Nadat we de kopieën van haar identiteitsbewijs en adoptiepapieren hadden ontvangen, zijn we aan de slag gegaan met onze contacten in Roemenië. Onze sociaal werkster Katalin heeft hiervoor gelukkig een uitgebreid netwerk van contacten beschikbaar. Al vrij snel konden we Anna melden dat we haar biologische moeder hadden gevonden en dat ze ook een broer heeft. Dat was voor haar een schok, want dat was haar nooit verteld. Het nieuws dat ze ook een halfbroertje van negen heeft, vond ze minder erg om te horen. We hebben haar naar haar plannen gevraagd en adviezen gegeven wat ze het beste wel en niet kon doen. Via Katalin hadden we een aardig beeld wat Anna te wachten zou staan als ze haar moeder zou gaan ontmoeten. Anna wist niets over Roemenie of hoe het leven daar is. Ook de achtergrond van de adoptie of waarom in Roemenie zoveel kinderen worden achtergelaten door hun ouders in ziekenhuizen en kindertehuizen, was voor haar een groot vraagteken. Wij wilden haar zo goed mogelijk voorbereiden voor de “cultuurshock” die haar wellicht te wachten stond.

Haar besluit stond echter al snel vast: ze wilde naar Roemenië naar haar biologische moeder. Katalin had aangegeven dat zij wel mee wilde als tolk en begeleider. Katalin is als geen ander goed voorbereid om haar te kunnen ondersteunen met wat zij daar in Roemenie zou gaan aantreffen. Dat aanbod werd enthousiast ontvangen en na het maken van afspraken zijn Anna en haar vriend in februari naar Roemenië gegaan. Van deze reis heeft ze een verslag bijgehouden met al haar belevenissen. Graag willen wij u het (ingekorte) verhaal van Anna van Backle laten lezen.

24 februari
Om één uur in de middag vertrokken we naar de luchthaven Brussel-Charleroi. We hadden zoveel stress dat we maar samen bleven eten en praten. Om drie uur konden we eindelijk inchecken en na weer wat gegeten en gedronken te hebben konden we naar het vliegtuig. We schoten wel even in de lach toen we zagen dat we met een roze vliegtuig zouden gaan vliegen. Ik was zo blij dat we uiteindelijk eens uit België gingen. Het was onze eerste grote vakantie samen buiten België.
Toen we in Roemenië aankwamen was het al donker. Vanuit het vliegtuig zagen we veel gekleurde lichtjes van de hoofdstad. We waren dus in Boekarest. Het vliegveld was klein en lelijk. Veel tijd hadden we niet om daarbij stil te staan want het autoverhuurbedrijf belde al of we al waren aangekomen. Buiten in de aankomsthal was het een drukte van jewelste. Veel Roemenen stonden buiten te wachten met de vraag of we een taxi nodig hadden.
De man van het autoverhuurbedrijf was zo vriendelijk om ons naar het mooie en grote hotel te rijden dat we hadden geboekt.

25 februari
We vertrokken vanuit het hotel naar Sovata. De wegen waren deels heel slecht en gevaarlijk. Het weer was ook erg slecht; we konden amper iets zien omdat de ruitenwissers maar matig functioneerden. Later was het uitzicht in de bergen van Transsylvanië wel erg mooi. In Sovata aangekomen maakten we kennis met Katalin en hebben we afspraken gemaakt voor de volgende dag. Tevens hebben we wat rond gekeken in het schattige toeristische deel van Sovata.
          
26 februari
Met Katalin gingen we op weg naar Suceava. De omgeving en het uitzicht was echt prachtig. Na een uur of vijf waren we er. Katalin vroeg me: "En? Herinner je iets". Ik kon hier heel kort over zijn. Ik was er nog nooit geweest, of in ieder geval, ik kon me niet herinneren dat ik in de stad was geweest. Het was er druk en niet echt mooi. In de auto kreeg Katalin telefoon van "mijn mama". Ze belde om te zeggen dat ze in het busstation stond om ons daar op te wachten, want ze dacht dat we met de trein zouden komen of met de bus. Katalin legde me later uit dat mijn moeder ons niet wilde ontvangen bij haar thuis. Ik vond dit wel jammer, maar gezien het beeld dat Katalin schetste van haar situatie, kan ik mij dat dan ook wel weer voorstellen.
We gingen op zoek naar het busstation in Suceava. De stad was echt niet mooi en de straten waren kapot en niet aangenaam om over te rijden. Bij het busstation belde Katalin mijn moeder om te vragen waar ze was en plots zag Katalin haar. Ze wees me "daar is je mama", maar ik wist natuurlijk niet naar wie ik moest kijken. Ze stond daar samen met een oudere vrouw, "mijn grootmoeder". Ze liep sneller en sneller. Ze was blij en moest ook huilen dat ze mij zag.

Daarna gingen we naar mijn broer. Mijn moeder en grootmoeder kwamen dus ook bij ons in de nu toch wel kleine auto. Ik zat samen met Katalin en mijn moeder achterin. Ze bleef maar steeds naar me kijken. Mijn broer woonde nog steeds in het kindertehuis aangezien mijn moeder niet voor hem kon (wilde?) zorgen. Dit was hetzelfde tehuis waar ik ook heb gezeten. Bij het weeshuis moesten we lang wachten, want ze konden mijn broer niet direct vinden. Samen wachtten we op hem en plots stond hij, Daniel, daar voor mij. Hij kwam binnen vol angst in zijn ogen, wist niet wat te doen. Ik stond op om hallo te zeggen maar ineens zei onze mama "geef een knuffel en een kus" en hij deed dat ook. Daniel was zo blij om mij terug te zien. Al zijn vrienden stonden bij ons en gaven mij alle aandacht, dat was wel lief. We maakten een ‘familiefoto’. Ik wist niet hoe ik me nu moest voelen, ik voelde zenuwen en angst tegelijkertijd.

We gingen allemaal zitten en kregen een drankje. Ik zat naast mijn grootmoeder en naast Eric. Tegenover mij zat Daniel en naast hem zijn mama en Katalin. Ik keek steeds naar mijn broer, omdat ik niet wist of hij mij wel kon verstaan. Via de vertalingen van Katalin en mijn vriend kwam het gesprek een beetje op gang. Er waren veel vragen en gelukkig uiteindelijk ook antwoorden voor mij. Ik voelde gedurende dit gesprek de woede en veel zenuwen in mij opkomen. Ik hoorde zoveel over vroeger wat ik nooit heb geweten. Mijn ouders in België hadden mij dat ook nooit kunnen vertellen omdat zij dit ook niet hebben kunnen weten. Ik werd stiller en stiller, maar was tegelijkertijd wel blij dat ik nu bij mijn broer kon zijn. Daniel liet me foto's zien van vroeger en hoopte dat ik hem misschien zou kunnen herinneren zoals hij vroeger was. Maar er kwam niets in me op. Plots herinnerde ik me wel een bepaalde situatie. Ik vertelde dit aan Daniel en hij was zichtbaar blij dat ik me iets vanuit die tijd herinnerde.

Daarna gingen we naar mijn grootmoeders huis. Met zijn allen (ook Daniel moest mee) dus weer in onze kleine auto. We moesten vaak de weg vragen aangezien mijn grootmoeder zelf niet de weg wist naar haar eigen huis. Iedereen in de auto bemoeide zich ermee. Ik hoorde Eric zo hard zuchten over dit gedoe, dat ik op een gegeven moment maar tegen Daniel heb aangegeven dat ze maar beter even stil konden zijn. Bij mijn grootmoeder thuis was het gezellig. We keken foto’s en hebben veel gelachen. Helaas kwam het afscheid eigenlijk weer veel te snel en we wisten niet goed hoe we afscheid van elkaar moesten nemen.

Teruggekomen in België denk ik nog veel en vaak na over deze ontmoeting in Roemenië. Na alles wat ik gehoord en gezien heb, denk ik dat ik mijn moeder liever nooit meer terug wil zien. Haar reactie, haar houding en de manier waarop zij mij heeft achtergelaten hebben mij te veel pijn gedaan. Met Daniel heb ik gelukkig nog wel geregeld contact. Hij gaf me zijn mobiele nummer, Skype en Yahoo-adres. Hoewel de communicatie moeilijk is, bellen we alle dagen met elkaar via Internet en kijken dan naar elkaar.

Onze broer-zus relatie zal nooit meer stuk gaan.
 

25-09-2010,