Real time web analytics, Heat map tracking


Elk jaar vragen we nieuwe gastouders om hun ervaringen  met ons te delen in deze nieuwsbrief. Dit keer is het de beurt aan de familie Willemsen. Elke keer weer is het voor nieuwe gastgezinnen spannend in het begin, maar wij weten als geen ander dat dat meestal heel snel verandert. Met heel veel plezier kijkt de familie Willemsen hierop terug en hebben zich al meteen weer aangemeld voor volgende jaar!

Eindelijk was het zover, zondag 13 juli, de dag dat we onze twee Roemeense jongens Szilard en David mochten verwelkomen. Een uurtje later dan verwacht, kwam de bus aan bij het gemeentehuis van IJsselstein. Met blijde gezichten zwaaiden de kinderen naar de gastouders. Een mooi, speciaal moment! Na het fotograferen van de groep kinderen en de gastgezinnen gingen we op weg naar ons huis in Breda. Voor ons gezin was het de eerste keer dat we aan dit spannende avontuur begonnen.willemsen 14 02

Het ijs zo gebroken
Eenmaal thuis was het ijs zo gebroken. Na wat gedronken te hebben, gingen de jongens lekker met onze drie kinderen buiten spelen en na een  watergevecht in de tuin gingen we eten. Pannenkoeken, gebakken van het meel van de molenaar uit IJsselstein dat elk gezin van hem ontving.
Na het eten en tassen uitpakken, kregen de jongens een rondleiding door ons huis. Zo tegen tienen gingen ze in de door ons gekochte pyjama’s naar bed en sliepen ze vrij snel in. De eerste dag was voor ieder een geslaagde dag.
De vakantiedagen werden heel divers ingevuld. De eerste dagen bleven we veel in en rond het huis. Bij het boodschappen doen, keken ze hun ogen uit: wat een hoeveelheden en keuzes! Zo ook in de stad bij de kleding- en schoenwinkels. Buiten de uitstapjes die door de Stichting waren  georganiseerd, hebben we zelf ook allerlei dingen ondernomen, zoals een dagje naar het strand, de speeltuin, het bos en de Beekse Bergen. Voor alles waren ze te vinden, maar het favoriete dagje weg was toch wel het strand. Wat hebben ze daar genoten en gespeeld! Ook zijn we op een  ochtend naar een manege gegaan en mochten ze zelfs een stukje op de paarden rijden. Van de hoefsmid, die toevallig langskwam, kregen ze beiden een hoefijzer mee naar huis. Ze genoten. Dat was mooi om te zien. Toch zaten niet alle dagen vol met activiteiten. Een keer lekker thuis spelen, spelletjes doen op de iPad, zwemmen in ons eigen zwembad of een beetje luieren was ook best fijn. Szilard en David konden het gelukkig goed  vinden met onze eigen kinderen. Ze hebben veel samen gespeeld, maar soms ook apart, allemaal prima! Ook hebben ze veel van elkaar geleerd.
Zoals het tellen in het Nederlands en zij ons in het Roemeens. Ze leerden in ieder geval snel een aantal Nederlandse woorden, onder andere  drinken, eten, voetbal, koud, wel te rusten, doei. Ongelooflijk! Ook hadden onze kinderen een cadeaudoos gemaakt en iedere ochtend mochten de jongens een klein cadeautje uitpakken. Het was elke dag een verrassing wat erin zou zitten. Mochten wij het al een keer vergeten zijn, dan  herinnerden zij ons wel hieraan. Met het eten waren ze dol op vlees, toetjes en fruit. Daar kregen ze geen genoeg van! Groente was lastiger, dat aten ze liever niet. Ook hebben we verschillende keren gebarbecued, dat was elke keer een klein feestje. Met als toetje ijs met slagroom en  ardbeien was het feest helemaal compleet. De één na laatste avond gingen we naar de disco, dat vonden we allemaal leuk. Er werden mooie foto’s  van elk gezin met hun logeerkinderen gemaakt. Ook werden er leuke acts opgevoerd. Tot slot kregen alle gastouders als verrassing een zonnebloem van ‘hun’ kinderen, een emotioneel moment. willemsen 14 01

Zeker voor herhaling vatbaar!
Op de laatste dag waren de jongens erg stil en leken ze wat verdrietig.  Als we hier naar vroegen was er niks aan de hand, zeiden ze. Maar ze vonden het best moeilijk. Samen hebben we de spullen weer in de tassen  gedaan. Voor thuis hadden we leuke cadeautjes gekocht en voor de jongens onder meer nieuwe schoenen, kleding en schoolspullen. De dag dat ze  eer naar huis gingen was erg vreemd. Met een knoop in onze maag reden we weer naar IJsselstein. In de auto was iedereen erg stil. Nadat alle tassen en andere spullen in de bus waren ingeladen, was het tijd om afscheid te nemen van elkaar. Ik kan je zeggen, een moeilijk moment! We  ebben beloofd om contact te blijven houden met elkaar en dat gaan we ook zeker doen. Het waren drie geweldige weken en zeker voor herhaling vatbaar!
Dit verslag schreef ik in de maand december jongstleden. De kinderen zijn dus alweer een aantal maanden geleden bij ons geweest. Zoals we hadden afgesproken, hebben we nog steeds contact met elkaar. Zo ontvangen we af en toe een brief of een mail vanuit Sovata. Dat is zo leuk, zeker als er foto’s bij zitten. Ook wij schrijven of mailen ze regelmatig of sturen pakketjes op met verjaardagen en Kerst. Leuk om elkaar te blijven  spreken’. Volgend jaar zijn we weer van de partij!


Familie Willemsen,
Breda