Real time web analytics, Heat map tracking


Al sinds 1992 gaan er via de Stichting hulpgoederen naar Roemenië. Altijd aan het eind van het jaar, zodat de Roemeense gezinnen een steuntje in de rug hebben tijdens de moeilijke wintermaanden en een extraatje met Kerst. Aan het transport gaat een logistiek huzarenstukje vooraf, zowel in Nederland als in Sovata. Nederlandse gezinnen aanschrijven, inschrijven, uitnodigen, heel veel administratie, dozen ophalen.

Op het moment dat de dozen weer vol worden ingeleverd voor transport, is de zgn. lopersgroep al een week bezig om alle Roemeense gezinnen te bezoeken en uit te nodigen om de dozen op te halen. Alle 1.100 gezinnen krijgen bezoek van de ‘lopers’. Voor die laatsten betekent dit twee intensieve weken met zoveel indrukken, dat zij een dagboek bijhouden en zodoende ook het thuisfront op de hoogte houden via Facebook-verslagen. Wij mogen een kijken nemen… lopersgroep 2016 01

Dag 1 – de lopers vliegen naar Roemenië. Vandaag eind van de middag geland in Tirgu Mures. Bij ons pension (het ‘lopershuis’ genoemd) stond de soep en de spaghetti al klaar. Heerlijk Anja en Henk, wat een warm welkom! Na de boel wat gezelliger gemaakt te hebben en m'n kamer ingericht te hebben (wat extra dekens op een knetterhard bed gelegd en een extra deken er bovenop) nu heerlijk slapen. Morgen gaan we ons 'kantoor' inrichten.

Dag 2 – stilte voor de storm. Vandaag onze eerste echte dag in Sovata. Vanmorgen om 9 uur met de hele groep ontbeten. Omdat we nog een dagje moeten wachten op de rest van de administratie hebben we vandaag – wat vervelend – al wandelend in de zon de omgeving verkend.  Lekker door het bos gelopen, langs het berenmeer en via de Trandafirilor terug. Gelijk maar even gereserveerd bij Kali voor het eten van vanavond.  Inclusief fooi hebben we na een heerlijke maaltijd inclusief drank 14 euro p.p. moeten afrekenen. Morgen kunnen we aan het werk met de enveloppen. 

lopersgroep 2016 11Dag 3 – de eerste werkdag. Vandaag de administratie gedaan. Een puist werk, maar met z'n allen ging het best snel! Inmiddels is de tam-tam op gang gekomen dat de "Dutch Group" in de stad is. Vanmiddag konden we de eerste enveloppen wegbrengen. We hebben drie soorten: uitnodigingen om volgende week de dozen op te halen, alleen voedselbonnen en slecht-nieuws-berichten ofwel de mededeling dat het gezin dit jaar niets meer krijgt. Ondanks dat laatste, heel veel blije gezichten!!  We hadden een dikke stapel enveloppen mee, maar terwijl de rest doorging, moest ik na driekwart alweer naar huis... corvee! Jaap had inmiddels de aardappels geschild en met drie pleisters op z'n vingers (we hebben nieuwe mesjes) was hij al bezig met de penen. We hebben een grote pan hutspot gemaakt. Ik dacht voor een weeshuis, maar het meeste ging op! Nu natafelen met koffie en alle smeuïge verhalen van vandaag. We zijn echt begonnen!!!!

Dag 4 – Lopen, lopen, lopen. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar iedereen begint te huilen als ze mij zien. Gelukkig kwam het ook een paar keer voor dat de armen omhoog gingen en er heel hard "Ollanda" werd uitgeroepen. De mensen zaten weer echt op de pakketten te wachten en veel eenzame ouderen vonden het fijn dat er even iemand langs kwam voor een praatje. Bij sommige gezinnen kom ik nu al vijf jaar en ook al kom je maar één keer per jaar langs, toch bouw je een band met hen op. Dat is leuk en heel waardevol. Ook leuk om weer nieuwe dingen te zien; wat is er bij gekomen, veranderd of verdwenen. lopersgroep 2016 02
Het gezegde "elk huisje heeft zijn kruisje" klopt helemaal en waar het aan lag weet ik niet, maar iedereen zat op de praatstoel, we kregen heel veel verhalen over ons heen. Soms vrolijke verhalen maar toch meest trieste. M'n hoofd borrelde echt aan het einde van de dag. Het meest moet ik nog denken aan het oude mannetje dat vertelde staar te hebben en o ja ook nog kanker aan de long en de heupen. Hij doet er niets meer aan, zo heeft hij besloten. Hij vindt het wel genoeg zo. Hij heeft zijn hele harde leven hard gewerkt. Wat nu komt, dat komt. Met een dubbel gevoel overhandig ik toch de envelop waarmee hij een doos en voedselbonnen kan ophalen volgende week. Wellicht kan hij er toch nog een beetje van genieten. Ik neem afscheid met het rare gevoel dat ik hem volgend jaar waarschijnlijk niet meer hoef te bezoeken.
Lopen maakt hongerig en gelukkig had Anja heerlijke nasi gemaakt met huisgemaakte saté en kroepoek.
We gaan lekker, al veel is bezorgd maar nog héél veel niet. Hopelijk hebben we morgen weer droog weer.

lopersgroep 2016 09Dag 5 – Singin’ in the rain… Maar gelukkig is de weg sinds dit jaar geasfalteerd dus het valt mee met de modder... totdat je achter het hek komt en nog een meter of 40 naar achteren moet door het land naar een armzalig hutje. De weg 1 Mai  is een half verharde straat waar hoe verder je komt, hoe armoediger de mensen wonen, lees: hoe meer zigeuners er wonen... op een gegeven moment allemaal op een kluitje. Uiteindelijk kwamen we er niet meer uit wie nou waar en met wie woonde. Zelfs een tolk bracht hier geen uitkomst. Na drie kwartier in de regen gestaan te hebben, terwijl er steeds meer zigeuners bij kwamen staan (waar kwamen die nou weer vandaan?) besloten we maar een andere keer terug te gaan. Zelfs Sjef gaf het op...en dat gebeurt niet vaak.
We gingen door met het bezorgen van de enveloppen bij diverse huizen in de buurt van het toeristische Bai. Ook hier is veel armoede te vinden. Een bijzonder en triest gebouw is  de "houten flat". Gewoon in de grote toeristenstraat achter de disco/bioscoop staat dit gebouw. Circa 10 gezinnen, alleenstaande ouderen of koppels wonen hier. Zij hebben het zeker niet breed en als je je bedenkt dat het toilet een houten hokje achter het gebouw is en dat de (meeste) woningen geen stromend water hebben dan schrik je wel. De waardering en de blijdschap van hen als zij een uitnodiging krijgen of voedselbonnen ontvangen, is zeer groot. Dat doet me goed. Vanmiddag was ik ook bij een oud vrouwtje van 94 jaar oud. Vorig jaar wilde ze nog stoppen met de steun aanvraag omdat ze dit jaar niet zou halen en dat anderen het harder nodig hebben. Dit jaar was ze heel enthousiast over de steun. Ze herkende me en reageerde super leuk. Ze pakte me stevig vast en prees de steun en prees Nederland. Zo ontroerend en hartverwarmend zijn de reacties en dan weet je waar je het voor doet. Morgen een nieuwe dag. Er zijn nog heel veel straten en enveloppen te gaan.

lopersgroep 2016 05Dag 6 – Another busy day at the office. Vandaag ook weer bijzondere verhalen gehoord, speciale gezinnen ontmoet en unieke plekjes ontdekt. Zo zagen we op Iliesi een klein kerkje dat gerenoveerd werd. Even een blik naar binnen geworpen en daar was een man aan het schilderen, een hele mooie muurschildering. In twee dagen had hij een geweldig kunstwerk gemaakt. Mooi om te zien. Bijzonder was dat ik vier gezinnen heb ontmoet die iedereen heel hartelijk danken voor de ondersteuning, maar ze hebben het niet meer nodig nu: "Ik krijg hulp, maar als jullie iemand hebben die het harder nodig heeft, geef het dan maar aan een ander. Ik red me wel". Dit zei een man die zelf nauwelijks iets heeft. Ontroerend om dit te zien, zo hartverwarmend. Daarna zat ik met twee pensionada’s aan tafel om over hun situatie te spreken. Hun gezin is er mee gestopt en ze vragen opnieuw steun aan. Als je hoort hoe weinig ze verdienen en dat meer dan de helft opgaat aan medicijnen, dan weet je dat ze regelmatig niet voldoende te eten zullen hebben. Hopelijk vinden we hier weer een pakketgezin voor.
Via een hobbelpaadje loop ik naar een krakkemikkig huisje waar na hard kloppen wordt opengedaan. Een heel oud stelletje die nog nakauwend van de lunch (goulash met brood) ons iets duidelijk probeert te maken. Ik probeerde de envelop af te geven zonder tolk, maar dat gaat me zo niet lukken. Tolk Hajni biedt hulp. Maar zelfs voor haar is het moeilijk om erachter te komen wat zij nu willen, want zij blijven maar praten en praten. We komen er uiteindelijk achter dat beiden doof zijn (daarom luisteren ze geen seconde) én dat ze dekens zouden willen hebben. We kijken naar het bed en inderdaad een extra dekentje zou wel lekker zijn. Hèhè ... is genoteerd en we kunnen weer verder gaan.
Thuisgekomen eten we velderwtjes met deels (gisteren) zelf geplukte champignons en een prutje van aardappels, paprika, en volgens mij ook nog wat kaas en uien. Heerlijk!
De eerste week is bijna om, de tijd begint te tikken. Langzaam komt het moment dat we niet meer accepteren dat iemand voor de derde keer op rij niet thuis is als we aan de deur staan. We gaan het verder onderzoeken: weten de buren waar die is, werkt ie en op welke tijden, kunnen we hem/haar bellen etc. Net zo lang totdat we de persoon vinden of gesproken hebben.

Dag 7 – Sarateni dag. Vandaag hadden we de hele dag uitgetrokken voor Sarateni. We vertrokken rond 9 uur. In Sarateni werden we eerst nog getrakteerd op koffie met koek. Daarna gingen we in 4 groepjes (we hadden 4 tolken) op pad. Onderweg weer veel ‘bekenden’ gezien waar we elk jaar komen. Na onze ronde nog even buiten in het zonnetje gezeten en toen lekker gegeten. Oma had lekker gekookt. Na de lunch zijn we met z'n allen en 3 tolken naar Hostadt gegaan. In deze ontzettend arme zigeunerwijk van Sarateni vind je bouwsels, hutten en huisjes die zelden waterdicht zijn. De mensen hebben weinig tot niks. Het was vandaag gelukkig mooi droog weer, want als je daar moet zijn als het regent dan kun je sommige plekken niet eens bereiken zonder gevaar voor eigen leven... één grote modderpoel. Gewapend met nieuwe inschrijfformulieren zijn we de hele middag bezig geweest om gezinnen in kaart te brengen die we volgend jaar misschien wel met een pakket kunnen verblijden. We hebben ze zeker niet allemaal gehad. Hostadt is zelfs groter dan gedacht. Het is een druppeltje op een gloeiende plaat, het soelaas dat wij kunnen bieden. Een gloeiende plaat zal het ook blijven, want voor deze mensen, die onder aan de sociale ladder staan, is het bijna onmogelijk om werk te krijgen, om iets hogerop te komen. Als je zo'n gezin als pakketgezin kiest, dan weet je dat je ze in feite niet echt kunt helpen, je verandert niets aan hun situatie, maar je zorgt ervoor dat ze het in ieder geval een paar dagen of weken iets beter hebben én dat ze het gevoel hebben niet helemaal alleen te staan. Alleen dat al maakt dat het de moeite waard is.
Rond 16 uur waren we weer thuis. Voor vanavond hebben we eten besteld bij Rozsika, onze ‘afhaal-Roemeen’. Het was Finom volt (red.: heel erg lekker).
Vanavond, ontzettend grappig, hebben we via Skype zitten kijken naar de inname van de dozen in IJsselstein. We zagen mensen de dozen brengen en af en toe konden we dus ook live contact hebben met iemand die wij herkenden. Erg vermakelijk! Morgen gaan we naar Capeti, ook weer een arme wijk gelegen in de heuvels van Sovata. De stapel enveloppen slinkt gestaag!

Dag 8 – Capeti dag. Om een keer iets langer te kunnen blijven liggen, vanmorgen de markt overgeslagen. Om half tien zijn we naar Capeti gegaan, waar we een aantal enveloppen de berg op moesten brengen. De omgeving is daar prachtig, dus dat we met teveel man met maar twee tolken op stap gingen, was helemaal niet erg. We hebben eigenlijk gewoon heerlijk gewandeld, veel foto's gemaakt en af en toe gepauzeerd om enveloppen af te geven. Het was wel waterkoud, brrr... Na twee uur in de kou gaven we ons koninkrijk voor warme chocomel met slagroom, maar we moesten het doen met een nipje palinka (54% alcohol... wat een bocht!) en een kopje mierzoete koffie (die warm was, dus heerlijk) in een piepklein huisje waar we net (niet) allemaal inpasten. Op de heenreis hadden we een zak mandarijntjes gekocht om uit te delen. Hadden we niet hoeven te doen. Zo'n zak weegt op een gegeven moment best wel door, en hij werd nauwelijks leger omdat zelfs de kinderen bij de kachel bleven zitten. Nem boi (red.: maakt niet uit). Maandag in Chibed raken we ze zeker kwijt.

Dag 9 – Rustdag. Vandaag geen uitgebreid verslag. De lopers hebben een rustdag. Na zo'n weekje vol met indrukken is dat wel heel erg lekker. Tijd voor ontspanning dus. Een kijkje nemen in Corund en een wandeling naar de nieuwe uitkijktoren in Sovata. Daarna even op de koffie bij Csaba en Eva. Er hangt sneeuw in de lucht. Ben benieuwd hoe het er buiten uit ziet als we morgen wakker worden.
Intussen in Nederland: De vrachtwagens zijn vanochtend rond acht uur vertrokken en ze zijn onderweg naar Sovata, Roemenië. We hopen dat ze woensdagochtend in Sovata zullen arriveren. Daarnaast zijn ook veel vrijwilligers met auto's, busje of vliegtuig onderweg.

Dag 10 – Chibed en kruimelen.  Vandaag hebben vier van de zes lopers samen met de vrijwilligers van onze afdeling Waddinxveen de enveloppen uitgereikt in Chibed. Eerst het dorp en later in de middag Aprodombok en Sürü. Hier wonen veel zigeuners die zeker in dit koude en vochtige weer onder erbarmelijke omstandigheden leven. Alles rondom de hutjes is modderig. Bij ieder hutje staan wel een paar gezinnen ingeschreven en worden een aantal  uitnodigen voor pakketten achtergelaten. Tja, een leven kun je er niet mee veranderen maar wel fijn dat ze na vrijdag even een geluksmoment hebben...!
In de tussentijd hebben twee lopers ‘gekruimeld’. Heel Sovata werd doorkruist om her en der een uitnodiging of voedselbonnen uit te reiken. Het was een goede dag. De tafel met uitnodigingen is bijna leeg, er liggen nog maar enkele uitnodigingen en voedselbonnen die moeten worden uitgereikt. Maar het werk is zeker nog niet klaar, want vanavond worden alle enveloppen van de pakketinzameling uit Nederland bij ons gebracht. Hier zitten ook altijd nog enveloppen bij die we moeten uitdelen in Sovata voorafgaand aan de pakkettendag; vrijdag is het uitdeeldag in Chibed en zaterdag in Sovata, dus de tijd begint nu echt te dringen om alles op tijd klaar te hebben.lopersgroep 2016 06

Dag 11 – Allerzielen en post uit Nederland. Gisteravond kwamen Karin en Edwin, Hans en Petra aan in Sovata. Dat betekent dat de administratie uit Nederland er nu ook is. Enveloppen uitzoeken, de administratie voor vrijdag en zaterdag gereed maken en de straat op om de post te bezorgen.
Vanochtend werd ik wakker in een witte wereld, werd het even grijs en eindigde het helder. Het werd kouder en kouder, maar lekker weer om de straat op te gaan. Tegen de avond zijn we naar het kerkhof gegaan. Het is Allerheiligen en morgen Allerzielen, dan gaat iedereen naar het kerkhof om bloemen te brengen en kaarsjes te branden. De begraafplaats ziet er prachtig uit. Wij gingen op zoek naar het graf van het opaatje van Keesjan die deze zomer is overleden. Ook Alie zocht het graf van de vader van een vriendin. Op beide graven hebben we een kaarsje en bloemetjes gezet. We hadden nog 1 kaarsje over, dat hebben we op een graf gezet waar niets stond. Wat een mooie traditie is het toch, deden we vroeger in Nederland ook massaal. We hebben veel bekenden gezien op het kerkhof. Wel grappig want iedereen is verbaasd dat je er ook bent. Inmiddels was het zo koud geworden dat onze adem als wolkjes voor ons uit dreef en onze vingers steenkoud waren. Tijd om terug te gaan. Keesjan had nog twee enveloppen in zijn tas en met een omweg kwamen we om zeven uur thuis. Daar kwam de lucht van pannenkoeken ons tegemoet. Heerlijk!! Wilma had twee grote stapels gebakken. Die gingen er in als (pannen)koek.


Dag 12 – De vrachtwagens zijn er! Vroeg in de ochtend liepen Alie en Sjef naar de bakker. Onderweg kregen zij een telefoontje van de chauffeurs die bijna in Sovata waren. Snel belde Alie de andere lopers op om een “welkomstcomité” te vormen bij de rotonde midden in het dorp. Natuurlijk hebben we direct gezongen voor chauffeur Kees, want hij was vandaag jarig. Na het ontbijt hebben we de Pennymarkt leeg gekocht. Voor één dag waren we Voedselbank Sovata en hebben we tien gezinnen blij gemaakt met een tas boodschappen: meel, maïsmeel, olie, melk, pasta, kip, fruit en nog veel meer. Deze gezinnen kwamen we afgelopen week tegen en zij worden niet op een andere manier ondersteund. Na het inpakken hebben we ze bezorgd. Wat waren ze er allemaal blij mee! Hierna nog even wat spullen ingekocht voor de kerstmarkt in IJsselstein en toen weer naar huis. Na nog even gezellig gezeten te hebben, hebben we de tafel gedekt voor 18 man (en vrouw). We hebben gezellig met de chauffeurs, Karin, Edwin, Hans en Petra en de lopers gegeten en de verjaardag van Kees gevierd. Het was een drukke en lange dag voor iedereen met een mooie afsluiter. Morgen de laatste dag voor de uitdeeldag in Chibed. Er moet nog veel gebeuren...

lopersgroep 2016 10Dag 13 – Stilte voor de storm. Ik wilde schrijven: terwijl ik dit schrijf, zitten we in het donker. Maar ondertussen hebben we gelukkig weer stroom. We hadden vanavond een aantal keer last van stroomstoring en vanochtend ook al. Het geeft je nog meer besef van de luxe die je hebt. Koffie zetten, thee zetten, sinaasappelen persen, warm douchen, verwarming aan. Het is heel normaal, ook in Sovata. Maar die luxe heeft niet iedereen. Dus vanochtend koffie zetten met een pannetje op het vuur en rustig opschenken. Vandaag was een ontspannen dag. Even rust voor de komende twee hele drukke dagen. Vandaag heeft iedereen zijn eigen programma gedraaid. Pakketten wegbrengen bij gezinnen, op bezoek bij pakketgezinnen en bekenden, bedankcadeautjes voor onze tolken rondbrengen en o.a. naar de lagere school van Sarateni geweest. Kinderen van basisschool De Tandem uit IJsselstein hadden doosjes gevuld voor leeftijdgenootjes 2000 km verderop. Het was een genot om te zien hoe de doosjes werden ontvangen! Het was ook heel leuk gedaan: de naam van ieder kind stond op de doos, de inhoud was voor ieder kind hetzelfde maar toch allemaal anders en -dat vonden de kids helemaal geweldig- er zat een persoonlijk briefje bij van de Nederlandse kinderen. Het was een succesactie! Ook veel dieren gezien, waaronder een hele grote, zwaar blaffende hond, die uiteindelijk een aanhankelijke lobbes bleek te zijn. En een lief mauwend katje, blijkt op de foto opeens een Halloween kat te zijn. Hier is niets wat het lijkt. Vanavond hebben we met een aantal mensen gegeten bij oud-begeleidster Ildiko. Zij en haar moeder hadden heerlijk gekookt en toen begon het. Bam... alles was opeens donker. Af en toe kwam het licht terug maar het bleef niet branden. Heel Sovata was donker en alleen de uitkijktoren Belvedère had nog licht. Een bizar gezicht, maar ook wel weer gezellig met al die kaarsjes zo in huis.


lopersgroep 2016 07Dag 14 – Uitdelen in Chibed. Vanmorgen hebben we kennisgemaakt op de lagere school in Eremitu. Een enthousiaste directrice was dolblij dat wij deze week spullen hadden gebracht en in de toekomst meer contact met hen wilden gaan onderhouden. We werden getrakteerd op een dansvoorstelling in het gymlokaal. De kinderen waren druk bezig met het opzetten van herfststukken. Iedere klas mocht een tafeltje vullen. Na een groepsfoto weer gauw terug naar Sovata voor een snelle lunch en dan hup…. door naar Chibed. Daar werden de eerste pakketten uitgedeeld. De afdeling Waddinxveen had alle dozen al voor ons klaargezet, dus na een laatste check konden we meteen aan de gang. Chibed is voor ons een soort generale repetitie voor morgen; oefenen op de Hongaarse zinnetjes en routine krijgen. Na een uurtje was (bijna) alles uitgedeeld.

Dag 15 – Kledingmarkt in Chibed en uitdeeldag Sovata. De afdeling Waddinxveen van de Stichting Roemeense Kinderhulp organiseerde vanochtend een kledingmarkt in Chibed. Speciaal voor alle mensen die geen uitnodiging hadden en dus geen pakket. Het was weer een groot succes! En in Sovata was die dan eindelijk daar: de Grote Uitdeeldag! ’s Morgens vroeg was het waterkoud, op de plassen lag een laagje ijs. Maar het was helder weer en al snel brak de zon door die ons de hele dag heeft toegelachen. De vrachtwagens waren in een kring geparkeerd, de tenten vormden de entree hiervan en met linten was de wachtruimte aangegeven voor de mensen die pakketten komen halen. Veel vrijwilligers uit Nederland en Roemenië zijn tijdens deze dag actief en dat is mooi om te zien. De sfeer is altijd opgewekt en vrolijk. Het is altijd mooi om deze uitdeeldag mee te maken: verwachtingsvolle blikken in de rij, serieuze gezichten als het bulletin (paspoort) moet worden getoond, blije gezichten als ze de dozen overhandigd krijgen. Het was een heel gesjouw met al die dozen maar gelukkig stonden er veel karretjes, auto's en taxi's klaar om alles naar huis te krijgen. Er waren dit jaar opvallend minder paard en wagens. Het meest grappige vervoermiddel was een motor met zijspan, die na dertig keer proberen met veel knallen en veel rook eindelijk pruttelend tot leven kwam. Tussen de middag kregen we vanuit Tinkerbell weer heerlijke soep, oliebollen en broodjes knakworst geserveerd. Er kwam zelfs een klarinetspeler om de boel extra op te vrolijken, ondanks dat het soms dramatische songs waren. Spontaan kwam er een zigeuner bij staan met zo'n enorme hoed en hij begon te zingen. Heel bijzonder zo. Halverwege de middag waren de tenten alweer afgebroken en alles opgeruimd en hebben we met de groep even nagenoten en nagepraat in het lopershuis. In de avond hadden we de traditionele pizzaparty, het dankfeestje voor alle Roemeense begeleiders, vertalers en helpers. Het was gezellig en er werd soms enorm gelachen. De ontlading en een fijne afsluiter van een hectische periode. Het was een mooie dag, waar we met een goed gevoel op kunnen terugkijken. Maar nu het bed in, want morgen om acht uur moeten we paraat staan om de chauffeurs uit te zwaaien.lopersgroep 2016 03

Dag 16 – Langzaam afkicken. De komende dagen staan in het teken van afscheid en de laatste dingen regelen. In alle vroegte en in de regen werden de vrachtwagenchauffeurs met witte zakdoekjes uitgezwaaid. Na het gezamenlijk ontbijt van de achterblijvers deelden de vrijwilligers zich op. Vandaag werden vooral de achtergebleven pakketten afgeleverd, gezinnen bezocht, nieuwe formulieren ingevuld, administratie gecontroleerd en opgeruimd. Nog één dag te gaan. Een dag met opruimen, inpakken, dozen wegbrengen, lunchen bij bekenden, souvenirs kopen, mensen gedag zeggen, nog één keer samen dineren etc. Dus een zwart gat? Welnee joh!

Dag 17 – Het licht uit doen. Zo... m'n koffer is gepakt! Vandaag nog druk geweest met de allerlaatste dingen. Vanmorgen samen met Alie bezorgdienst gehad. Nog twee laatste pakketten, een kinderwagen, een rollator en nog voedselbonnen afleveren. Allemaal op adresjes met hun eigen verhaal, te lang om op te schrijven. Vanmiddag in Tinkerbell de dozen met kleding uitgepakt. Ieder kind in Tinkerbell is verbonden aan een Nederlands gezin die twee keer per jaar één of twee dozen vult met kleding en schoeisel voor het kind. Je kunt je voorstellen dat de kids niet konden wachten om de dozen te openen. Vanavond nog het afscheidsdineetje met de lopersgroep, Karin, Edwin, Hans en Petra in Kicsi Gomba, ons favoriete restaurant, waar ze heerlijke gyros serveren.
En daar zit ik nu dan op bed om het dagboek bij te werken. Morgen ben ik weer thuis, mag ik weer in het gewone ritme. Helemaal goed! Maar in tegenstelling tot m'n koffer voel ik me wat leeg. Het is klaar. Het waren ruim twee fantastische weken met heel veel mooie indrukken en heel veel mooie mensen. Die zal ik gaan missen. Ook de mensen van de lopersgroep. We hebben het zonder één onvertogen woord, zelfs met heel veel lol met elkaar, samen ruim twee weken uitgehouden... dat zegt genoeg denk ik.

Het voorgaande is slechts een compilatie vanuit de dagboeken van de lopers. Er waren nog veel meer mooie en soms ontroerende verhalen, maar helaas hebben we in dit nieuwsmagazine hier niet voldoende ruimte voor. Vindt u het leuk om de belevenissen dag-voor-dag mee te maken? Volg onze lopers dan volgend jaar op Facebook voor alle uitgebreide verhalen. En wilt u voor een paar dagen per jaar ook deel uitmaken van deze grote familie? Vul dan ook eens een doos voor een medemens die niet het geluk heeft gehad dat zijn wiegje in Nederland stond…


Een pakket - kleine moeite en groot plezier!

"Een oudere vrouw stond met tranen in haar ogen te vertellen wat er allemaal in haar pakket zat dit jaar. Ze kon het allemaal heel goed gebruiken en ze bedankt iedereen in Nederland voor het mogelijk maken van deze actie." Met ruim 1700 pakketten en vele voedselbonnen werden heel veel gezinnen gelukkig gemaakt. Het leven in Sovata is duur. Huishoudelijke spullen en toiletartikelen kennen de zelfde prijs als in Nederland, maar in verhouding met het kleine salaris is het dus veel duurder. En dit geldt ook voor 'luxere' producten zoals koekjes, thee en koffie en zoetigheden. Met één of twee doosjes kun je de mensen in Sovata echt helpen. En door slim gebruik te maken van aanbiedingen door het jaar heen, hoeft dit nauwelijks iets te kosten.
Help deze mensen in hun bestaan, help de kinderen een toekomst op te bouwen en geef hen een kans. De Stichting Roemeense Kinderhulp helpt daarbij. Doe ook mee en word pakketgezin. Meld je aan via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en wij nemen dan contact met je op.

Samen kunnen we iets doen aan de vaak erbarmelijke omstandigheden waarin mensen moeten leven en samen kunnen we mensen verder helpen. Doe mee!