Real time web analytics, Heat map tracking


Twijfelt u nog of u zich zult aanmelden voor twee Roemeense logeetjes? Lees dan de laatste paar regels van het verslag van de familie van Frie maar eens.

Zondag 26 juni 2011 was het dan zover. De bus arriveerde een uur eerder dan gepland. Een voor een kwamen de kinderen uit de bus en wij maar kijken of we ‘die van ons’ er tussen zagen. Na wat zoeken vonden we uiteindelijk dan toch Lorand en Attila. In het begin was het allemaal wat onwennig. Maar ja, later bleek dat ze amper geslapen hadden tijdens de 30 uur durende busreis. Eenmaal thuis ontdooide het duo echter snel. Een eenvoudige maaltijd van stukjes krentenbol, plakjes ontbijtkoek met suiker en crackers met kaas ging er goed in en daarna was er energie om even lekker op de trampoline te springen. Daarna een potje voetbal van de kinderen tegen papa en mama, dat de kinderen (uiteraard) wonnen met 10-9. Lorand en Attila waren inmiddels Lori en Atti geworden. Met wat lichte aandrang werd er even kort gedoucht en was er soep met broodjes. Omdat de kinderen moe waren lagen ze allemaal om half acht op bed. Wie had dat gedacht!
van frie 2
De rest van de week moesten onze kinderen nog naar school. We hebben dus wat met de jongens gefietst (dat konden ze allebei goed), gezwommen bij een meertje (dat konden ze allebei niet) en ze mochten een middag bij een van onze dochters in de klas. Vooral het digibord vonden ze erg leuk, ze konden er al snel mee overweg. Omdat ze toch bleven kletsen tot een uur of half elf, mochten ze tussen half tien en tien naar bed.

Zo na de eerste week waren de heren al aardig thuis bij ons, maar werd het ook tijd om de ‘huisregels’ wat meer onder de aandacht te brengen. Zo liepen ze vaak van tafel als ze klaar waren met eten en hadden ze weinig trek om hun eigen bord in de vaatwasser te zetten. Ook werden hun boterhammen rijkelijk belegd met meerdere lagen zoetigheid (iets dat onze kinderen niet mochten), maar twee soorten beleg op een boterham vonden wij toch wel genoeg, Na wat duidelijke aanwijzingen ging het gelukkig al een stuk beter. Het waren twee goede eters en aan tafel werd veel eten gelukkig uitgeprobeerd (‘próbál’). Groenten waren niet altijd favoriet, maar aardappels, vlees en vooral vla waren een groot succes. ’s Avonds deden de heren graag spelletjes en om de TV gaven ze niet veel.

Het klikte goed tussen Atti, Lori en onze kinderen, dus er is in en om huis heel wat afgespeeld. Het communiceren ging prima met handen en voeten (en een ANWB taalgidsje). Met behulp van Google Translate kwamen we erachter dat de heren nog graag een keer quad wilden rijden. Uiteindelijk zijn we op een kartbaan in Driebergen beland, waar ze heerlijk hebben kunnen racen. De diverse uitjes met alle Roemeense kinderen, de familiedag en natuurlijk het spetterende eindfeest maakten de vakantie helemaal compleet. Maar na drie weken was het ook wel mooi geweest. Het zijn toch kinderen van 9 à 10 jaar die honderden kilometers van huis zijn. van frie 1Het afscheid was er dan ook een van een lach en een traan. Met kunst- en vliegwerk werden alle spullen, cadeaus en extra’s in de tassen gestopt voor de terugreis. En daar gingen ‘onze jongens’ weer. Terug naar huis. Dat ze het leuk hebben gevonden bleek wel uit de reacties van de families die we later per post en email hebben gekregen; ze hebben het fantastisch gehad. Die bevestiging voelt dan toch wel even lekker. Inmiddels is de familie van Lori ook onze pakketfamilie geworden.

En volgend jaar? We hebben onze kinderen gevraagd wat ze dan willen; twee weken op vakantie of weer twee Roemeense kinderen in huis. “Twee Roemeense kinderen natuurlijk!”, riepen ze gedrieën in koor.

Familie van Frie,
Nieuwegein