Op de evaluatieavond van de vrijwilligers vroeg Edwin aan mij om wat namens de vrachtwagenchauffeurs te schrijven die dit jaar naar Sovata geweest zijn, dus ik heb hier maar eens mijn belevingen aan het papier toevertrouwd. Van de zomer kwam Ria (Verwoerd) bij ons achterom even bijpraten…
Het ging al snel over Roemenië en ze vertelde dat ze door omstandigheden plotseling een vrachtwagenchauffeur te kort kwamen, dus ik zei tegen haar dat ik eventueel wel wilde rijden. Maar ja het was wel bijna 20 jaar geleden dat ik vrachtwagen gereden had, gelukkig kwam ik bij Kees (red.: de rots in onze chauffeursploeg) door de selectie. Een paar dagen voor we vertrokken,moest natuurlijk eerst worden ingeladen. Doordat ik nu eens vol hierbij betrokken was, viel mij op wat een enorm regelwerk hierin zit. Hier zie je dat er toch nog wel heel veel vrijwilligers zijn die allemaal hun steentje bijdragen, en alles loopt letterlijk en figuurlijk op rolletjes.
Zondag 13 november om 6 uur ’s avonds vertrokken we richting het verre Roemenië met drie vrachtwagens en zes chauffeurs variërend in leeftijd van achttien jaar t/m Kees z’n leeftijd. Danny was de jongste van ons. Hij heeft net zijn groot rijbewijs gehaald en mocht nu mee als bijrijder van Jeroen. Onderweg naar de Duitse grens om in te klaren heb ik eerst met Kees maar eens bijgepraat. We zijn dan wel bijna buren, maar spreken elkaar niet veel. Bij de grens de nodige papierwinkel afgewerkt. Kees en ik weten daar niet veel vanaf, maar gelukkig was dit voor Jeroen en Willem gesneden koek die je verder niets wijs kunt maken. In Duitsland mochten we door een bijzondere vergunning op zondag rijden. Wat was dat rustig zonder al die andere vrachtwagens. Als je dan door de nacht rijdt met de vrachtwagen lijkt er geen eind aan te komen. Wat is dat land lang, het lijkt wel een stuk elastiek, zeker als je daar met een topsnelheid van 89 km rijdt… Regelmatig doen we een bakkie, want ja, we zijn truckers! Meteen dan ook maar weer even wisselen van chauffeur. Intussen was het maandag geworden en de grens van Tsjechië kwam in zicht. Zonder problemen werd deze geslecht. Op naar Slowakije. Bij de grens werd “even” de korte route genomen via de controle van de personenauto’s. Dit ging uiteraard veel sneller maar was uiteraard niet goed. Althans, dat begrepen wij zo half en half van een nogal gepikeerde douanebeambte. Wij reden niet via Oostenrijk, om zo de tol uit te sparen, en arriveerden via Slowakije in Hongarije zonder verdere grensproblemen. Eindelijk kwam de Roemeense grens in zicht en via ons “bakje”werd overleg gevoerd wat te doen. De keuze was snel gemaakt; eerst maar eens lekker eten (Het eten was buitengewoon goed).Tijdens het eten werd besloten dat het beter was om de vrachtwagen over de grens te zetten. Dit bleek een heel goed plan te zijn, want we konden zo de grens over zonder lang te hoeven wachten. Over de grens in Roemenië, hebben we de auto geparkeerd en het nachtleven even bekeken… Verdere details kunnen niet verstrekt worden, dat is de beroepscode van chauffeurs… en daarna in alle rust gaan slapen.

De volgende morgen moesten eerst de vrachtwagens worden vrijgemaakt bij de Roemeense douane. Wat moet je hiervoor veel geduld hebben (wat ik zeker niet heb)! Uiteindelijk na vele uren kwam er iemand van de douane kijken. Een paar dozen moesten open om te controleren naar de inhoud. Altijd moet er wel een en ander worden uitgelegd, maar daar hebben de andere chauffeurs de nodige ervaringen mee. Na enige tijd konden we het felbegeerde inklaringsbewijs ophalen en vol goede moed onze weg vervolgen naar Sovata. Alles via steeds maar smaller wordende wegen, heel wat anders dan bij ons thuis. Ik heb echt kunnen merken dat de andere chauffeurs hier kennelijk veel meer ervaring mee hadden dan ik. Ik moest echt “trappen” om ze (de echte chauffeurs) bij te houden! In Sovata aangekomen hebben we de auto’s geparkeerd en zijn we ons eens lekker gaan douchen. En na een welverdiende maaltijd zijn we lekker gaan slapen. Het eerste deel van het avontuur zat er op.

Nadat we de spullen voor de scholen en het kindertehuis hadden uitgeladen, kregen we “verlof” van Edwin om onze gezinnen te gaan bezoeken. Hier krijg je dan de bevestiging dat je niet voor niets spullen komt brengen, Gelukkig zie je ook dat sommige families heel langzaam naar boven krabbelen, maar vele andere zullen er mijn inziens nooit gaan komen. Ik ben blij dat ik hiervoor mij bijdrage kan leveren.

Op zaterdag was het dan zo ver. We moesten vroeg op om de vrachtwagens op een afgezette plek te gaan brengen. Nadat de tenten waren opgezet en alle vrijwilligers hun plaatsen hadden ingenomen, kon het uitdelen beginnen. Wat zie je op zo’n dag veel gelukkige mensen! Daar doet iedere vrijwilliger het voor, echt geweldig om mee te mogen maken!!! Zondagmorgen na het ontbijt zijn we weer vertrokken richting Nederland. Bij de grens van Roemenië naar Hongarije staat een hele grote file van vrachtwagens te wachten voor de afhandeling. Met wat slimmigheid zijn we langs alle stilstaande vrachtwagens gereden (daar zitten zeker geen vrienden meer van ons tussen…). Bij de grens Slowakije-Tsjechië werd Danny achter het stuur vandaan gehaald om dat hij te jong was. Dit zal hij in de aankomende maanden nog wel even van ons moeten aanhoren… Verder zijn (gelukkig) geen gekke dingen meer gebeurd tot we weer veilig in Holland waren. Behalve dan de constante rooksignalen van Bert…

Al met al vond ik het hartstikke leuk om mee te gaan en deze ervaring te mogen hebben.

Namens de chauffeurs:

Jeroen-Danny-Willem-Bert-Kees-Floor