Real time web analytics, Heat map tracking


Voor het tweede jaar heeft de Stichting een beroep gedaan op de NHTV opleiding in Breda om een stagiaire uit te kunnen zenden naar Salt Lake Travel, het toeristenkantoor van onze Roemeense Stichting. Dit jaar viel de keus op Joline Vriens. Haar opdracht was om samen met de lokale medewerkers een programma te ontwikkelen voor buiten het hoogseizoen.

Ze ging naar Sovata om werkervaring op te doen, maar kwam met veel meer levenservaring naar huis! Het verblijf heeft diepe indruk op haar gemaakt en Sovata, de mensen maar vooral de kinderen van het familiekindertehuis heb haar hart voor altijd gestolen.

 

Mijn naam is Joline Vriens, 20 jaar en studerend aan de NHTV in Breda. Voor zeven maanden heb ik mogen genieten van de enorme gastvrijheid en de ontzettend lieve mensen in Sovata. Ik wil jullie dan ook graag vertellen over mijn ervaringen en wat zeven maanden in een ander land met een totaal andere cultuur met iemand kan doen.

Ik heb met ontzettend veel plezier gewerkt op het toeristenbureau ‘Salt Lake Travel’. Hier heb ik veel geleerd, in het bijzonder over de verschillen in werkwijzen ten opzichte van Nederland. Ze werken echt heel anders dan dat ik gewend ben, wat voor mij weer veel nieuwe gezichtspunten heeft gegeven. Ik heb ook het genoegen gehad om samen te mogen werken met lieve meiden die nu goede vriendinnen van mij zijn geworden.

Maar wat mij het meest geraakt heeft, en enorm belangrijk is geweest in deze zeven maanden is de familie Nagy. Nagy betekent ‘groot’ in het Hongaars, wat in het echt ook zo is! Ik kan met trots zeggen dat ik een tweede familie heb gekregen hier in Sovata. Het is een druk gezin zo met zijn dertienen, maar wel geweldig en nooit saai! Het is hartverwarmend hoe ik als een familielid ben opgenomen in het gezin.

Keer op keer was ik blij om thuis te komen na een dag werken. Stel je maar even voor: Je doet de deur open en vier kleine kinderen komen op je afrennen met blije gezichtjes en ze noemen je zelfs mama. Dit is iets wat indruk op mij heeft gemaakt, elke dag weer. Ik heb mij ook zeven maanden een beetje een mama gevoeld!

Ook kon ik genieten als ik weer even lekker Nederlands kon praten met Simona! Door de jaren heen dat zij contact heeft gehad met Nederland, is zij goed Nederlands gaan spreken. Er werden trouwens heel wat talen gesproken in het gezin. Met Deneske, Reni (Renata) en de ouders sprak ik Engels, met de vier kleintjes wat woordjes Hongaars, met Simona Nederlands en met Anna (Anamaria) en Claudiu wat woordjes Roemeens.

In deze zeven maanden heb ik ook mogen genieten van de eerste woordjes van de kinderen!

Panda (Krisztina) heeft zelfs al een Nederlands woordje aan haar vocabulaire toegevoegd : “appeltjes”! Het is echt heerlijk om te mogen genieten van de kinderen. Zij zijn enorm belangrijk geweest in deze, toch lange tijd, zonder mijn familie. Ze verrassen je elke dag weer. Pista (Istvan) die bijvoorbeeld plotseling een kusje komt geven, maakt een treurige dag weer helemaal goed!

Jullie begrijpen wel dat ik boeken kan schrijven over de kinderen en de familie. Ze zeggen ook niets voor niets: “waar het hart van vol zit, loopt de mond van over!”

Ik zal ook zeker nog vaker naar Sovata terugkeren; in het bijzonder uit heimwee denk ik.

Ook wil ik nog even vermelden dat ik het geweldig vind wat papa (Denes) en mama (Gyongyi) Nagy doen. Het is niet niks om tien kinderen op te voeden! Ik heb ontzettend veel respect voor hen! Alleen al aan die vier kleintjes heb je bijna al een dagtaak aan!!! Om daarnaast ook nog de oudere kinderen te verzorgen, het huis aan kant te houden en in de tuin en kas te werken, vergt veel inzet. Ze doen enorm goed werk en zijn ontzettend lief, behulpzaam en toegewijd. Dit wil ik dan ook zeker niet onvermeld laten.

Ik kan nog wel uren door blijven praten over Sovata en de dingen die ik daar heb meegemaakt! Het heeft mij in ieder geval enorm veranderd en ik sta ineens heel anders in het leven. Ik kan alleen maar zeggen dat zeven maanden in Sovata voor ieder mens goed zou zijn. Je gaat anders tegen zaken aankijken; je bent dan ontzettend blij met wat je hebt. Mensen leven hier van dag tot dag en kijken niet naar de toekomst. Men is hier al blij als ze weer een dag hebben overleefd.

Mij heeft deze stage in ieder geval positief veranderd en ik ben blij dat ik de uitdaging ben aangegaan! Dit alles en nog veel meer zorgt ervoor dat Sovata een speciaal plekje in mijn hart heeft!

Joline Vriens
9 maart 2006, Sovata