Real time web analytics, Heat map tracking

De familie Bootsma uit Lopikerkapel is meerdere malen gastgezin geweest voor twee meisjes uit Sovata, en volgens hen is de zaterdagochtend van vertrek er altijd één met een lach en een traan: blij voor de kinderen dat ze weer naar hun eigen ouders gaan, verdrietig als je weet dat niet ieder kind een goed en veilig thuis heeft. Maar deze keer voelt het anders.
Namens de Stichting gaan ze als begeleiders mee naar Sovata. Samen met de buschauffeurs Kees, Ed en Albert en de Roemeense begeleiders Czaba en Reka, brengt de familie de kinderen weer veilig terug naar huis. Een reisverslag.

 terugreis 2013  (1)Na duidelijke instructies vooraf staan de kinderen met hun gastouders te wachten op de bus. De tassen worden zorgvuldig in de bagageruimtes gezet, en de tas met eten en drinken (voor twee dagen) gaat mee de bus in. Op elke stoel ligt er een deken en een kussentje. En aan elke stoel hangt een plasticzak voor de vele snoeppapiertjes, maar ook voor het geval dat een van hen onverhoopt moet overgeven. De gastouders zoeken met de kinderen een plaatsje in de bus en de winterjassen krijgen een plaatsje onder de stoelen. De tijd van afscheid nemen breekt aan: nog snel een knuffel, een aai over de bol. Het afscheid nemen valt zwaar bij velen.
Met tranen in de ogen bij zowel de kinderen als bij de gastouders, vertrekt om 8.45 uur de bus. Onder luid getoeter en uitbundig zwaaien gaan we op weg. Het is stil in de bus, afscheid nemen is moeilijk. Sommigen zijn verdrietig en kijken wat voor zich uit. Maar al gauw komen de meegekregen fotoalbums uit de tassen en wordt de snoepvoorraad aangebroken. De kinderen bekijken elkaars foto's en vertellen honderduit over hun vakantie.

Ook wij worden bedolven onder de fotoalbums en genieten samen met de kinderen van onvergetelijke vakantieherinneringen. Dan is het bij Bunnik al raak: Zolti spuugt zichzelf onder en er begint een ‘heerlijke’ schoonmaakklus. Helaas zit er geen extra kleding in zijn tas, dus krijgt hij van ons een grote sportbroek; de touwtjes strak aangetrokken, en Zolti zit er weer schoon bij. Hij krijgt van de leiding voldoende aandacht, en na veel slapen is hij aan het eind van de dag weer opgeknapt. Om 10.00 uur passeren we de Nederlands/Duitse grens.

De reis verloopt voorspoedig, op een korte file bij Köln na. Gedurende de reis lopen wij regelmatig door de bus om te kijken of het goed gaat met de kinderen en of ze de veiligheidsriemen nog vast hebben. Tijdens de wissel van de chauffeurs maken we bij een wegrestaurant gebruik van een sanitaire stop. Onder onze begeleiding gaan de kinderen naar het toilet. Het is een mooi gezicht: een lange rij kinderen, twee aan twee, Wachtrijop weg naar het toilet. Na twintig minuten zit iedereen weer in de bus. We vervolgen de weg naar Zuid-Duitsland. Er wordt veel gepraat, gelezen, gesnoept, geluierd, naar buiten gekeken, geslapen enterugreis 2013  (5) voor zich uit gestaard. Konden wij hun gedachten maar lezen!

Na enkele uren houden we weer sanitaire stop: deze keer is het ‘wildplassen’ langs de Donau. Om 18.30 uur verlaten we Duitsland en steken we de Oostenrijkse grens over. Na nog een uur rijden houden we een lange pauze. De chauffeurs hebben nu een verplichte rusttijd van een uur. De kinderen nemen de tijd om te eten en laten vol trots hun goed gevulde broodtrommel zien. Daarna is er ruimte voor een spel, ze leven zich lekker uit. Voordat we weer vertrekken, gaan we eerst weer in een gedisciplineerde rij naar het toilet. Weer aangekomen in de bus zet Czaba een kerst DVD op (en dat bij 22°C graden in de bus en 35 °C buiten…). De kinderen kijken aandachtig naar de film.
Zondag middernacht passeren we de Oostenrijk / Hongaarse grens. Hier houden we de laatste pauze voor de nacht. De kinderen gaan naar het toilet en moeten proberen te gaan slapen. Een deel van hen is al in diepe slaap. Het licht gaat uit en we vertrekken richting Budapest. Het is nu midden in de nacht. We hopen dat de kinderen een paar uur gaan slapen.

terugreis 2013  (4)Maar het is van korte duur. Om 02.30 uur zijn de eerste kinderen wakker en om 5.00 uur volgt de rest. Ze kijken uit naar hun ouders. Verder valt het ons op dat de rijksweg van Budapest richting Roemenië een rustige weg is. Iris heeft voor de chauffeur leuke muziek opgezet en zorgt voor de koffie. Zij maakt een praatje met hem. Want ook voor de chauffeur is het een lange zit. Om 6.00 uur zijn we bij de Hongaars / Roemeense grens, hier is grenscontrole. De kinderen hebben vooraf hun paspoort gekregen. De douanier vraagt naar de paspoorten en hij informeert over de kinderen. Reka spreekt de douanier in het Roemeens aan maar merkt dat hij Hongaars spreekt. Als ze over gaat in het Hongaars verandert zijn toon. Na uitleg mogen we doorrijden. Toch blijft het altijd weer een spannend moment, omdat je nooit precies weet hoe lang het gaat duren.
Nu gaat het gelukkig wel snel en beginnen we aan het laatste stuk van onze reis. Na drieënhalf uur rijden, stoppen we in Cluj Napoca om te gaan ontbijten bij de Mac Donalds. Maar de bediening is 's morgens vroeg duidelijk niet op zo'n grote groep voorbereid. Het duurt dan ook even voordat iedereen zijn Happy Meal heeft. Bij vertrek deelt de bediening ballonnen en maskers uit. De dag kan niet meer stuk. Uitgelaten stappen de kinderen weer in de bus, op weg naar Sovata. Iris zorgt gedurende de reis voor de muziek. Nadat zij een nummer van de Hongaarse rockband Edda heeft opgezet, zingen de kinderen uit volle borst mee. Ze genieten zichtbaar van alles.
De kinderen krijgen van de leiding, ongeveer 50 kilometer voor Sovata, de laatste instructies. Reka vraagt ze alle persoonlijke bezittingen in tassen te doen en de dekens, de kussens aan de begeleiding te geven. Vervolgens krijgen ze uitleg over hoe het gaat bij aankomst in Sovata: de kinderen begroeten eerst hun ouders en daarna moeten ze terug de bus in om hun paspoort, tas en winterjas op te halen. Vervolgens ontvangt ieder kind zijn of haar tas uit het bagageruim. Na deze instructies zingen de kinderen een lied voor de chauffeurs, als dank dat ze weer bijna veilig thuis zijn. Als we het bord Sovata passeren, klinkt het in koor: Sovata, Sovata, Sovata! Tenslotte is het de laatste 100 meters stil in de bus.
Maar als we de parkeerplaats opdraaien is het einde rust en is iedereen in de hoera stemming. Zwaaiende en huilende ouders begroeten de kinderen. Na drie weken vakantie sluiten ze hun kind weer in de armen. Maar helaas zijn nog niet alle ouders aanwezig. Zij worden gebeld. Ze zullen toch wel komen?

Wij bellen naar Nederland om te vertellen dat we veilig aangekomen zijn. Daarna concentreren we ons op het uitpakken van het bagageruim. Het is druk en chaotisch. Czaba roept de namen van de kinderen die vermeld staan op de tassen, en de ouders banen zich een weg door de menigte om de tassen aan te pakken.
Nog steeds missen we een ouderpaar… Ze hebben ook niet gereageerd op de telefoon. Kunt u zich dit voorstellen? Een plaatsgenoot neemt de zorg op zich en neemt de jongen mee naar huis. De kinderen gaan bepakt en bezakt naar huis en wij blijven ‘leeg’ achter. We nemen afscheid van Czaba en Reka. En als iedereen weg is, vertrekken ook wij naar ons pension waar we proosten op de goede reis die we met elkaar gehad hebben. Een reis van 29 uur die vooraf erg lang lijkt, is voorbij gevlogen. De leuke gesprekken, bezienswaardigheden, tussenstops en momenten met de kinderen maakten de rit onvergetelijk voor ons. Jaren namen ook wij afscheid van ‘onze’ kinderen en reisden we in gedachten met ze mee terug naar Sovata. Maar we hebben nooit beseft wat de chauffeurs er voor over hebben en voor moeten doen om de kinderen veilig in Nederland en weer veilig in Sovata te brengen. Het continu denken aan veiligheid, snelheid, reistijden en werktijden heeft ons een andere kijk op de busreis van de kinderen gegeven. De chauffeurs doen dit pro-deo en genieten er zichtbaar van.
Wij willen Kees, Ed en Albert bedanken voor deze prachtige en onvergetelijke reis. Heren, wij zijn trots op jullie! Ook de Stichting Roemeense Kinderhulp willen we bedanken voor deze prachtige reis. Zonder de gastouders, vele vrijwilligers, donateurs en de organisatie van de kindervakantie hadden deze kinderen geen vakantie in Nederland gehad. Deze vakantie dragen ze hun hele leven mee en is voor vele een stimulans in hun verdere leven.

Jack, Agnes en Iris Bootsma.
12-01-2015