Real time web analytics, Heat map tracking


Bandika is, samen met zijn zus Carmen, toen hij twee jaar oud was in Tinkerbell gekomen. Zijn moeder had geen eigen huis en kon daardoor niet voor haar kinderen zorgen. Inmiddels is Bandika 13 jaar oud en het afgelopen jaar ging het niet zo goed met hem op school. Althans, zijn cijfers waren goed, maar hij was niet in het gareel te houden.bandika 01

Hij luisterde niet en was brutaal tegen de leraren. Ook vele gesprekken en straffen hadden niet de gewenste uitwerking. Er moest iets gebeuren. Kata vertelt welke acties genomen zijn.

Bandika is geen makkelijk kind. Hij heeft wat gedragsproblemen, waarvoor we een oplossing hebben geprobeerd te vinden. Tot nu toe zonder veel succes. De afgelopen paar maanden hebben we ook veel klachten van school gekregen over zijn gedrag. Tijd om de ‘Tinkerbell Ondersteuningscommissie’ bij elkaar te roepen. Deze Commissie hebben we kort geleden samengesteld en bestaat uit de ouderparen, leden van Pro Sovata, de psycholoog en ikzelf. Gezamenlijk zoeken we oplossingen voor situaties waarbij de ouders wel wat hulp kunnen gebruiken.

In de Commissie is het idee ontstaan om Bandika tijdens de kerstvakantie naar z’n moeder te laten gaan. Zij is een van de weinige ouders die wel om haar kinderen geeft en ook altijd naar hen vraagt als Kata haar bezoekt. Zijn moeder is inmiddels getrouwd met een schaapherder en ze wonen in een klein, armoedig huisje. Wellicht dat Bandika zich na zijn bezoekje zou realiseren dat hij het in Tinkerbell nog niet zo slecht heeft en dat hij dus beter moet gaan luisteren.

bandika 02Als we bij zijn moeder aankomen, is ze blij dat Bandika een poosje blijft. We hebben een doos met levensmiddelen meegenomen en zijn moeder heeft het gezellig gemaakt met een kerstboom. We spreken af dat we na twee weken terugkomen en dat we dan ook Carmen meenemen. Het afscheid is moeilijk en Peter (de vader in Tinkerbell) en ik houden het dan ook niet droog.

Ook de kerstperiode valt niet mee. We missen Bandika erg en hij is vaak in onze gedachten. Als we hem gaan halen, ziet hij eruit als een straatkind: vies en vol met luizen. Maar hij is erg blij om ons te zien. Eerst wil hij niet met ons mee, omdat hij z’n moeder ook niet wil achterlaten. Weer zijn we in tranen. Bandika en zijn moeder nu ook.

We praten daarna veel. Ik leg hem uit dat hij vanaf nu vaker naar z’n moeder kan, omdat ze nu een huisje heeft waar hij kan logeren. We vertellen hem over het leven en hoe belangrijk het is om te leren. Als hij wat bereikt in het leven, kan hij zijn moeder beter ondersteunen. Dat begrijpt hij maar al te goed. Op de terugweg naar Tinkerbell vertelt Bandika veel over hoe moeilijk het leven van de zigeuners is en hoe groot het verschil met zijn leven in Tinkerbell is.

Tot op heden hebben we nog geen klachten van school gehad, dus we hopen dat hij hiermee een levensles geleerd heeft: je waardeert pas iets echt als je het niet meer hebt!

Liefs, Kata