Real time web analytics, Heat map tracking

 

In 2011 kwamen voor de vijfde keer twee Roemeense meisjes bij ons op de boerderij in Montfoort en deden ik, mijn man Kees en onze kinderen Kees, Annelies en Corine wederom ons best om hen drie onvergetelijke vakantieweken te geven. Zij hadden in ieder geval een droom en wij probeerden die werkelijkheid te maken.

van vuuren 1 Ieder jaar was weer anders, maar één ding bleef hetzelfde: na drie weken hadden wij ze in ons hart gesloten en lieten we ze met gemengde gevoelens weer terug gaan naar dat verre Sovata. Maar we vergaten ze niet. Kaartjes en brieven werden gestuurd en van alle 10 kinderen ontvangen we ook regelmatig iets terug. Na verloop van deze vijf jaar ontstond steeds meer de wens om toch eens te kunnen kijken hoe het de kinderen daar in Sovata vergaat. Hoe leven ze en is de situatie daar ook werkelijk zoals wij er hier in Montfoort in ons hoofd een beeld van hebben gemaakt.
Naar vier van de vakantiekinderen sturen wij in november ook altijd een aantal dozen met het pakkettentransport. Het hele jaar door worden koopjes in winkels bekeken of ze wellicht nuttig kunnen zijn voor de gezinnen in Roemenië. Omdat ik de pakketten zo bruikbaar mogelijk probeer te vullen, stuur ik in september een briefje richting de gezinnen met de vraag of zij mij de kleding- en schoenmaten willen doorgeven. Zo deed ik dat ook dit jaar weer.
 

Na enige weken kreeg ik van de ouders van één van de meisjes een brief terug waarin meegedeeld werd dat het met het meisje niet zo goed ging. Deze brief maakte veel indruk op mij. En nu ontdekte ik hoe ver ik weg zat en hoe weinig ik voor haar kon betekenen… De gedachte liet me niet meer los; hoe graag zou ik toch eens willen kijken in Sovata om dit meisje en haar ouders te bezoeken. Maar ook alle andere meiden. We hadden tenslotte zoveel plezier gemaakt met elkaar!

Het samenstellen van de pakketten voor het transport was in volle gang en op de daarvoor bestemde vrijdagavond bracht ik samen met mijn zoon Kees de dozen naar IJsselstein. Op deze avond vroeg ik aan Karin of de mogelijkheid bestond dat het gezin, waar ik mijn zorgen over had, door iemand bezocht kon worden om mij later te kunnen informeren hoe het werkelijk allemaal in elkaar stak. Karin gaf aan dat dit wel mogelijk was, maar zei, min of meer gekscherend: “Waarom ga je zelf niet eens kijken? Vliegen vanuit Dortmund kost haast niets.” Hier haakte zoonlief meteen op in en hij zei: “Mam, dat moet je doen!”

Verwarring alom. Bij thuiskomst werd de laptop door Kees meteen op tafel gezet en werd gekeken welke vlucht kon worden genomen om gelijk met de pakketuitgifte in Sovata te kunnen zijn. Door mij werden nog allemaal mitsen en maren naar voren gehaald, maar de wens was groter dan alle leeuwen en beren die ik zag. Na nog een telefoontje met (de altijd enthousiaste) Karin te hebben gepleegd over de praktische invulling van deze trip, kon ik niet meer terug, want man Kees en zoon Kees hadden de vlucht inmiddels al geboekt. Ik zou, met uitzondering van de vliegdagen, vier dagen in Sovata zijn.

Zes dagen later werd ik door Kees afgezet op het vliegveld van Dortmund en werd ik drie uur later door Karin en Jaap Langerak afgehaald van het vliegveld in Tirga Mures. Ik was nu toch echt in Roemenië!

Ik heb geholpen op de dag dat alle pakketten werden uitgedeeld. Wat een indruk maakte dat op mij, al die mensen wachtend in een lange rij om een pakket af te halen. Maar ook was ik onder de indruk van het feit hoe goed dit alles organisatorisch in elkaar stak. Wat hebben Edwin, Karin en alle mensen die hierbij betrokken zijn een goed staaltje werk in elkaar gezet, want wat komt daar veel bij kijken !

Edwin regelde voor mij een tolk met een auto, zodat ik ‘mijn’ meisjes kon gaan bezoeken. De tolk was mij bekend want die was de afgelopen zomer mee geweest als begeleider met de kinderen naar Nederland. Gezellig dus. Samen met hem bezocht ik alle kinderen die bij ons in Nederland geweest zijn. Twee dagen gingen we samen op pad in zijn trotse bezit: een oude rode Kever. Tijdens deze bezoeken werd mij duidelijk dat de kinderen tijdens de vakantieweken enorm genoten hebben. Wat een dankbaarheid werd er door de kinderen èn ouders aan mij getoond; ik werd er stil van. Ik werd overal met open armen ontvangen.

Maar wat mij bovenal duidelijk werd, was dat de pakketten die ik zond meer dan nodig waren. De vragen die soms in Nederland de rondgang doen of het allemaal nog wel zo nodig is, kan ik alleen maar bevestigend beantwoorden: het is meer dan nodig; het is zelfs noodzakelijk!

Als je het niet zelf gezien hebt, is het inderdaad niet goed voor te stellen onder welke omstandigheden de mensen in Sovata soms nog moeten leven. Wat hebben wij het toch goed in Nederland en wat geeft dat des te meer de verplichting om te delen met hen die het vele malen minder hebben!

Ik had een droom en dankzij Edwin, Karin, mijn man en kinderen werd die droom spontaan werkelijkheid ! Bedankt…

…maar ook mijn kinderen hebben deze droom; dus mocht het ons gegeven zijn dan hoop ik die droom voor hen ook nog eens werkelijkheid te maken.

Kristin van Vuuren, Montfoort