Real time web analytics, Heat map tracking


Die kindervakanties werken aanstekelijk. Als vrienden, kennissen of buren twee van die hartenbrekertjes in huis hebben gehad en je dat van dichtbij hebt meegemaakt, dan komt onherroepelijk de dag dat je zelf ook voor de bijl gaat. De familie Verhoef kan erover meepraten..

 

Al enkele jaren hadden wij van dichtbij meegemaakt dat twee kinderen uit Roemenië vakantie vierden in Nederland bij familie en kennissen. In 2008 hebben wij onze vakantie erop afgestemd om in de eerste periode van de zomervakantie thuis te zijn om zodoende ook gastgezin te kunnen zijn.

De eerste kennismaking met de Stichting was een huisbezoek van Karin en Petra waarbij we informatie ontvingen en zij een indruk kregen van ons gezin. Op 24 juni was de informatieavond, waarbij we de namen en de foto’s kregen van de twee meisjes die bij ons zouden komen. De avond bij de familie De With was erg gezellig, alsof je binnenviel op een verjaardag in een grote warme familie. We ontvingen een grote kopie-foto van Magdika van net 10 jaar en Beata van 11 jaar, twee heel verschillende meisjes. Meteen was er een uitwisseling wie welke kinderen kreeg en werden nieuwsgierig alle foto’s bekeken.

Zaterdag 12 juli werd de slaapkamer klaar gemaakt. Caroline ging voor drie weken bij haar zus op de kamer logeren en haar kamer zou dan door Magdika en Beata gebruikt kunnen worden. Een groot tweepersoonsluchtbed, een doos met kleding voor de meiden en wat persoonlijke dingen. We konden bijna niet wachten tot ze alles zouden zien. De zondag waren we nog niet eens zo gespannen, maar toen het telefoontje kwam dat ze rond twee uur in IJsselstein werden verwacht, begon het toch te kriebelen. Wat een mooi gezicht, een plein vol wachtende mensen en dan toeterend een Connexxion bus met 42 kinderen. We herkenden de meiden meteen en ze hadden elkaar ook al gevonden in de bus. Met een rugzakje en hun tasje met spullen gingen we eerst binnen in het Fulco wat drinken. Een beetje onwennig nog, je kon ze nog niet veel vragen en uitleggen.

Eenmaal thuis liepen ze verbaasd door het huis met zoveel kamers, een trap op en af, op en af. En ze ontdekten al snel buiten de trampoline en de fietsen. Moe? Welnee, de lange busreis leek alweer vergeten te zijn. De tomatensoep lieten ze ’s avonds staan. Dan maar een boterham met gebakken ei, dat lustten ze wel.

De eerste dagen ontdekten ze de omgeving, de school van Caroline en Madeleine en de winkels. Het liefst zouden ze iedere dag naar de “supermarket” gaan. Ik nam ze mee om aan te wijzen wat ze “jammie” vonden en wat “blèèh”. Helaas zag het er op een verpakking net weer anders uit dan in de pan of zoals in Roemenië, want het is ons niet gelukt om ze groente te laten eten. De aardappelen en vooral het vlees smaakten prima en ook rijst en macaroni vonden ze smakelijk. Met verbazing keken onze meiden hoe ze een plak boter op hun brood smeerden, en er in een maaltijd met gemak twee ons worst doorheen ging.

Het klikte heel goed met onze meiden. Ze deden veel spelletjes memory en ganzenbord met elkaar en op de derde dag vroeg Madeleine al of we volgend jaar weer Roemeense kinderen krijgen.

Hoogtepunt van de eerste drukke week was de familiedag bij de familie Van Vuuren. De kinderen genoten ervan elkaar te zien en met elkaar te spelen. Ook voor de gastgezinnen was het erg gezellig om met elkaar bij te praten en ervaringen te delen. Wat was dat goed geregeld allemaal. Alleen het weer werkte niet echt mee, maar binnen was genoeg ruimte en gezelligheid.

De eerste zondag kregen we te maken met heimwee. Magdi, nog maar 10 jaar, had foto’s van de familie bij zich. Wij vonden dat heel leuk om te zien, maar voor haar gaven de foto’s een gevoel van gemis. Gelukkig kon Beata dat goed oplossen met de begeleiding. Ze verstopte de foto’s in de keuken en vrolijkte Magdi weer helemaal op.

De meiden keken echt uit naar de gezamenlijke dagtochtjes met de Stichting. Vooraf werd er drie keer van kleding gewisseld voordat de definitieve keuze was gemaakt. We moesten echt aangeven “five minutes” anders waren ze nooit op tijd klaar met frutselen. Het was wel jammer dat je zo weinig hoorde hoe ze het gehad hadden die dagen. Vaak keken we samen een paar dagen later naar de foto’s op internet en kregen we zo een indruk wat ze allemaal hadden meegemaakt.

De eerste week was het weer nog niet zo mooi, maar in de weken daarna werd het gelukkig steeds beter en konden ze hier thuis lekker veel buiten spelen en zwemmen. Eerst heel voorzichtig met veel bandjes om aan je hand door het water lopen. De laatste week kwam Wilma uit haar werk en deden ze voor hoe goed ze al konden zwemmen, van de kant af durfden te springen en alleen van de glijbaan af durfden!! Wat een heerlijkheid.

Een ander hoogtepunt was een middag naar het strand. In de zee zwemmen, op het strand spelen en lekker patat eten en natuurlijk veel schelpen zoeken. Overigens alles wat de meisjes vonden en kregen in de drie weken werd bewaard. Hun tassen op hun kamer puilden uit van spulletjes die waren verzameld.
De laatste donderdag was de discoavond. Met vijf opgetutte meiden gingen we naar de Schouw waar we genoten van veel mooie acts door Hollandse en Roemeense kinderen. Aan het eind van de avond ontvingen de Roemeense kinderen allemaal een nieuwe winterjas en de gastgezinnen werden bedankt met een witte roos, een mooi moment.verhoef-3

Vrijdag was het tijd voor de allerlaatste keer zwemmen, spelen en dan de tassen inpakken. Alles kon gelukkig mee in de grote boodschappentas. Zaterdagochtend was het al vroeg opstaan en dan voor de laatste keer het ritje naar IJsselstein. Ze hadden er zin in om weer naar huis te gaan met veel mooie herinneringen, veel foto’s en allerlei spulletjes. Wat zou ik graag even om het hoekje hebben gekeken bij hun thuiskomst!

Voor ons was deze vakantie een prachtige ervaring en voor herhaling vatbaar. Het is wat aanpassen, over je heen laten komen en helaas valt de communicatie niet altijd mee. Maar je krijgt er veel voor terug! Ik wil de organisatie heel erg bedanken. Alles liep fantastisch en de saamhorigheid voelt erg goed. Wij hopen dit de komende zomer weer te ervaren.


Hartelijke groeten,
Anne en Wilma, Emmely, Caroline en Madeleine Verhoef