Real time web analytics, Heat map tracking


Na een logeerpartij van Roemeense kinderen is het altijd moeilijk om afscheid te nemen. De familie De Wit had dat al twee keer meegemaakt en besloot toen om een eigen ”logeerpartijtje” te organiseren. Voor alle logeetjes van de voorgaande twee jaren. In Sovata.

Sinds twee jaar zijn we gastouder in Benschop voor twee Roemeense jongetjes geweest. Begin juni vertrekken we met de caravan richting Sovata in Roemenië waar we “onze” 4 jongens en hun families willen bezoeken.

Het is niet de eerste keer dat we op de plaatselijke camping van Sovata “Vass Kert” staan. Dit jaar hebben we een logeerpartijtje voor onze gastkinderen van de laatste 2 jaar bedacht. Samen met Csilla (die we al jaren kennen) en haar vriend Boti bezoeken we de kinderen thuis om hen uit te nodigen. Via mail zijn ze al op de hoogte van onze komst (ook de tijd in Roemenië staat niet stil). Zsilárd en Laci van vorig jaar zijn gelijk enthousiast en ook Adrien, het zusje, wil graag mee.
Dan naar Zsilárd en Istvan van een jaar eerder. Beide jongens staan, met wat buurjongens, bij Zsilárd voor het huis. Zsilárd was in Nederland al verlegen en dat is hij nog. Maar ook de bijdehante Istvan zit onder zijn pet verstopt en reageert totaal niet zoals we verwachtten. Zsilárds ouders zijn er niet en er komt weinig uit de jongens. We spreken af dat we de volgende dag om 4 uur terug zullen komen en dat we dan wel zullen zien of ze zin in de logeerpartij hebben of niet. Niets moet natuurlijk!

dewit vakverh 3

De volgende dag echter staan ze al klaar en ook het zusje Brigitta heeft er zin in. Op de camping maken de twee groepjes kennis met elkaar en er wordt wat gedronken en gesnoept. Dan moet het koepeltentje opgezet worden. Het is leuk om te zien hoe die zes kinderen een uur bezig zijn voordat alles klaar is. Ook de plastic luchtbedjes moeten opgeblazen worden. Iedereen is druk. En dan kan de tent in gebruik worden genomen. Intussen hebben we honger gekregen. En er zit een uitstekend pizzarestaurant in het centrum van Sovata op de Petöfi. We hebben de bovenverdieping voor ons alleen en binnen korte tijd zitten we met een drankje en een reuzenpizza voor onze neus. De stemming zit erin. En bijna alle pizza verdwijnt in de nog kleine maagjes.

We zien toch wel wat op tegen de nacht, dus we gaan nog maar een afmattende wandeling naar Sovata Bai maken. Dat is de heuvel op. Adrien, met haar nieuwe hooggehakte sandaaltjes, begint al snel wat achter te blijven. Dus Ad gaat voor haar als paard dienen. Dan is onze spraakwaterval weer helemaal uitgerust en wakker. Dat we niets van haar gebrabbel verstaan maakt haar weinig uit. Trouwens, alle kinderen spreken alleen Hongaars, maar dat van Adrien is ook nog onverstaanbaar.

We kijken over het zoutmeer, eten een ijsje en lopen via het toeristische gedeelte weer terug. Het ziet er momenteel uit alsof er een bom is ingeslagen. Er is geld te besteden (van de EU) en het zal uiteindelijk wel heel mooi worden. Maar nu, net voor het toeristenseizoen, wel een zeer slechte timing om dit uit te voeren. Je moet zo’n beetje met kaplaarzen van steen tot steen springen. De jongens vinden het natuurlijk geweldig. Net voor 20:00 uur zijn we terug op de camping. De meisjes willen in de caravan slapen en ze zijn binnen de kortste keren onder zeil. Met de jongens is het wat anders. We hebben de campinggasten al ingelicht dat de nacht waarschijnlijk niet de rustigste uit de geschiedenis zal gaan worden. En dat is ook zo… Maar ze hebben het leuk en dat is toch het belangrijkste.

De volgende dag gaan we na het ontbijt zwemmen in het rode meer. Dat hebben de jongens bedacht. In tegenstelling tot de grote Berenmeren is dit gratis, ook niet gek natuurlijk. Ook deze weg daar naartoe is een grote modderpoel en verzakt door de vrachtwagens die af en aan rijden. Maar geen zorg, het is maar tijdelijk. Laci is de enige die zo snel mogelijk met zijn luchtbed het water opgaat. Voor de anderen is alles nieuw en eng. Onvoorstelbaar, ze wonen in Sovata maar alleen Laci heeft daar wel eens gezwommen. Zinken gaat trouwens bijna niet, want het water is erg zout. De zoutberg ligt naast het meer en je komt bijna wit uitgeslagen van het zout uit het water. Ze hebben het allemaal naar hun zin. Na afloop eten we nog wat en wordt de helft opgehaald door hun ouders en de andere brengen we thuis. Als laatste Istvan. Als we bij hem thuiskomen ligt zijn vader dronken in zijn onderbroek op bed, schaamtegevoel kent hij blijkbaar niet. Met moeite nemen we afscheid van Istvan.

We kijken terug op een leuke tijd in Roemenië. Je kunt er prima vakantie houden. Zeker in Sovata en omstreken is er veel te zien. Het is echt niet zo dat je alleen maar armoede ziet. Het landschap is prachtig, de mensen vriendelijk en waarschijnlijk pin je bij de bank veiliger in Roemenië dan hier in Nederland.

Een paar weken later, na onze thuiskomst begroeten we alweer onze nieuwe gastjes Zsolt en Romeo. Deze zijn weer totaal anders maar ook weer zóóóóó leuk…

Ad en Jannie de Wit
Na een logeerpartij van Roemeense kinderen is het altijd moeilijk om afscheid te nemen. De familie De Wit had dat al twee keer meegemaakt en besloot toen om een eigen ”logeerpartijtje” te organiseren. Voor alle logeetjes van de voorgaande twee jaren. In Sovata.

Sinds twee jaar zijn we gastouder in Benschop voor twee Roemeense jongetjes geweest. Begin juni vertrekken we met de caravan richting Sovata in Roemenië waar we “onze” 4 jongens en hun families willen bezoeken.

dewit vakverh 4Het is niet de eerste keer dat we op de plaatselijke camping van Sovata “Vass Kert” staan. Dit jaar hebben we een logeerpartijtje voor onze gastkinderen van de laatste 2 jaar bedacht. Samen met Csilla (die we al jaren kennen) en haar vriend Boti bezoeken we de kinderen thuis om hen uit te nodigen. Via mail zijn ze al op de hoogte van onze komst (ook de tijd in Roemenië staat niet stil). Zsilárd en Laci van vorig jaar zijn gelijk enthousiast en ook Adrien, het zusje, wil graag mee.
Dan naar Zsilárd en Istvan van een jaar eerder. Beide jongens staan, met wat buurjongens, bij Zsilárd voor het huis. Zsilárd was in Nederland al verlegen en dat is hij nog. Maar ook de bijdehante Istvan zit onder zijn pet verstopt en reageert totaal niet zoals we verwachtten. Zsilárds ouders zijn er niet en er komt weinig uit de jongens. We spreken af dat we de volgende dag om 4 uur terug zullen komen en dat we dan wel zullen zien of ze zin in de logeerpartij hebben of niet. Niets moet natuurlijk!

De volgende dag echter staan ze al klaar en ook het zusje Brigitta heeft er zin in. Op de camping maken de twee groepjes kennis met elkaar en er wordt wat gedronken en gesnoept. Dan moet het koepeltentje opgezet worden. Het is leuk om te zien hoe die zes kinderen een uur bezig zijn voordat alles klaar is. Ook de plastic luchtbedjes moeten opgeblazen worden. Iedereen is druk. En dan kan de tent in gebruik worden genomen. Intussen hebben we honger gekregen. En er zit een uitstekend pizzarestaurant in het centrum van Sovata op de Petöfi. We hebben de bovenverdieping voor ons alleen en binnen korte tijd zitten we met een drankje en een reuzenpizza voor onze neus. De stemming zit erin. En bijna alle pizza verdwijnt in de nog kleine maagjes.

We zien toch wel wat op tegen de nacht, dus we gaan nog maar een afmattende wandeling naar Sovata Bai maken. Dat is de heuvel op. Adrien, met haar nieuwe hooggehakte sandaaltjes, begint al snel wat achter te blijven. Dus Ad gaat voor haar als paard dienen. Dan is onze spraakwaterval weer helemaal uitgerust en wakker. Dat we niets van haar gebrabbel verstaan maakt haar weinig uit. Trouwens, alle kinderen spreken alleen Hongaars, maar dat van Adrien is ook nog onverstaanbaar.

We kijken over het zoutmeer, eten een ijsje en lopen via het toeristische gedeelte weer terug. Het ziet er momenteel uit alsof er een bom is ingeslagen. Er is geld te besteden (van de EU) en het zal uiteindelijk wel heel mooi worden. Maar nu, net voor het toeristenseizoen, wel een zeer slechte timing om dit uit te voeren. Je moet zo’n beetje met kaplaarzen van steen tot steen springen. De jongens vinden het natuurlijk geweldig. Net voor 20:00 uur zijn we terug op de camping. De meisjes willen in de caravan slapen en ze zijn binnen de kortste keren onder zeil. Met de jongens is het wat anders. We hebben de campinggasten al ingelicht dat de nacht waarschijnlijk niet de rustigste uit de geschiedenis zal gaan worden. En dat is ook zo… Maar ze hebben het leuk en dat is toch het belangrijkste.

De volgende dag gaan we na het ontbijt zwemmen in het rode meer. Dat hebben de jongens bedacht. In tegenstelling tot de grote Berenmeren is dit gratis, ook niet gek natuurlijk. Ook deze weg daar naartoe is een grote modderpoel en verzakt door de vrachtwagens die af en aan rijden. Maar geen zorg, het is maar tijdelijk. Laci is de enige die zo snel mogelijk met zijn luchtbed het water opgaat. Voor de anderen is alles nieuw en eng. Onvoorstelbaar, ze wonen in Sovata maar alleen Laci heeft daar wel eens gezwommen. Zinken gaat trouwens bijna niet, want het water is erg zout. De zoutberg ligt naast het meer en je komt bijna wit uitgeslagen van het zout uit het water. Ze hebben het allemaal naar hun zin. Na afloop eten we nog wat en wordt de helft opgehaald door hun ouders en de andere brengen we thuis. Als laatste Istvan. Als we bij hem thuiskomen ligt zijn vader dronken in zijn onderbroek op bed, schaamtegevoel kent hij blijkbaar niet. Met moeite nemen we afscheid van Istvan.

We kijken terug op een leuke tijd in Roemenië. Je kunt er prima vakantie houden. Zeker in Sovata en omstreken is er veel te zien. Het is echt niet zo dat je alleen maar armoede ziet. Het landschap is prachtig, de mensen vriendelijk en waarschijnlijk pin je bij de bank veiliger in Roemenië dan hier in Nederland.

Een paar weken later, na onze thuiskomst begroeten we alweer onze nieuwe gastjes Zsolt en Romeo. Deze zijn weer totaal anders maar ook weer zóóóóó leuk…

Ad en Jannie de Wit
Benschop 

2010