De Hongaarse auteur Jokai Mor’s schreef ooit: “Het is of de lente aanbreekt, mensen vergeten hun zorgen en genieten van zang en dans en besteden tijd aan hun kinderen op een manier dat zij zich ineens realiseren wat nu eigenlijk belangrijk is in het leven”. Vorig weekend hebben wij samen met een groot aantal vrijwilligers van Pro Sovata, een geweldige ervaren gehad. Graag wil ik, Király Katalin, jullie hierover meer vertellen.

Afgelopen zaterdag werd de eerste Paasmarkt in Sovata gehouden. In de week voorafgaand aan die bewuste zaterdag, heb ik gebeden dat we mooi weer zouden gaan krijgen, want het was de afgelopen periode echt “bar en boos”. Het leek erop dat mijn gebed werd gehoord, want ’s morgens regende het eindelijk eens een keer niet. De paasmarkt zou gehouden worden in de grote zaal van het stadhuis. Al vroeg in de ochtend was deze gevuld met kinderen en vrijwilligers, die bezig waren handgemaakte spulletjes op tafels te leggen die ze wilden verkopen. Ook de voltallige afvaardiging van medewerkers van de stichting Pro Sovata was aanwezig. Ook zij waren ingedeeld bij de enthousiaste verkoop van de handgemaakte spulletjes en de organisatie van de spelletjes die voor de kinderen zouden worden georganiseerd. Tevens was het hun taak om te zorgen dat de dag verder op rolletjes zou gaan verlopen. Toen de Paasmarkt uiteindelijk begon stroomde het stadhuis vol met enthousiaste mensen die rondkeken en de nodige dingen kochten. Ik was nieuwsgierig naar hun reacties en vroeg er dan ook geregeld naar. Zij gaven mij interessante antwoorden: “Het is voor kinderen goed dat zij hun handgemaakte spulletjes willen verkopen om zo het geld te geven aan de kinderen in ‘Tinkerbell’ ” , “Wat een geweldig idee om zo de kinderen in ‘Tinkerbell’ te helpen” en “Onze complimenten voor de goede organisatie van deze Paasmarkt”. De kamer was afgeladen vol toen onze vrijwilligster Zsuzsa begon met het uitnodigen van de kinderen om aan de knutseltafels hun eigen Paaskip te gaan maken. Deze activiteiten werden gestart met een leuk verhaal over een klein kuikentje, dat haar paasvriend Bunny helpt met het schilderen van de eieren. De kinderen luisterden aandachtig naar dit verhaal en wilden na afloop zo snel mogelijk met hun eigen paaskip aan de gang. Toen uiteindelijk het startsein werd gegeven, zag ik met voldoening al die vrolijke gezichtjes die met hun handjes druk in de weer waren om iets moois te maken. Ik besefte toen dat we iets geweldigs hadden georganiseerd. De hele tijd zag je kinderen aandachtig en met grote ogen naar de leraren kijken die het voor deden. De tafels werden steeds voller met nieuwe kinderen die het ook zo graag wilden leren. In een ander gedeelte van de kamer was een groep kinderen bezig met gipsen figuren. Zij mochten zelf bepalen welk poppetje van gips ze wilden beschilderen. Alle kinderen werkten aan een stuk door, want ze wisten op voorhand al dat ze hun eigen schilderwerk mee naar huis mochten nemen. Terwijl de kinderen bezig werden gehouden, keken de ouders belangstellend rond op de vele tafels en kochten de nodige spulletjes. In dit gedeelte was mijn collega Joco druk met hen in gesprek en hij was goed bedreven in de verkoop ervan. Het resultaat was in ieder geval goed, want ik zag allemaal blije gezichten die tevreden naar hun aankopen keken. Op dat moment besef je dat wij op onze beurt weer blij mogen zijn dat we de nodige vrijwilligers voor deze Paasmarkt hebben weten te motiveren en dat veel schoolkinderen zo geweldig hebben geholpen met het maken van de paasartikelen. Een speciale dank uit naam van de Stichting Pro Sovata, wil ik uitspreken voor Zsuzsa en Andrea. Zij waren met hun vele ideeën onmisbaar. Zonder hen was deze eerste lenteactiviteit in Sovata niet zo succesvol geweest. Dit was een van mijn beste weekends van mijn leven, van de stichting en voor de kinderen van “Tinkerbell”.Waarom ik dit zeg? Ik voelde mij samen met mijn directe collega’s Maria, Joco en Melinda en onze vrijwilligers Zsuzsa, Andrea, Edo en Noemi, een onlosmakelijk onderdeel van het leven van de kinderen uit Tinkerbell. Wij zij erg blij dat wij samen zelf nu een eerste substantiële bijdrage hieraan hebben kunnen leveren.