|
Zaterdagavond – op de laatste avond van het inleveren
van de dozen voor het hulpgoederentransport-, kregen we
een noodtelefoontje van Jeroen (een van de
vrachtwagenchauffeurs-(red.)) : “Pank en Gerda, hoe zit
het met jullie tijd komende week… we hebben een
chauffeur nodig. De spullen van het
hulpgoederentransport passen niet allemaal in de drie
vrachtwagens want de dozen hebben geen standaard maat
waardoor we ruimte tekort komen. Per omgaande hebben we
nu een vierde wagen nodig!” Het duurde niet lang voordat
wij de beslissing namen: We gaan mee! Pank ging direct
al zaterdagavond de truck halen. Zondag hebben we alle
spullen bij elkaar gezocht, maandag de trailer gehaald
in Amsterdam en daarna direct gaan laden in Benschop.
Van Ria, bij wie de spullen stonden opgeslagen, kregen
we naast koffie ook beiden een paar laarzen (want die
heb je daar wel nodig, zei ze). ’s Middags rond vier uur
zijn we al op weg naar Sovata in Roemenie. Het was een
mooie reis met alle weertypes.
Na drie dagen rijden kwamen wij aan in Sovata. Daar
troffen we uiteraard Jeroen weer en maakten we kennis
met de overige mensen en chauffeurs van de Stichting.
Meteen konden we “even” mee naar Sarateni (een naburig
dorp), waar de Stichting vanuit een busje de eerste
pakketten zou gaan uitdelen. En zoals toen bleek hadden
we ook meteen de laarzen van Ria nodig. Het had net weer
geregend en het was een grote modderpartij. Het was niet
te geloven waar al de mensen ineens vandaan kwamen toen
wij daar arriveerden!
Vrijdag werd
de eerste trailer gelost en zijn we mee
geweest naar de scholen om de hulpgoederen te brengen.
Alle kinderen hielpen mee om de pakketten naar binnen te
brengen. Vrijdagmiddag namen Jeroen en Leonieke ons mee
naar een paar gezinnen. Dit heeft op ons een enorme
indruk gemaakt. Wat een armoede en een baggerbende. We
hebben er later wel een traantje om gelaten. Ondanks dat
onze eerste indruk van Sovata best redelijk was en het
er niet direct uitziet naar ellende, als je echter goed
om je heen kijkt is er nog veel armoede te vinden.
Huizen zijn echt krotten zonder elektra of stromend
water, dat hadden wij ons echt niet voorgesteld.
Zaterdag: er worden twee grote tenten opgezet waarin
steeds een groepje mensen (na legitimatie) een pakket,
voedselbon of een fiets in ontvangst kon nemen. Ik heb
zelf zakken vol met knuffels, dekens, t-shirts en
schoenen uit mogen delen. Dit was zo leuk om te doen!
Maar tegelijkertijd bedenk je hoe weinig ze hebben als
je oma’s en opa’s ziet die geweldig blij zijn dat ze
knuffels krijgen voor hun kleinkinderen.
Zondag met Karin de boel in ons logeerhuis opgeruimd en
’s middags mee geweest naar het kindertehuis Tinkerbell.
Daar was juist een van de kinderen jarig. Ik kwam daar
binnen en voelde meteen de warmte en de fijne sfeer die
daar heerste. Er kwam direct een klein manneke met
flapoortjes naar me toe. Dit is Laci en hij bleek ook
nog een groter broertje Laciko te hebben. Ik heb liedjes
voor hem gezongen en hem geknuffeld en met hem gekletst.
Ondanks de taal begrepen wij elkaar wel. Ook even wat
aandacht voor Laciko, hij liet zijn schriftjes zien want
hij was heel trots op het feit dat hij had leren
schrijven. Uiteraard ook nog even gespeeld met alle
andere kinderen. Het zijn echt allemaal schatjes. Het is
een prachtig kindertehuis waar heel veel warmte en
liefde heerst.
Maandag zijn we weer terug naar huis gegaan. Wat een
indrukwekkende ervaring! Dit vergeten we echt nooit
meer. De sfeer onder elkaar binnen de groep van de
Stichting was heel gezellig en alles was goed geregeld.
Wij hebben enorme bewondering gekregen voor de mensen
die dit al jaren vrijwillig doen. Wij hebben nu zelf ook
gezien dat er nog veel te doen is voor de mensen in
Sovata. Graag gaan wij zelf ook een gezin daar helpen
|
