Real time web analytics, Heat map tracking

 

Steeds vaker horen wij over mensen die de stap uiteindelijk wagen om Sovata te gaan bezoeken. Gedreven uit enerzijds nieuwsgierigheid naar hoe hun familie of vakantiekinderen nu wonen en leven, anderzijds om daadwerkelijk daar iets te gaan doen. Laura en Alie zijn twee van deze mensen. Via het internet zijn ze met de Stichting in aanraking gekomen, heb ze geholpen bij diverse activiteiten, en tenslotte zijn ze zelf naar Roemenië gegaan om met eigen ogen te gaan zien hoe mooi Sovata is, maar ook hoeveel armoede er nog heerst. Bepakt en bezakt voor zover de koffers dat toelieten, waren zij er het afgelopen jaar zelfs twee keer.

 

Afgelopen augustus zijn wij, Laura Manders en Alie Veenstra, op vakantie geweest naar Sovata. Voor mij – Laura – was het de tweede keer. Ik was in mei 2005 voor het eerst in Sovata ter ere van de opening van het kindertehuis. Dit was tevens een mooie gelegenheid om mijn pakketfamilie te ontmoeten. Het was een heel bijzondere ervaring en vol verhalen kwam ik terug. Alie werd ook enthousiast en wilde de volgende keer wel met me mee. We boekten een vlucht naar Boedapest voor eind augustus. De bus naar Sovata zouden we ter plaatse boeken.

We begonnen al vroeg met de voorbereidingen, want we wilden veel spullen meenemen voor de mensen in Sovata. Lidia, de vrouw van Laura's pakketfamilie, is zwanger en daarom hadden we een advertentie gezet om gratis babykleding te krijgen. We kregen heel wat reacties. Niet alleen babykleding, maar ook kleding voor grotere kinderen.

We besluiten om bij de stichting adressen op te vragen van mensen met kinderen en zwangere vrouwen, zodat we ook aan deze mensen eenmalig een zakje kleding kunnen geven. We zijn een aantal dagen bezig geweest met het sorteren van de kleding en kijken wat we allemaal mee wilden nemen.

De koffers worden gepakt en dan kunnen we eindelijk op vakantie naar Sovata. Met veel te veel bagage stappen we het vliegtuig in. We vliegen eerst naar Boedapest, waar we drie dagen blijven.

De derde dag gaan we met de nachtbus van Boedapest naar Sovata. Een reis van ongeveer twaalf uur.

's Morgens vroeg komen we aan in Sovata en worden al opgewacht door Andras, de man van het gezin waar we een appartement hebben gehuurd. Hij brengt ons er met de auto naar toe.

Als eerste gaan we nog even een paar uurtjes slapen, want dat is er in de bus niet echt van gekomen.

Na een paar uurtjes slaap gaan we wat boodschappen doen en een plattegrond kopen bij het toeristenbureau. Als we daar binnenkomen roept Marti (een van de medewerkers van het toeristenbureau) enthousiast: Hee, jou ken ik! Ze wist alleen niet meer waarvan. Ik legde uit dat ik in mei ook in Sovata was geweest en dat wij elkaar toen bij de excursie naar de zoutmijnen ontmoet hadden. Daarna gingen we "ontbijten" en een tolk regelen die met ons mee kan gaan wanneer we de kleding uit gaan delen. Aangezien we niet echt Hongaars spreken, willen we graag dat er iemand met ons meegaat die ten eerste de weg weet en ten tweede uit kan leggen aan de gezinnen wie we zijn en wat we komen doen. We gaan langs bij Zsusza, van wie we het adres via de stichting hebben gekregen. Zij spreekt goed Engels en wil ons graag helpen.

Twee dagen later gaan we met allemaal plastic zakjes voorzien van een adreslabeltje op pad. Zsusza staat al op ons te wachten. Bij alle gezinnen waar we aanbellen, moeten we binnenkomen. Iedereen vindt het leuk dat we dit doen. Naar goed Roemeens gebruik worden de tasjes niet uitgepakt waar we bij zijn, maar je kunt zien dat de mensen er blij mee zijn. In totaal zijn we bij twaalf gezinnen langs geweest, waarvan vier zwangere vrouwen. Twee schoonzusjes, Csilla en Maria Magdolna zouden allebei in september een baby krijgen. Ze waren heel hartelijk en zeiden dat als we weer een keer in Sovata zouden zijn, dat we dan zeker langs moesten komen om de baby's te bewonderen. Dat gaan we zeker doen. We zijn een hele dag op pad geweest en kwamen op plekken waar we anders nooit zouden komen. We waren ontzettend blij met de hulp van Zsusza, zonder haar zou de dag heel anders zijn verlopen!

De dagen dat we in Sovata waren, zijn we elke dag bij Laura haar pakketfamilie geweest. We namen elke dag iets voor ze mee. Op een dag gingen we er met een grote koffer vol babykleding naar toe. Volgens de traditie werd de koffer niet opengemaakt, maar ze kenden ons inmiddels langer dan vandaag en toen we duidelijk maakten dat ze de koffer echt open mochten maken, deden ze dat. Ze waren toch ook wel een beetje benieuwd wat er allemaal in zou zitten. Op het gezicht van Lidia was een hele grote glimlach te zien. Alle kleertjes werden uit de koffer gehaald en van alle kanten bewonderd. De twee kinderen van Attila en Lidia - Sebi en Lori - vonden het ook allemaal erg leuk en waren totaal niet jaloers dat het niet voor hen was. Daar kunnen sommige Nederlandse kinderen een voorbeeld aan nemen!

Een andere dag kwamen we met een koffer vol luiers aan. Enige weken eerder had de Etos een actie gehad waarbij je gratis proefpakketjes vernieuwde luiers kon krijgen. Dat hebben ze geweten bij de Etos. We zijn verschillende vestigingen afgeweest en hebben ons verhaal uitgelegd. Bij de meesten kregen we meer dan 1 pakje…

In Sovata kwamen we tot de ontdekking dat je er luiers per stuk koopt! Dit kunnen wij ons niet goed voorstellen, maar we zagen dit ook bij andere luxe artikelen, zoals bijvoorbeeld maandverband. Dit wisten we niet toen we luiers aan het verzamelen waren, maar wat een schot in de roos!

Een van de gezinnen waar we een zakje met kleding zouden brengen was niet thuis. We zijn een paar keer teruggeweest, maar telkens geen gehoor. We besluiten op een dag een briefje bij de deur neer te leggen, (in het Engels en maar hopen dat ze het kunnen lezen), zodat we als we later terugkomen kunnen zien of het briefje weg is en of ze in de tussentijd thuis geweest zijn. Nadat we dit gedaan hebben gaan we een stuk wandelen richting het kindertehuis. Als we halverwege zijn en even langs de kant van de weg een poesje zitten te aaien, staat er ineens een vrouw naast ons met een jongetje. Ze heeft een briefje in haar hand. Eerst denken we dat ze de weg wil vragen, maar al snel blijkt dat ze "ons" briefje in haar handen heeft! Met handen en voeten maken we duidelijk dat we de spullen nu niet bij ons hebben, maar vanavond langs zullen komen. Als de vrouw en het jongetje weer weg zijn, kijken we elkaar aan. Ze heeft ons binnen een uur dat we het briefje hebben neergelegd gevonden. Hoe snel zullen de verhalen over ons door het dorp gaan?

De laatste dag dat we in Sovata zijn, lopen we nog wat rond en doen ook nog wat boodschappen. In één van de winkels worden we aangeklampt door een vrouw. Ze zegt ons vriendelijk gedag. Als we de winkel uit zijn lopen we nog steeds te denken wie dat was. In ons hoofd gaan we alle gezinnen af waar we langs zijn geweest.

Helaas komt er aan een heerlijk weekje vakantie ook weer een eind. We gaan weer met de nachtbus terug naar Boedapest. Bij de bus worden we uitgezwaaid door Lidia, Sebi en Lori en door Andras.

De volgende ochtend vroeg komen we aan in Boedapest en vliegen gelijk door naar Amsterdam. We zijn weer een hele ervaring rijker. Het duurt dan ook een aantal dagen voordat we weer terug zijn in "deze wereld". Wel hebben we besloten om er allebei nog een pakketfamilie bij te nemen!

Gelukkig kunnen we ons alweer voorbereiden op onze volgende reis, want in maart gaan we weer.

Laura Manders en Alie Veenstra