|
Waarom Sovata een speciaal plekje in mijn hart heeft
Voor het tweede jaar
heeft de Stichting een beroep gedaan op de NHTV opleiding in Breda om een
stagiaire uit te kunnen zenden naar Salt Lake Travel, het toeristenkantoor van
onze Roemeense Stichting. Dit jaar viel de keus op Joline Vriens. Haar opdracht was om samen met de lokale
medewerkers een programma te ontwikkelen voor buiten het hoogseizoen.
Ze ging naar Sovata om werkervaring op te doen, maar kwam met veel meer levenservaring naar huis! Het verblijf
heeft diepe indruk op haar gemaakt en Sovata, de mensen maar vooral de kinderen
van het familiekindertehuis heb haar hart voor altijd gestolen.
Mijn naam is Joline Vriens, 20 jaar en studerend aan de NHTV in Breda. Voor zeven maanden heb ik mogen
genieten van de enorme gastvrijheid en de ontzettend lieve mensen in Sovata. Ik
wil jullie dan ook graag vertellen over mijn ervaringen en wat zeven maanden in
een ander land met een totaal andere cultuur met iemand kan doen.
Ik heb met ontzettend veel plezier gewerkt op het
toeristenbureau ‘Salt Lake Travel’. Hier heb ik veel geleerd, in het bijzonder
over de verschillen in werkwijzen ten opzichte van Nederland. Ze werken echt
heel anders dan dat ik gewend ben, wat voor
mij weer veel nieuwe gezichtspunten heeft gegeven. Ik heb ook het genoegen
gehad om samen te mogen werken met lieve meiden die nu goede vriendinnen van
mij zijn geworden.
Maar wat mij het meest
geraakt heeft, en enorm belangrijk is geweest in deze zeven maanden is de
familie Nagy. Nagy betekent ‘groot’ in het Hongaars, wat in het echt ook zo is!
Ik kan met trots zeggen dat ik een tweede familie heb gekregen hier in Sovata.
Het is een druk gezin zo met zijn dertienen, maar wel geweldig en nooit saai!
Het is hartverwarmend hoe ik als een familielid ben
opgenomen in het gezin.
Keer op keer was ik blij om thuis te komen na een dag
werken. Stel je maar even voor: Je doet de deur open en vier kleine kinderen
komen op je afrennen met blije gezichtjes en ze noemen je zelfs mama. Dit is
iets wat indruk op mij heeft gemaakt, elke dag weer. Ik heb mij ook zeven
maanden een beetje een mama gevoeld!
Ook kon ik genieten als ik weer even lekker Nederlands kon
praten met Simona! Door de jaren heen dat zij contact heeft gehad met
Nederland, is zij goed Nederlands gaan spreken. Er werden trouwens heel wat
talen gesproken in het gezin. Met Deneske, Reni (Renata) en de ouders sprak ik
Engels, met de vier kleintjes wat woordjes Hongaars, met Simona Nederlands en met
Anna (Anamaria) en Claudiu wat woordjes Roemeens.
In deze zeven maanden heb ik ook mogen genieten van de
eerste woordjes van de kinderen!
Panda (Krisztina) heeft zelfs al een Nederlands woordje aan
haar vocabulaire toegevoegd : “appeltjes”! Het is echt heerlijk om te mogen
genieten van de kinderen. Zij zijn enorm belangrijk geweest in deze, toch lange
tijd, zonder mijn familie. Ze verrassen je elke dag weer. Pista (Istvan) die
bijvoorbeeld plotseling een kusje komt geven, maakt een treurige dag weer helemaal
goed!
Jullie begrijpen wel dat ik boeken kan schrijven over de
kinderen en de familie. Ze zeggen ook niets voor niets: “waar het hart van vol
zit, loopt de mond van over!”
Ik zal ook zeker nog vaker naar Sovata terugkeren; in het
bijzonder uit heimwee denk ik.
Ook wil ik nog even vermelden dat ik het geweldig vind wat
papa (Denes) en mama (Gyongyi) Nagy doen. Het is niet niks om tien kinderen op
te voeden! Ik heb ontzettend veel respect voor hen! Alleen al aan die vier
kleintjes heb je bijna al een dagtaak aan!!! Om daarnaast ook nog de oudere
kinderen te verzorgen, het huis aan kant te houden en in de tuin en kas te
werken, vergt veel inzet. Ze doen enorm goed werk en zijn ontzettend lief,
behulpzaam en toegewijd. Dit wil ik dan ook zeker niet onvermeld laten.
Ik kan nog wel uren door blijven praten over Sovata en de
dingen die ik daar heb meegemaakt! Het heeft
mij in ieder geval enorm veranderd en ik sta ineens heel anders in het leven.
Ik kan alleen maar zeggen dat zeven maanden in Sovata voor ieder mens goed zou
zijn. Je gaat anders tegen zaken aankijken; je bent
dan ontzettend blij met wat je hebt. Mensen leven hier van dag tot dag en
kijken niet naar de toekomst. Men is hier al blij als ze weer een dag hebben
overleefd.
Mij heeft deze stage in ieder geval positief veranderd en ik
ben blij dat ik de uitdaging ben
aangegaan! Dit alles en nog veel meer zorgt
ervoor dat Sovata een speciaal plekje in mijn hart heeft!
9 maart 2006, Sovata
Joline Vriens
|