Real time web analytics, Heat map tracking


Als ik zeg dat ik in november met de lopersgroep ben meegeweest naar Sovata, dan begrijpt bijna niemand me zonder uitleg. Als ik dan vertel dat er vooruitlopend op het hulpgoederentransport in november een groep van zeven Nederlandse vrijwilligers alle 1150 Roemeense gezinnen bezoekt om daar de uitnodiging voor het pakket af te geven, dan wordt het al iets duidelijker. Maar ik zal het nog beter uitleggen.
 
Elk jaar vindt in november het hulpgoederentransport van de Stichting Roemeense Kinderhulp plaats en krijgen 1150 Roemeense gezinnen dozen en/of voedselbonnen uitgereikt. Elk Roemeens gezin is gekoppeld aan een Nederlands gezin dat 1, 2, 3 of ten hoogste 4 dozen vult voor dat gezin. Als je meedoet met het hulpgoederentransport en je hebt een pakketgezin, kun je dus heel gericht hulp geven.

Op het moment dat in IJsselstein alle tweeduizend dozen worden verzameld, is de voorbereiding in Roemenië al een week in volle gang. Daar is de lopersgroep al ruim een week druk aan het werk.
Deze groep bestaat uit zeven Nederlandse vrijwilligers die tweeënhalve week in Sovata zijn om de uitgifte van de voedselbonnen en de dozen voor te bereiden. Als eerste onze ‘chef’ Sjef Goertz, die al vanaf de start van het hulpgoederentransport ieder jaar meegaat en alle straatjes en gezinnen op zijn duimpje kent. Gerry Dekker, ook een oudgediende, houdt de administratie bij en is iedere avond druk om alles van die dag in de computer te verwerken. Alie Veenstra, die al jaren in Sovata komt en daar een heel eigen vriendenkring heeft opgebouwd en dus al een aardig woordje Hongaars spreekt. Diane Dekker, zij werkt in Nederland in de thuiszorg en kijkt - op dat gebied - haar ogen uit. Jaap Valk, gaat rustig en gedegen in overleg om schrijnende ‘gevallen’ te helpen. En dan heb je Keesjan Steverink, de vrolijke noot die probeert elke dag de sociale media bij te werken, zodat het thuisfront op de hoogte blijft van onze avonturen. Ikzelf sluit de rij met al meer dan tien jaar betrokken te zijn bij de Stichting. Kortom, de lopersgroep is een gezellige groep mensen, ieder met zijn eigen kwaliteiten. Zelfs na twee weken intensiefmet elkaar opgetrokken te hebben, hadden we nog lol, dat zegt denk ik genoeg. 

lopersgroep 2013 02

lopersgroep 2013 01

Met de groep verblijven we in een ruim huis, waar we ieder onze eigen kamer hebben en van alle gemakken zijn voorzien. Hoewel het wel mogelijk is, kiezen wij er niet voor elke avond uit eten te gaan, ondanks dat het niet veel kost. Keesjan heeft zich ontpopt tot Meesterkok met zijn culinaire kunstjes in de keuken: zo aten we bijvoorbeeld gebakken aardappels (3 kilo) met spek (7 ons) en met veldboontjes ofwel grote erwten (3 potten). Voeg daarbij nog een grote pot augurken en 7 toetjes… Dan kun je je voorstellen dat we ons erg voldaan voelden na het eten. Buitenlucht maakt blijkbaar hongerig. Dat merkte ik ook toen ik aan de beurt was: Ik dacht meteen voor twee dagen te koken, maar de zuurkool met worst ging in één keer op.

Alle Roemeense gezinnen worden door een lid van de lopersgroep bezocht om ‘de’ envelop uit te reiken. De felbegeerde envelop met daarin de uitnodiging om het pakket op te halen. Omdat het Hongaars van ons lopers niet geweldig is, gaat er altijd een tolk mee. Twee aan twee en met een stapel enveloppen in de tas gaan we de hele dag op pad. Straat voor straat, huis voor huis. Elk bezoekje ziet er in principe hetzelfde uit: eerst het huis vinden, aankloppen, de hond ontwijken, ‘bulletin’ (paspoort) vragen, rondkijken, bedanken voor de Palinka (zelfgebrouwen sterke drank) en alle zoete koekjes die je aangeboden krijgt, en tussendoor eventuele vragen stellen die ‘hun’ Nederlandse gezin heeft gesteld en soms op verzoek van dat gezin foto’s maken. Of gewoon foto’s maken omdat je mooie dingen ziet of dat de situatie zo schrijnend is dat je dat wilt vastleggen om het in Nederland te laten zien. Soms heb je zo’n bezoekje zo afgewerkt, soms kost het veel tijd. Het kan dan zijn dat het huis heel moeilijk te vinden is, dat de bewoners niet te vinden zijn, of gescheiden, of overleden. Dan moet je zoeken, bij buren vragen, bellen, soms ook naar Nederland. Uiteindelijk… kom je er altijd uit.lopersgroep 2013 13

Natuurlijk kom je armoede tegen en hoor en zie je veel ellende.
Je kunt de armoede eigenlijk verdelen in categorieën, dat doen wij dan ook.
Zo heb je de allerarmsten, die leven in een hutje zeg maar. Of ze zijn heel erg arm. Ze wonen dan wel in een soort van huis, maar ‘t is armoetroef, er is niets.
De volgende categorie is ook nog erg arm maar net ietsje beter. De huizen zien er dan nog wel aardig uit, maar in de meeste gevallen zijn de kinderen de dupe: die hebben geen eigen bed, niets tot weinig om mee te spelen, de kleren die ze aan hebben zijn versleten. Ik kwam bij een huisje daar hing de was op de veranda. Ook een paar sokken… met knollen erin… de hele hiel lag er uit, bij beide sokken. Toch hingen ze daar. Blote hielen maar in ieder geval warme tenen. Ze kunnen dus nog even gebruikt worden en verdwijnen niet zoals bij ons in de prullenbak.
Dan heb je de middenmoot van onze doelgroep: de mensen wonen redelijk, maar kunnen hulp nog hard gebruiken. Ze hebben een maandsalaris van ongeveer 125 euro per maand. Als je weet dat de maandlasten uitkomen op zo’n 300 euro per maand, kun je bedenken dat ze niet rondkomen, ook niet als ze beiden het geluk hebben om werk te hebben. En als je dan in de supermarkt kijkt… Alles is er te koop maar tegen prijzen die nagenoeg gelijk zijn als in Nederland. Als het maar even kan, verbouwen de mensen groenten en aardappelen op hun eigen grond. Dan hebben ze in ieder geval te eten. Maar de mensen die in flats wonen, hebben geen tuin, na 3 weken is het maandsalaris op en moeten zij het doen met wat zij (niet) hebben.

lopersgroep 2013 09De laatste categorie is de groep waar wij ons gaan afvragen of hulp nog nodig is. Het huis en de mensen die er wonen zien er dan goed uit. Komen wij bij zo’n gezin, dan gaan we doorvragen: waar komt de hulpvraag vandaan? Soms krijg je dan verrassende zaken te horen die je eerste indruk teniet doen. Zoals bij die ene familie die in een mooi huis woonde, waar zelfs een auto voor de deur stond. Daar moet je een envelop brengen!? En dan ga je praten en hoor je de ellende. Hersentumor van de man, geen geld meer voor het ziekenhuis, vrouw die de baan kwijt is omdat ze voor haar man moet zorgen (man was zijn baan al kwijt), een dochter die door geldgebrek haar studie niet kan afmaken. Deze mensen zijn juist erg dankbaar dat zij een pakket krijgen en kunnen dat extra steuntje goed gebruiken. Als we geen plausibele verhalen horen, dan nemen we contact op met de Nederlandse familie om de situatie uit te leggen en hen te vragen een armer gezin te helpen.
Door het goed in de gaten houden van deze categorieën blijven wij verzekerd dat we hulp bieden aan mensen die het echt nodig hebben.
lopersgroep 2013 05

Het werk als ‘loper’ vind ik fantastisch! Als toerist kom je in een plaats, loop je door de straten en kijk je over de hekken heen om een glimp op te vangen van wat daarachter ligt. Als loper daarentegen loop je door diezelfde straat, geef je een ‘boink’ op het hek… je wordt spontaan door de bewoners binnengelaten, je komt terecht midden in hun huis en hun leven, en je ziet, je ruikt, je proeft, je hoort van alles. Alles wat je vragen wilt, kun je vragen. Wil je een foto maken, dan is dat geen probleem. Je bent overal welkom en wees eerlijk, dat is logisch, want je komt uit Nederland en je komt wat brengen. Maar al hadden we niets te brengen, dan zouden we nog warm worden onthaald, want –al zie je dat niet altijd van ze af- de Roemenen zijn hartelijke mensen.

Inmiddels ben ik al zeven keer in Sovata geweest, waarvan twee keer met mijn gezin. Mijn man en mijn kinderen van resp. 11 en 13 jaar heb ik laten zien wat voor werk de Stichting in Sovata doet en hoe waardevol dat is. Door deze bezoeken hoop ik ook dat mijn zoon en dochter zich realiseren hoeveel geluk zij hebben, omdat hun wiegje toevallig in Nederland stond. In 2014 mag ik weer mee met de lopersgroep. Ik voel het als een voorrecht om dit werk te mogen doen en ik ben met name mijn man Ronald dankbaar dat hij mij hiertoe in de gelegenheid stelt.

lopersgroep 2013 03


Ik wil nog één ding kwijt: De mensen in Sovata en omstreken zijn ontzettend blij met de doos, dozen of voedselbonnen die zij vanuit het verre Nederland toegestuurd krijgen. Maar – en dat heb ik pas later gehoord en beseft - waar zij nog blijer van worden is het idee dat er ook buiten Roemenië mensen zijn die om hen geven. Dat geeft ze weer moed en de kracht om de koude, lange wintermaanden door te komen. Ik wist niet dat zo’n doos zo’n grote impact heeft op hun leven.

Dit wetende kan ik niet anders dan iedereen oproepen om ook mee te doen met het hulpgoederentransport. Wil je weten hoe? Stuur dan een mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. en wij nemen contact met je op.



Door: Nienke van Toor, lid lopersgroep SRKH

11-01-2015