Real time web analytics, Heat map tracking


Misschien is je ultieme vakantiedroom wel een trip naar Amerika. Of een safari. Of een luxueuze cruise naar de Caribische Eilanden. Allemaal mooi. Maar de familie Voss-Huizenga had een andere droom. Jose en Hein hebben een onvergetelijke vakantie voor twee Roemeense meisjes bij elkaar gedroomd.
.

 Drie woorden, die iedereen wel bekend klinken. Inhoud geven aan deze woorden lijkt echter niet voor iedereen te zijn weggelegd. Alhoewel, dromen hebben we allemaal en het is internationaal. Meestal blijft het bij een droom, want om echt wat anders te doen, moet je het wel prioriteit geven. Je moet uit het normale patroon of ritme en als je dan het lef hebt, moet je het ook nog omzetten in daden!

Wat ons gezin betreft was de zomer van 2008 in alle opzichten één die volledig aansluit bij deze inleiding. De oudste dochter die droomt van de Wereldjongerendagen in Sydney en daaraan gekoppeld een wereldreis wil gaan maken. Het wordt omgezet in een concreet plan en begin juli gaat ze echt voor 8 maanden op reis. Backpacken door Australië, Nieuw Zeeland en Zuidoost Azië om daar ook wat vrijwilligerswerk te doen.
huizinga 1
Wij kunnen, hier achterblijvend, dan gewoon met een dochter minder op zomervakantie gaan. Of gaan wij ook eens een wat andere invulling geven? José had binnen het gezin al meerdere keren gesproken over het bieden van een drieweekse zomervakantie aan kansarme Roemeense kinderen. Een collega had enthousiaste verhalen, maar ja… Tot dusver hadden we altijd wel redenen om er geen invulling aan te geven. Bekende argumenten als: geen ruimte, onze eigen vakantie dan, vreemde kinderen in huis, we spreken de taal niet etc. Maar deze zomer hebben we nu een slaapkamer vrij en durfden het avontuur aan. We meldden ons als gastgezin nog laat aan, met een voorkeur om twee Roemeense “dochters” in huis te mogen hebben. Met de andere twee dochters bespraken we hoe de indeling van het slapen moest worden en we keken al snel uit naar de eerste kennismaking.

Dan is het zaterdag 12 juli en staan wij wat onwennig voor de eerste keer te wachten op de bus die de kinderen na een lange reis naar IJsselstein brengt. Bij het uitstappen zoeken naar de twee meisjes, Lidia en Henrietta. Hun “koppies” hebben we vanaf eerder ontvangen foto’s goed in ons opgenomen, dus dat moet lukken. “Ja, daar zijn ze”. “Wat zijn ze nog klein”. ”Is dit alle bagage die ze voor drie weken mee hebben?”, zijn zo’n beetje de eerste reacties van onze dochters. Na de algemene ontvangst en kennismaking in het Fulco gaan we naar huis, uiteraard wat aftastend en nog wat moeizaam communicerend. Eerst een rondje door het huis, met op “hun kamer” het uitpakken van de bagage. Daarna nog wat gegeten en dan op tijd naar bed.

De eerste maandag hebben Lidia en Henrietta direct hun ogen uitgekeken toen we bij de supermarkt even boodschappen gingen doen. Ze mochten een eigen zakje snoep uitzoeken waar ze helemaal “toppie” blij van werden. Dan zelf ook nog de boodschappen scannen. Voor hen een geweldige ervaring, voor ons allemaal zo gewoon. Al gaat het ‘elkaar-begrijpen’ nog wat moeizaam, je ziet ze genieten van alle kleine dingen. De eerste dagen zijn vooral gericht op het spelen met de barbies, mini lego, puzzelen. Net als veel ander speelgoed een rustgevende afwisseling tussen alle ervaringen door. Uiteraard is de trampoline al snel de favoriete “hangplek”. Een sportieve bezigheid en het is favoriet om op allerlei manieren kunstjes uit te proberen en aan elkaar te laten zien. Hier willen ze elke “verloren minuut” wel even doorbrengen en een plezier dat ze hebben!

Jammer genoeg lukte het ze niet om zelf te fietsen. Ze wilden het wel proberen maar hadden er absoluut geen gevoel voor. Na drie dagen oefenen hebben we besloten dat het maar beter was om hier geen onnodige risico’s te gaan lopen. Het helaas niet kunnen leren fietsen, werd gecompenseerd door het skeeleren. Wat hebben ze daarvan genoten, ze konden er geen genoeg van krijgen. Vooral Henrietta, die de wat mindere techniek had, wilde echt maar doorzetten en zich zeker niet laten “verslaan” door de wat jongere Lidia. Leuk om zo de verschillende karaktertrekjes van de kids snel te ontdekken en ervaren.

Na de eerste week draaiden “de dames” al lekker mee in het geheel. Het eten ging goed; langzaam aan werd het meer en ander beleg op brood. Het warme eten ging prima en een enkele keer nog wat extra erbij opscheppen, maar alle toetjes waren toch wel sterk favoriet. Het liefst allerlei verschillende soorten vla en yoghurt door elkaar heen. Wat voor onze dochters een erg “onsmakelijk” geheel was. Ze hielpen mee in de keuken en maakten soms zelf lekkere hapjes klaar. Af en toe was het nog wel eens moeilijk om na het eten even aan tafel te blijven zitten of wordt er zelfs even een smoesje verzonnen. Het douchen en/of in bad gaan gaf bij de kinderen eigenlijk nog de meeste aanpassingsproblemen, maar ook dat went en vindt uiteindelijk zijn weg.
Naast hun eigen wekelijkse programma met de Stichting, hebben wij als gezin ook verschillende activiteiten met ze gedaan. Een dagtocht naar Friesland met een bezoekje aan opa’s en oma, met wat winkelen in weer een hele andere stad. Naar het strand, zwemmen en spelen in zee was ook een speciale belevenis. Maar ook dichterbij een paar keer even aan de Lek genieten vonden ze fantastisch. Hein ophalen van Schiphol en daar de vliegtuigen bekijken. En het plezier wat ze hebben aan de alledaagse gewone activiteiten in en om het huis is fijn om te zien. Verschillende spelletjes, puzzelen, ministek of verkleedpartijtjes: alles is voor hen anders en leuk om met ze te doen. Al met al hebben ze de drie weken een redelijk gevuld programma gehad.

Twee andere grote activiteiten, georganiseerd door de Stichting voor iedereen, waren de familiedag en uiteraard de slotavond. Fantastische evenementen met een leuke spontane invulling en blijvende impact, waarvan zowel de kids als wij volop hebben genoten.
Ja, en dan opeens is het weer zover, de drie weken zijn om. Het is zoals ons vanuit de organisatie al min of meer vooraf was verteld. Een eerste week die wat onwennig en aftastend is, de tweede week wordt al veel vrijer, en de derde week gaan bijna alle remmen los, waarbij er soms zelfs even “opgetreden” moest worden. Wat ons betreft hebben onze “tijdelijke dochters” Henrietta en Lidia daarmee alleen maar aangegeven dat ze zich bij ons goed thuis hebben gevoeld. Afscheid van hen nemen, na zo’n moo
huizinga 2ie waardevolle ervaring en gezellige periode, valt dan ook niet mee. Gelukkig blijken we daarin niet de enige te zijn. Als de bus vertrokken is krijgen alle “achterblijvers” dan ook nog een “bakkie troost” aangeboden om dit afscheid even te verwerken.

Wij hopen dat we een stukje hebben kunnen bijdragen aan het verwezenlijken van een droom van Henrietta en Lidia. De Stichting durft het al heel wat jaren aan om zo’n 42 kinderen een droomvakantie in IJsselstein te bieden. Onze complimenten voor al dat vele goede werk, de basis voor de vakanties. Wij durfden het ook aan, door het gewoon mee te doen. En daarmee hebben we invulling gegeven aan een eigen droom: om daadwerkelijk iets voor een ander te kunnen betekenen.

Inmiddels hebben we al wat berichtjes heen en weer gestuurd naar “onze Roemeense dochters” en gaan we ze wellicht in de toekomst in Sovata nog eens een bezoekje brengen. Dat is nu nog een droom, maar wie weet!

JHein Voss, José Huizenga, Nienke, Judith (en Tirza, die nu nog in het buitenland vertoeft)