcontact bracht bij mij (Kristin) het kippenvel op de armen en ik moest even slikken. Het wordt een beetje een verlegen voorstelrondje met een vluchtige kus op de wangen. Na wat gedronken te hebben in het Fulco theater gaan we op weg naar huis.

Daar aangekomen is het ‘ge-WAUW!’ niet van de lucht. Ze kijken hun ogen uit. Wat ook niet echt verwonderlijk is, we kunnen het niet ontkennen: wij wonen mooi en zeer royaal. Ook hun kamertje vinden ze prachtig. Ze pakken meteen de poppenwagens van de meiden en beginnen met een wandeling over het terrein. Tussendoor hoor je steeds: “WAUW!!!!”. Even later zitten alle kinderen en alle poppen op een skelter en nog geen tien minuten later vragen ze: “swim?”. Zeg daar maar eens nee tegen. Dus: vleugeltjes om, bandje om, duikbril op… En plons, in de zwemvijver. Zondagavond, pas enkele uurtjes verstreken, zitten er vijf kinderen te giechelen aan de vijverrand, ze praten met handen en voeten en hebben reuze lol. Het ijs is gebroken.

De overige tijd verloopt zonder problemen. We moeten wat wennen aan het feit dat ze voor 00.00 uur absoluut niet gaan slapen. Ze blijven op hun kamertje nog uren doorkletsen. ’s Morgens komen ze echter wat moeilijk op gang. Het eten is geen probleem; na enige dagen komen ze erachter dat witbrood toch wel erg lekker is. Voor drie weken besluiten we dan ook maar regelmatig witbrood te kopen; de rest van de familie is hier trouwens ook niet rouwig om. De meiden horen er gewoon bij en draaien zonder problemen mee in ons gezinsleven.

Na een week vindt het middagje met alle gastouders en hun kinderen en gastkinderen bij ons op de boerderij plaats. Wij hebben dit zelf als een zeer succesvolle dag ervaren. Boerengolf, skelteren, volleybal en voetbal en als klap op de vuurpijl een smakelijke barbecue: wij hebben ervan genoten en vinden dit voor herhaling vatbaar.

Met de meiden naar zee gaan was absoluut een topper. Omdat ze dit zo leuk vonden hebben we het op een dag dat het echt zwemweer was nog een keer gedaan. Ze vonden het geweldig en de helft van de schelpen van het Noordzeestrand moest mee naar Roemenië.

vuuren 2Maar aan alles komt een eind, zo ook aan deze drie weken. We besluiten nog eventjes de eerste prijs in de wacht te slepen met de playbackshow tijdens de discoavond met Tarzan en Jane en dan is het toch echt zover: De tassen worden gepakt en je kunt zien dat ze ook wel weer graag naar huis willen om daar over hun ervaringen te kunnen vertellen. Toch ook een goed teken! We brengen ze naar de bus en zeggen ze gedag. Met een brok in onze keel zwaaien we ze uit. De bus vertrekt en draait de hoek om, de brok in onze keel verandert in tranen die over onze wangen biggelen.

In ons hart hebben we ze gesloten en we zeggen tegen onszelf: we hopen ze toch ooit nog eens terug te zien!!! Het was een bijzondere, leerzame en plezierige ervaring.

Familie Duisters
Kees en Kristin van Vuuren
Kees, Annelies en Corine