Real time web analytics, Heat map tracking


In eerdere nieuwsbrieven hebben we al verschillende kinderen aan het woord gelaten die nu vanuit hun ‘volwassen’ visie terugblikken op de vakantie in Nederland. Een vakantie die zij, zo blijkt keer op keer, hun hele leven bij zich dragen en in veel gevallen hun kijk op de wereld heeft veranderd.
Bélawas en ís nog steeds zo’n vakantiekind. Zeven jaar na dato kan hij vooral het contact met zijn gastfamilie nog levendig herinneren. Een vakantie die zijn toekomst zeker in positieve zin heeft veranderd.

naam: Béla Tóth

Leeftijd : 18 jaar

Vakantie jaar: 1995

belatoth-1 belatoth-2

Mijn naam is Béla Tóth, ik kom uit Sovata en ik wil jullie iets vertellen.

Toen ik hoorde dat ik een vakantie in Holland mocht doorbrengen, was ik echt opgewonden. Het begon al met de komst van de bus, ik was heel erg onder de indruk van die grote en indrukwekkende bus uit jullie land. Ik was zo trots dat ik naar een ander en vreemd land ging. En daar stond ik dan, eindelijk was het zover, ik ging naar het buitenland. Deze andere wereld met al zijn nieuwigheden maakte mij zo nerveus, dat ik vergat afscheid te nemen van mijn familie, die daar stond en mij gedag wilde zeggen. Als ik daaraan terugdenk, dan weet ik, dat een deel van mij bij mijn moeder en mijn zusjes achterbleef.

Toen we in de nieuwe wereld kwamen, kreeg ik een nieuwe familie: Jacques en Sonja uit IJsselstein, zij werden mijn ouders voor 3 weken. Een nieuw thuis, nieuwe gezichten, ongewone dagen… de vrijheid, die mij andere, speciale gevoelens gaf, zoals een vogel, die vrij kan vliegen in de lucht.

In deze drie weken heb ik een mooi land leren kennen, met veel voor mij ongewone dingen. Elke dag zagen we wel weer iets interessants of iets nieuws. Jacques en Sonja waren altijd bij me en zij waren er echt heel erg druk mee om samen met ons er een leuke vakantie van te maken. Nu, 7 jaar later, nu ik probeer volwassen te zijn, heeft deze vakantie een andere betekenis voor mij gekregen; ik weet dat deze vriendschap voor altijd is.

We schrijven regelmatig met elkaar en we zullen elkaar nooit vergeten. De familie Eding betekent heel veel voor mij. Ik ben nu in het laatste jaar van de middelbare school en ga examen doen. Mijn droom is een baan te vinden in het buitenland waar ik de Duitse taal kan gebruiken. Ik wil dan graag boswachter worden. Hier heb ik daarvoor niet veel mogelijkheden. Verder studeren zit er ook niet in; het pensioen van mijn moeder is daarvoor niet toereikend.

Ik zal nooit mijn tweede, lieve ‘familie’ Jacques en Sonja Eding vergeten en ik heb erg gehuild toen ik hoorde dat hun hond, Tessa, was overleden,. Terugkijkend op die mooie herinneringen, moet ik bekennen dat ik een andermens ben geworden sinds ik in Holland ben geweest, een beter mens.

Mijn grootste wens is om mijn tweede familie ooit nog eens te zien. Ik wil hen nogmaalsbedanken voor die onvergetelijke weken.

Béla Tóth,
Sovata