Real time web analytics, Heat map tracking

De familie Van den Pol bezorgde vorig jaar voor het eerst twee Roemeense meisjes een heerlijke vakantie. Het is druk, maar wel heel erg de moeite waard, oordelen ze achteraf. Hieronder hun verhaal.

Begin januari 2009 is, na enthousiaste verhalen van Wijnand de Wit, het eerste contact gelegd met de Stichting Roemeense Kinderhulp. Na een gezellig, maar zeer goed voorbereid gesprek met Petra en Karin besluiten wij van de zomer voor het eerst twee kindertjes in huis te nemen.
De eerste informatieavond bij de familie De Wit geeft een veelheid aan informatie.

Naarmate juli nadert stijgt de spanning en als er gebeld wordt dat ze bijna op plaats van bestemming zijn begint er toch wel wat te kriebelen. Met de foto in handen proberen we de twee meisjes er uit te pikken, maar dat valt niet mee. Gelukkig komen er twee wat verlegen meisjes op ons af en pakken onze handen. Een zeer vertederend moment en het ijs is al gauw gebroken.


De tip dat ze wellicht “verreisd” zijn en alleen soep met brood lusten is goud waard. Ze smikkelen alles naar binnen en sluiten de maaltijd af met een hand snoep. Dit is blijkbaar de gewoonte, want dat zal ik ze veel zien doen deze weken.

Binnen een paar dagen voelen ze zich een stuk vrijer en bewegen ze zich vrij in en rond het huis, pesten de poes en spelen met de hond. Badderen blijft favoriet en de berg sop is elke keer weer een traktatie. Op de dagen dat ze met de groep uitgaan zijn ze in de avond doodmoe en gaan ze zeer graag in bad en naar bed, maar als het een normale huis-tuin-en-keuken dag is lopen ze om 23:00 uur nog te spoken en te giechelen.

Een van de uitjes die wij zelf altijd heel leuk vonden om met ze te doen was een dag strand. Speeltjes mee en een tas vol lekkers en op naar Scheveningen. En daar hadden we een heerlijke dag. Alleen Maria en Beate wisten niet zo heel goed wat ze er mee aan moesten. Het water was eng, het zand te kriebelig. Zandkastelen bouwen vonden ze maar niks en zout water in de neus was het ook niet echt. Het zwembad in Montfoort was een stuk leuker en daar zijn we dan ook daarna veel geweest.

Begin week drie kwam er wat heimwee om de hoek kijken en werd Beate stiller en stiller.
Het thuisfront lokte en dat is zeer begrijpelijk. Een extra knuffel wilde gelukkig helpen.

Om één en ander aan kleding mee te geven hebben we alle vrienden en familie gemaild met het verzoek om kleding van de maat van de dametjes niet weg te gooien, maar naar ons te brengen. Een groot succes, want de tassen gingen bij lange na niet dicht. De dag van het afscheid naderde en ook onze dochter merkte de spanning bij Maria en Beate op. Hoe zou het thuis in Roemenië zijn??

Wij hebben het deze drie weken als gezin ontzettend leuk gehad met Maria en Beate en denken er over het volgend jaar weer te doen. Het was intensief maar zeer zeker de moeite waard. Ook alle complimenten voor de begeleiding en de Stichting, want wat wordt er een berg werk verzet.

Wim, Ike en Pam van den Pol,
Montfoort