Real time web analytics, Heat map tracking


Wij vragen gastgezinnen geregeld om een stukje te schrijven voor de nieuwsbrief. Zo ook de familie De Vries. Nou, dat hebben we geweten! Ze hebben geschreven of hun leven ervan afhing. Heerlijke verhalen. Wel een beetje veel voor de nieuwsbrief. Maar te leuk om niet te plaatsen. Het (wat ingekorte) feuilleton van de familie De Vries:

Zondagmiddag hebben we ze van de bus gehaald in IJsselstein, een moment om nooit te vergeten. De bus kwam al toeterend de straat inrijden, er stapten 44 hummeltjes uit, doodmoe, zenuwachtig en nieuwsgierig. En allemaal dezelfde groene Connexxion-petjes op (ja, ja inderdaad een sponsor).

Alle kinderen hadden in de bus onze foto’s gekregen, voor in een map die ook hun dagboek/reisverslag wordt. Nu moesten we elkaar zien te vinden... Al snel keek ik in een paar groene oogjes die ik herkende, en dat was wederzijds! Norbert. Achter hem school jongen twee, erg verlegen: Márton. Na een hand en een zoen, en na nog wat mededelingen gehoord te hebben reden we naar huis.

devries 1 Ze waren zo moe dat ze zelfs niet met elkaar spraken. We lieten ze maar even. Kasper (2,5 jaar oud) zat meteen te dollen en dat vonden ze wel leuk. Al snel speelde Norbert kiekeboe met hem. Thuis loodsten de meiden ze het hele huis door, en ik er achteraan. Gewapend met woordenboek konden we ze af en toe blijkbaar iets duidelijk maken, want dan volgde er een zacht “yes”. We lieten ze even op hun kamer achter, en toen begonnen ze samen te kletsen. Later gevoetbald, Johan heeft heerlijk de clown uitgehangen, en we hebben ze horen schateren van de lach!
Soep eten met brood, het smaakte wel volgens mij. Zodra het bord leeg was floepten ze van tafel en gingen naar boven, ons verbaasd achterlatend... En het toetje dan? Zo zie je, de cultuurschok is wederzijds! Daar gaan we nog wat aan doen.
Later laten we ze het vertaalprogramma zien op internet, ze snappen het en typen de zin: “Is het gratis uw computer te gebruiken?” Aandoenlijk hè? Met internet kunnen ze goed omgaan en ze spelen een poosje op een (Roemeense) spelletjes site.

Tijd voor de douche: Jo gaf ze instructies over de kraan en zeep. Ervan uit gaande dat het allemaal nieuw is voor ze. De eerste heeft 60 seconden gedoucht en nummer twee ongeveer 12 seconden!! Toch roken ze weer lekker. Volgende keer maar extra uitleg geven…

Toen moesten ze schrijven in hun dagboek, maar daar hadden ze mooi geen zin in. De limonade en het koekje wat ik naast de map op tafel had klaargelegd, daar hadden ze wel zin in. En toen dat op was, floep… weer van tafel af…! Nog een keer terug geroepen en aangedrongen (de begeleiders hebben hen duidelijke instructies gegeven dat ze dit elke dag moeten doen, maar ze proberen er vaak onderuit te komen, was ons al verteld). Maar ze probeerden ons mooi uit en na een tijdje doelloos met de pen in handen gezeten te hebben stapten ze weer op. Daar zit je dan als kersverse gastouders met al je goede bedoelingen…

Toen naar bed, de meiden meteen ook voor de duidelijkheid, en tanden poetsen. Ook daar hadden ze niet zoveel zin in, maar ze hadden wel tandpasta, en natuurlijk hebben we ze zover gekregen dat ze ook gingen poetsen! Vier kids rondom de wastafel al spetterend en gorgelend om het hardst, want dan kun je lekker lachen! Toen we ze naar bed brachten klonk er zowaar heel zacht ‘goodnight’ (aaach wat schattig, ze zeggen ‘goodnight’…). En inderdaad, het werd een ‘good night’. Dat wil zeggen: ik heb de hele nacht niks gehoord. En ik kan het weten, want ík heb van alle opwinding en onwennigheid niet geslapen…

Volgende dag, maandag
De meiden moeten naar school en om half 8 schuiven ze stilletjes aan de ontbijttafel. Norbert durft als eerste een boterham te pakken en heel dun met pasta te besmeren. Hij gaat er helemaal in op… Legt de boterham op zijn hand en smikkelt hem er heel langzaam vanaf! Márton eet niet. Heimwee denken we. De meiden naar school en de jongens ontdekken boven de lego. Wát een succes! We zien ze de hele morgen niet beneden. Soms, als ze langs lopen geven we ze limonade en een koekje.

’s Middags rijden we met ze naar Benschop om de begeleiders op te halen, want Norbert moet naar de dokter! Hij heeft (al heel lang) een probleem met zijn teen en door het potje voetbal van zondag is het gaan bloeden en het blijft steeds een beetje bloeden. Het is duidelijk dat het probleem er al lang zit; flink ontstoken, wild vlees en oud bloed. Zo zielig. Hij is doodsbang voor de dokter, maar Alex, één van zijn begeleiders, stelt hem gerust. We bespreken alles met hem in het Engels (voelt als een opluchting om even Engels te kunnen praten). Tegen Alex en Julia (de andere begeleidster) praten ze honderduit! En zo krijgen wij weer in het Engels te horen wat er allemaal in hen omgaat! De dokter geeft een zalfje en het advies om elke dag in een soda bad te gaan. Als hij weer thuis in Sovata is schijnt hij geopereerd te worden, vertelt Alex. Ik hoop dat het waar is.


Szervustok! (spreek uit: serwoestok), oftewel: Hallo!
Dinsdag 7 juli. Norberts verjaardag! Slingers en ballonnen hangen klaar. Wat zal hij er van vinden? Gelukkig loopt alles volgens plan en zitten we net allemaal voordat de jongens de trap af komen zakken. In ‘slow motion’ lopen ze de kamer binnen stiekem om zich heen kijkend wat dit allemaal is. Als we voor hem zingen grijnst hij verbaasd, maar vindt het wel leuk! Dan de cadeautjes (Lego!). Márton krijgt natuurlijk ook. Trots pakken ze het weer in en zetten het strak naast hun bord, eerst eten! Norbert wordt al wat vrijer, op de dunne laag chocoladepasta gaat nu ook een bergje hagelslag!! Márton volgt het voorbeeld.

Nu mogen ze mee naar school om in de klas te kijken bij de meiden. Ze staan niet echt te popelen, maar gaan wel mee. Het digibord is natuurlijk net een bioscoop, vooral als je net binnenkomt wanneer de klas een lied aan het zingen is met behulp van YouTube op het digi bord. Zelfs ik was onder de indruk! Toen werd er ook nog een lied uitgekozen met gebaren, vonden ze ook leuk. Daarna mochten ze op de computer rekenspelletjes doen: kaassie!! Na een uurtje wilden ze graag weer mee naar huis. Húp naar de Lego!

‘s Middags komen twee Roemeense vriendinnetjes met hun gastouders vanuit Schoonhoven. Weer een cadeau voor Norbert! Hij wordt een beetje verlegen en loopt naar boven om het snel op te bergen bij zijn andere schatten. Dan de taart. Weer wordt er gezongen en hij geniet. Kaarsjes uitblazen kan hij heel goed en dan taart eten! Lekkere grote stukken, en er blijft geen kruimeltje over! Zo mooi om te zien! Dan gaan de vier Roemeentjes lekker aan de klets, ze zitten allemaal op het puntje van de stoel. De gastouders hebben onderling natuurlijk ook heel wat te praten. De zolderkamer moet geshowd worden en ze verdwijnen alle vier naar boven, dikke pret. Onze meiden zitten er een beetje verloren bij. Tja, nu zijn de jongens even niet van hen!

Later patat gegeten/gevreten en ja ja, ze bleven zitten tot iedereen klaar was!!! Met dank aan Google Translate, die deze regel voor ons vertaald heeft. Als beloning een ijsje, daar liepen ze dan wel weer mee naar boven. Oeps…mag eigenlijk nooit…, ach laat maar, dat weten ze toch niet. Toen allemaal naar buiten want de zon scheen weer. Fietsles!! Veel gillen en lachen, maar fietsen is toch makkelijker om te leren als je 4 bent!

Allemaal lekker douchen, Márton wilde niet. Is niet erg voor een keer. Norbert wel, hij heeft zeker twee minuten gedoucht…!! Ach je wordt maar één keer 10. Met veel kabaal allemaal in bed gepropt. En na heel veel ‘goodnights’ en ‘veltroestens’ over de overloop gehoord te hebben, wordt het stil. Pfff, we weten niet hoe snel we zelf in bed moeten duiken.

Dag 4:
Ik liet Márton het woord: ‘zuhanyozás’ (douchen) lezen, en als op commando ging hij naar z’n kamer voor een schone onderbroek en pyjama. Ondertussen legde ik een handdoek klaar en dan maar hopen dat het allemaal goed gaat… Even later (was het nou 1 minuut?) stond hij al te poetsen! We gaan vooruit! Alleen z’n pyjama leek zo nat op z’n rug. Later zie ik de handdoek liggen, ongebruikt. Wat? Heeft hij zich helemaal niet afgedroogd?? Zucht… Morgen maar eens proberen het daarover te hebben. Nu ligt hij toch al in bed. Scheelt wel een hoop was op deze manier, maar toch…


Dag 6:
De afgelopen dagen hebben we rustig aan gedaan. Donderdagmorgen kwamen de boys pas om half 10 uit bed rollen. Ze zullen het wel nodig gehad hebben! Na de boterham met pasta/hagelslag mochten ze achter de computer, gratis en voor niks! ’s Middags kwam Jo vroeg thuis en stelde voor om te gaan vissen. Norbert wilde graag mee, Márton ging liever met Kasper spelen. Allemaal goed. Nu kon Lydia zelf eindelijk achter de computer (ik ben niet gewend dat ik die overdag met iemand moet delen).

Om 3 uur gingen we naar opa en oma. De trampoline was te nat, maar de Lego daar was weer geweldig! Weer thuis aten we bloemkool, maar dat aten ze amper. Aardappels waren ‘good’, maar het vlees werd deze keer ook met de nek aangekeken. Márton probeerde weer van z’n stoel te sluipen, maar met een duidelijk “Ahúm” van mijn kant, ging hij snel – met een ondeugende grijns- weer zitten. Als beloning voor het stil zitten kwam er vanillevla, eerst een klein beetje.
‘probálni’ (proberen), dan een volle bak er achteraan, en nog een beetje! Lekker buiten gespeeld met de skelter van Jesper, de buurjongen, en later binnen nog Memory gedaan met….chips!!


Vrijdag 10 juli: het regent pijpenstelen
De meiden hebben hun laatste schooldag. Met mijn 3 jongens ga ik naar de C1000. Kasper in de kar en de jongens duwen. Braaf volgen ze me bij elk pad dat ik insla. Aangezien ik niet met een volgorde werk, hebben ze heel wat moeten sturen en manoeuvreren door de vrijdagmorgendrukte. Ondertussen zorgen dat Kasper niet steeds alles uit de schappen pakt; ‘No Kaspèr, no’. Ik liet ze steeds dingen zien, worst, meloen, soep. Meestal kreeg ik een ‘yes’ soms een ‘no’. Dat Márton weet waar wc papier voor is demonstreerde hij door met een 16 rols-familiepak langs z’n achterste te poetsen. Zo trokken we natuurlijk heel wat aandacht.

“s Middags hadden de meiden vakantie! Heerlijk met playmobil gespeeld en een film gekeken; Ice Age. Die blijkt heel goed te volgen zonder dat je het verstaat, want Julia, Jesper èn Márton en Norbert lachten steeds allemaal op hetzelfde moment. Moeders zat ondertussen naaiwerkjes te doen en tevreden te bedenken dat het allemaal toch wel erg goed ging. We aten (Hongaarse) goulash soep en pizza. Chocoladevla toe. Er werd weer goed gegeten!


devries 5Zaterdag 11 juli 2009: familiedag
Met alle gastgezinnen en kinderen een leuke dag beleefd op een boerderij in Blokland. Trapskelters, boerengolf, polsstok springen, optreden van clowns, een echte ijscoma
n mèt kar, en een barbecue. Erg gezellig allemaal. De kinderen uit Sovata hebben de gastouders toegezongen, samen met hun begeleider Alex op gitaar. Kippenvel! Hetzelfde liedje als afgelopen maandag bij ons thuis. Ik ga proberen om het op de één of andere manier te pakken te krijgen en er een YouTube-je van te maken. Moe, koud en vies kwamen we om 20:00 uur thuis. Om de beurt onder de douche. Zelfs Márton stond dit keer wel 4 minuten onder de douche en alleen zijn rug was nog nat toen hij de badkamer uitkwam (Jo heeft hem nog een klein beetje ‘afdroogbijles’ gegeven). Lekker ruikend en met natte koppies lagen ze even later in bed, ‘goodnight, bye bye’…


Zondag 12 juli
Aangezien het zaterdagavond behoorlijk laat was geworden, laten we de kids slapen. Om 11 uur vertrekken we naar Bodegraven, op naar de stee van onze vrienden Peter en Liesbeth. Binnen hebben we ze meteen meegetroond naar de hoek waar bakken met jongens speelgoed staan, na een klein poosje vinden ze hun draai. Later buiten doken ze op de trampoline, verder hoefden ze dus niks meer van de boerderij te zien. Hadden we ze daarvoor laarzen aangetrokken… nou ja, als ze het maar naar hun zin hebben.

Later thuis lekker buiten gespeeld, want eindelijk kwam de zon weer door. Fietsen en steppen is nog steeds niks voor Norbert. De step probeert hij dapper, maar het ziet er meelijwekkend uit, hij is gewoon te bang. De step wordt heel lief aan Julia aangeboden, die hem maar wat graag aan neemt. Márton daarentegen sjeest steeds een stuk vooruit en zoekt altijd nèt de randjes en hoekjes op waar ons hart van overslaat…. Gelukkig reageert hij goed op onze commando’s. ‘s Avonds weer spelletjes en - het wordt al een soort ‘traditie’- CHIPS !! Beter gezegd eerst chips eten en dan spelletje doen, want voordat die bak chips leeg is kunnen onze boys zich eigenlijk niet zo goed concentreren op het spel!


Maandag 13 juli: rustige ochtend
‘s Middags naar de Lek geweest. Jo was erg vroeg thuis, dus ging hij ook mee. Volgens mij dachten ze dat ze aan het strand waren, want ze begonnen meteen schelpen en bijzondere stenen te zoeken: trots lieten ze hun vondsten steeds zien “Lydia look”. Lekker met waterpistooltjes gespeeld, soms even het water in. ”The water is very cool” vond Norbert. Weer was ik verbaasd over de hoeveelheid Engelse woordjes die hij kent! Om half zes hebben we ze bijna mee moeten sleuren naar de auto. Dat wordt nog wat als we echt nog eens naar zee gaan met ze! Thuisgekomen staat Norbert achter me en kijkt me vragend aan. “O, help” denk ik, er is iets en hij weet natuurlijk niet hoe hij het moet vragen. Dit zijn voor mij de zwaarste momenten. “Vertel het eens”, begin ik het Nederlands. Daar komt het hoge woord: “Lydia, I am hungry…” Is dat alles?! Pfieuw!! Geweldig, want daar kan ik wel wat mee! Aan de hand neem ik hem mee naar de keuken en zoek de grootste banaan voor hem uit die ik heb. In sneltreinvaart maak ik soep, knakworst en broodjes klaar. Ik voel me er wel een beetje rot bij. Ik had het kunnen weten want op de heenreis naar de Lek heeft hij z’n maagje nog omgekeerd boven een oude broodzak. Hij was weer eens wagenziek, en had dus al die tijd een lege maag gehad… Hij eet als een Hollandse ‘dijker’ en krijgt alweer net zoveel praatjes als zijn ondeugende maat Márton…

‘s Avonds komt moeder Lydia met de steevaste mededeling: ‘zuhanyonás’ (douchen), maar geen van beide wil als eerste. Aangezien Norberts chips nog niet op is (waarschijnlijk van pure vermoeidheid) stuur ik Márton naar boven en loop mee om de handdoek klaar te hangen voor hem. Vijf minuten later is hij klaar, handdoek is nat. Márton ook… Ik geef het op. Volgens mij houd hij zijn handdoek gewoon even onder de douche, hij is er ondeugend genoeg voor! Als ik ze ‘goodnight’ zeg, krijg ik tot mijn verbazing een ‘weltroesten’ terug, Wat leuk! Wat zijn ze toch pienter.


Dinsdag 14 juli: de waterpistooltjes zijn helemaal te gek
En ik wórd helemaal gek. M’n ramen, m’n was… Kasper heeft besloten dat hij in de vakantie niet naar mama hoeft te luisteren, zeker niet als er steeds twee grote jongens om je lachen, dus die loopt gewoon al spuitend door het huis!!! Toen het laatste restje geduld op was, mochten alle vijf de waterpistolen ingeleverd worden. Na de boterham vertrokken we naar Pinkeltje (de beroemdste speeltuin van Oudewater). Koffie, limo en koekjes mee, van mijn part bleven we tot zonsondergang daar. Maar het was te warm, en de één na de ander begon zich te vervelen. Tja, het heet niet voor niets ‘Pinkeltje’, dus alleen ons ‘pinkeltje’ Kasper was er echt in zijn element. Om 4 uur waren we dus alweer thuis… Vooruit dan maar, de boys mochten computeren. Kan Norbert mooi met zijn teen in zijn dagelijkse soda bad. Zit ie tenminste even stil.

Na het eten kakken de kids allemaal in. Ze willen niks want ze zijn gewoon allemaal moe. Even met z’n allen op de bank gehangen, nog wat drinken en wat rammelen op de gitaar. En toen mochten ze naar boven van mij. De jongens protesteerden niet eens (de meiden wel natuurlijk). Morgen hebben de jongens een uitje met het team van de Stichting. Ze gaan een dag varen ergens bij Almere.
Een drukke dag voor hen dus, en voor ons een rustige. Ik ben er wel aan toe. Weet je wat ik van plan ben om te gaan doen? HELEMAAL NIKS…


Woensdag 15 juli: vanmorgen hebben we de jongens in IJsselstein op de bus gezet
Een dag je lekker niksdoen. Ook zó’n dag vliegt voorbij! ’s Avonds kwamen ze moe en hongerig thuis, rode wangen van de zon en de wind. Na een bord macaroni èn een bord sla kwamen ze weer bij. Vroeg naar bed. Alles ging braaf slapen, een relaxed einde van een relaxte dag…


Donderdag 16 juli: stiekem maak ik plannen om naar het strand te gaadevries 2n
Het is er weer voor en Jo is waarschijnlijk vroeg thuis. Maar eerst gaan we naar de kapper, naar Inez. Als de meiden geknipt zijn en de jongens een paar Duckies ‘gekeken’ hebben, proberen we ze zover te krijgen dat ze ook in de kappersstoel gaan zitten. Márton wil meteen; “YES, yes, yes” en hup, hij zit al. Er is niet veel af te knippen. Waarschijnlijk is de tondeuse er nog zeer recent overheen geweest, maar kapster Inez werkt de contouren bij en ja hoor, het ziet er echt anders uit! Dan Norbert, hij wil niet zo; “no, no”. Maar na wat aanmoedigingen en de belofte dat het ma
devries 4ar een klein beetje is, geeft hij toe, met ook een groot resultaat! Op het laatst gel erin, dat is toch we helemaal ‘cool’. Hij is er zelf erg trots op (de volgende dag heb ik een grote tube gel gekocht; ze vechten er bijna om!).


’s Middags gaan we dan echt naar het strand, de opwinding is voelbaar! In stilte klimmen ze de duinen op en dan… de zee! Ze genoten vanaf de eerste stap die ze op het zand zetten, tot de laatste zandkorrels die we ’s avonds uit hun oren moesten spoelen! Márton was het water bijna niet uit te krijgen, hij stond gewoon tot z’n oksels in zee, stil te genieten van al de golven die hem heen en weer duwden. Norbert is wat banger (gelukkig maar want hij kan ook niet zwemmen) en ging de strijd aan met de brekende golven langs de vloedlijn. Maar het veiligste was toch wel om Johan een hand te geven.
Helaas was het niet zo’n goede ‘schelpen dag’, dus de voorraad is nog niet erg uitgebreid.

 Márton liet zich helemaal bedelven met zand, hoe meer hoe beter en dan weer lekker afspoelen in zee. Dan hezen we onszelf maar weer op van de handdoek om mee te lopen, want de zee was en is toch altijd onbetrouwbaar. Zo waren we allemaal lekker druk, maar het was wederom de moeite waard.

Rond 6 uur hebben we ze mee getroond naar de auto. Toen we bijna van het strand af liepen zag ik dat ze elkaar aanstootten en iets zeiden in de trant van: ‘nog even goed kijken’. Ze stopten even en keken om naar de zee. Heel geconcentreerd van links naar rechts… Ik kreeg een brok in m’n keel. Ze beseffen dat dit iets is wat ze zeer waarschijnlijk maar één keer in hun leven te zien krijgen. Op de terugreis, naar de Mac! Ik heb nog nooit zo lekker Mac gegeten, want de voldoening die je ervaart als je die in-en-in gelukkige koppies ziet smullen en genieten, maken een ‘gewone Mac’ onvergetelijk!devries 3

Thuis mochten ze in bad, Jo heeft ze allebei met de douchekop van al het zand ontdaan (oren zaten helemaal vol + nog haren van het knippen!). Ze dachten soms dat ze verzopen met al dat water over hun hoofd, maar Jo kon ze in vloeiend Nederlands weer aardig geruststellen.

Vrijdag 17 juli: rustig dagje
Mee naar de supermarkt vinden ze heel gezellig. De kar duwen en groenten afwegen, lekkere dingen aanwijzen en Lydia zover krijgen dat ze het in de kar stopt! Tijdschriften kijken en een snoepje bij de kassa! Boodschappen sjouwen. Erg gezellig allemaal. ’s Middags gaan we even langs bij opa en oma De Vries. Dieren zijn altijd interessant, maar vooral opa’s orgel! Eerst deed opa voor hoe het moest en toen mochten ze zelf! Dat vonden ze heerlijk, ze gingen helemaal los.


Zaterdag 18 juli: er is nat weer voorspeld dus we gaan naar KidZcity in Utrecht
Een groot succes. Grote indoor speeltuin voor de leeftijd van ongeveer 3 t/m 12 jaar. Van 11:30 tot 18:00 uur hebben we ons daar vermaakt! De reuze glijbaan (4 banen breed) was één van de favorieten, onderaan de glijbaan gekomen werden ze als magneten weer naar de trap getrokken en daar gingen ze weer, achter elkaar door! Ook het ‘lasergamen’ was errug stoer. Gelukkig vond Jo dat ook, want steeds opnieuw sloten ze aan in de rij om een potje te mogen ‘schieten’. Botsauto’s, draaimolens, klimwanden, ze renden van hot naar her.

Terug in de auto zie ik hoe zwart hun voeten zijn en dreig al vast met ‘zuhanyonáz’ (douchen). Norbert schudt nee, en probeert iets te gebaren: hij zegt in keurig engels “douche no”, en weet dan niet hoe hij het moet zeggen, dus doet heel theatraal zijn ogen dicht en laat zich met een ontspannen glimlach langzaam achterover zakken tegen de autostoel, terwijl hij zijn armen een beetje voor zich uitsteekt… O, ik snap het meteen; hij wil in bad!! Maar dat woord kent hij niet. Ik maak hem duidelijk dat ik hem begrijp en dat het goed komt! Márton voelt meer voor de douche en ook dat spreken we meteen af. Een uurtje laten zijn ze samen in de badkamer, de één ligt te dobberen en de ander staat onwijs lang te douchen (bijna 10 minuten!!). Ondertussen kletsen ze wat af, prachtig dat Hongaars. Het klinkt heel opgewonden en gelukkig. Ineens begint er één van de twee te zingen, een volksliedje of zo. De ander valt ook in en het klinkt mooi! In mijn slaapkamer sta ik stil te luisteren, dit moment wil ik vasthouden. Dit is waar je het voor doet, die jongens proberen gelukkig te laten zijn. Ik besef dat ze m’n hart gestolen hebben, en ik durf niet te denken aan volgende week zaterdag, als we ze weer uit moeten zwaaien…


Zondag 19 juli: Een ongelukje
’s Avonds staan ze met z’n vieren tegelijk tanden te poetsen. Dit is natuurlijk supergezellig, en je moet af en toe iets nieuws verzinnen om de sleur te doorbreken, dus besloten ze om met z’n allen in de douchecabine te gaan staan poetsen! Dat ging al gauw mis, door al het gekeet en geduw schoot Julia’s tandenborstel achter in haar keel. Kokhalzend en hysterisch kermend/piepend, naar adem snakkend kwam ze de trap af strompelen. Natuurlijk heel erg geschrokken, en met een zere keel heb ik ze op de bank gezet met een ijsje voor de pijn (en schrik). Opeens denk ik aan de jongens, die zullen ook wel geschrokken zijn, en vlug ga ik naar boven. Ze liggen al kaarsrecht onder de dekens met grote ogen kijken ze me aan. Ik probeer ze gerust te stellen en zeg; “Joelia is oké”. Terwijl ik naar m’n keel wijs zeg ik “beetje au, maar oké”. Meteen gaan ze weer overeind zitten en Norbert durft nu te zeggen dat hij nog geen pleister om zijn teen heeft. Dat maken we nog even in orde en terwijl ik naast hem op z’n bed zit met z’n been op m’n schoot, tikt hij op mijn arm en als een zielig hondje kijkt hij me aan; “Joelia??”
“Ach”, denk ik, “hij zit er echt mee”. Dus nogmaals leg ik hem uit dat het oké is. Ik ben toen maar even aan Juul gaan vragen of ze zelf even naar de jongens toe wilde lopen om het te zeggen. Zo gezegd, zo gedaan. Toen kon iedereen gaan slapen…


Dinsdag 21 juli: Het afscheid komt dichterbij
’s Avonds ‘praten’ we nog even over het feit dat ze over drie dagen alweer naar huis gaan. Ik vraag of ze al willen, en Márton knikt van ‘ja’, Norbert ‘ja/nee’. Het is eigenlijk precies wat we verwacht hadden. Ollanda is ‘cool’, maar Sovata is ‘thuis’! Onder elkaar hebben we het er ook steeds over hoe we ze zullen gaan missen… Die ondeugende koppies, al die Nederlandse woordjes die ze zeggen. Ik vind het echt dapper van ze hoe ze het doen. Zo ver van huis, zo’n lange tijd. Ik ga proberen alles uit de komende drie dagen te halen wat er in zit…


Donderdag 23 juli
Tijdens een wandeling naar de stad (we moeten nog steeds een cadeautje voor Mártons moeder halen), hebben we een ‘gesprek’ over terug naar huis gaan. Op mijn vraag of ze dat al willen, knikt Márton meteen ‘ja’ . Norbert geeft met zijn hand een (‘twijfel beweging’) aan dat hij (nog) niet terug wil naar Sovata. Márton krijgt door dit praten over thuis heimwee. Dat merk ik in de winkel als hij niet weet waar zijn moeder van houdt: zeep, oorbellen, etc... Hij vind het allemaal maar niks. Ik besluit maar voor hem om een pak met 4 stukken Dove zeep te kopen. Norbert vond het in ieder geval lekker ruiken. Toen we de winkel uitliepen zag ik Márton langs z’n ogen boenen. Ach, hij is al die tijd zo dapper geweest, het geeft niks. Ik aai hem over zijn bol en vraag: “ice cream?” Als antwoord brak de zon weer door op z’n gezicht en op het bankje bij Roberto’s ijssalon aten ze een supergrote hoorn met slagroom.

’s Avonds naar Lopik, de afscheidsavond. Een groot feest voor allemaal met tafels vol snoep, chips, drinken. Een heuse band met discolampen! De jongens genieten volop.
Aan het einde van de avond kregen de gastouders ieder een zonnebloem van ‘hun’ kinderen. En een doosje chocola die ze ook zelf gemaakt hadden tijden de workshop bij Zuccotto de dag ervoor, schattig! Norbert had allemaal bonbons gemaakt met ‘XXX’ erop! Márton met smileys :)… Precies zoals we ze kennen!


Vrijdag 24 juli: de laatste dag…
Eerst hebben ze allemaal uitgeslapen. Om 1 uur vertrokken we naar het golfslagbad in Nieuwegein. De twee Roemeense vriendinnetjes van de jongens zouden daar ook naartoe komen. Eerst ruilen we onze auto voor een grotere (bedankt Petra) en dan halen we mijn vriendin Ilse op in Waarder. Die gaat mij ondersteunen bij het toezicht houden op al die kids!

Het gaat fantastisch, ze vinden het zo heerlijk. Dora en Anita (de Roemeense meisjes) rennen al op ons af zodra we binnenkomen. Ze sleuren ook onze meiden mee, en samen gaan ze van de golven naar de glijbaan en dan weer plons in de stroomversnelling. Wel opletten geblazen voor ons, want ze moeten wel bandjes om. En dan nóg is het toch best gevaarlijk. We zijn er behoorlijk druk mee, maar de onderneming blijkt weer helemaal de moeite waard! Tussendoor worden er een paar zakjes chips, snoep en wat drinken naar binnen gewerkt. Wij gaan voor sluitingstijd niet weg! Norbert is steeds wel de bangste, logisch, hij is degene die ook echt niet zwemmen kan. Maar hij gaat dapper met vlindertjes om het ondiepe water in en probeert te drijven. Maar o wee, als er een plens water in z’n gezicht komt… Dan staat hij op en probeert door hoesten en diep ademhalen steeds zijn eigen leven te redden. Later gaat hij iets meer relaxt om met al dat gespetter.

Thuis eten we op verzoek van de jongens patat en kipnuggets. Ze eten zich helemaal klem! Na het eten gaat Jo nog een uurtje met ze vissen en ik ga snel de laatste inkopen doen voor hun terugreis. Witte bollen, chocopasta, kaas, alles waarvan ik weet dat ze het lekker vinden koop ik. Ze moeten voor twee dagen genoeg hebben. Als ze naar bed gaan moeten ze even zeggen wat ze in hun rugzak willen meenemen voor in de bus. De grote tas (boordevol spullen uit Nederland) gaat onderin de bus en hun rugtas gaan boven in bij hun stoel. Natuurlijk willen ze alles mee hebben. Maar Jo legt uit, met behulp van een tekening dat hun spullen onderin de bus gaan, maar dat ze moeten zeggen welke spullen ze in hun rugtas bij zich willen hebben. Nu valt het kwartje en samen met Jo zoeken ze alles uit. De stemming is redelijk uitgelaten, maar we hebben allemaal last van een dubbel gevoel. Norbert vraagt of we beneden willen kijken op de computer. Hij heeft iets vertaald: Of we op bezoek willen komen in Sovata… Daar sta je dan. Dat is niet niks. We hebben hem duidelijk gemaakt dat we hopen dat dat eens gebeurt!


Zaterdag 25 juli: om 6 uur gaat de wekker…
Jo en ik maken snel het brood voor de jongens klaar en om half 7 wekken we de rest. Er wordt slecht gegeten en dat is wel begrijpelijk, maar er moet toch iets in i.v.m. wagenziekte. Ze snappen het wel en met veel zuchten eten ze keurig een boterham met pasta uit (de korst blijft liggen). Norbert doet alles in ‘slow motion’ en naast dat hij gewoon moe is merk ik ook dat hij het moeilijk heeft. Ik durf hem bijna niet aan te kijken, bang dat één van ons het niet volhoudt om flink te zijn.

Om half 8 rijden we naar IJsselstein. De bus laat nog een poosje op zich wachten en we praten wat met de anderen. Márton is opgewonden en gaat er meteen vandoor om wat rond te rennen met zijn vrienden op het parkeerterrein. Norbert blijft bij ons in de buurt. Hij praat niet, lacht niet en zit ons maar aan te kijken. Ik probeer wat te praten met hem, dat de bus over 10 minuten komt. Maar hij kijkt sip en zegt: “no bus”. “Norbert to Sovata?” vraag ik. “No”, zegt hij, “stay here”. Wat moet je daar nu mee. Wat hartverscheurend. Weet jij veel naar wat voor situatie hij terug keert.

Dan komt de bus. Het afscheid nemen begint. Márton houd niet van knuffelen, maar hij ontkomt toch niet aan een hele dikke knuffel en zoen op zijn wang van mij. De meiden rennen achter hem aan om ook een zoen te geven. Hij maakt er een spelletje van. Norbert schaamt zich niet en laat zich door iedereen uitgebreid knuffelen. Stevig slaat hij –zonder een woord te zeggen- zijn dunne armpjes om iedereen heen…

Als ze dan toch eindelijk in de bus zitten kijkt Norbert stil naar buiten, naar ons. De hele tijd. “Kijk hem kijken”, zeggen we tegen elkaar. Hij wil echt niet terug. Heftig zeg. Dan gaat de bus eindelijk starten en rijdt weg. Langzaam rijd de bus vol zwaaiende kindertjes van de parkeerplaats af. Een parkeerplaats vol zwaaiende gastouders achterlatend… Linksaf, rechtsaf, daar gaan ze over de rotonde en langzaam verdwijnen ze uit het zicht…

Hè, nou had ik me al die tijd zo goed gehouden, maar nu voel ik me toch heel erg ellendig, als ik zie dat ook Johan z’n kin trilt dan gaan de sluizen open… Marije huilt ook gezellig mee, en meteen staan er andere gastouders ons te troosten, “dat hadden wij ook de eerste keer hoor”. En we vertellen dat we het zo moeilijk vinden dat één van onze ventjes eigenlijk niet echt naar huis wilde, “ja dat is wel heel bitter”, vindt de rest ook.

Dan naar huis. Boven vind ik nog een pleistertje onder Norberts bed…
Sjonge, wat heeft dit een impact. Maar wat was het een goede tijd… Volgend jaar weer?
Vraag dat nu nog maar even niet. Eerst even bijkomen. Maar ik zeg nog geen ‘nee’…

Hartelijke groeten,
Lydia De Vries