Real time web analytics, Heat map tracking


In Tibi – deel 2 geeft een van onze vaste chauffeurs, Jeroen Drogenbroek, een prachtige beschouwing over de wijze waarop hij in staat is geweest om Tibi te helpen wat aan zijn eigen situatie te doen. Na drie jaar ondersteuning en contact, wil hij ons graag nu ook deelgenoot maken van zijn ervaringen als chauffeur en de ontwikkelingen binnen de familie van Tibi. Een verhaal met resultaat!

NOVEMBER 2003
Mijn eerste jaar in Roemenië kwam ik terecht op de vuilnisbelt. Ik was zodanig onder de indruk van hoe die mensen zichzelf daar in leven moesten houden, dat ik mezelf er graag in wilde verdiepen en hulp wilde bieden. Nadat ik wat informatie ingewonnen had bij onder andere Kees en Leonieke, werd het me al snel duidelijk dat daar voor bepaalde mensen echt hulp nodig was, en dan wel voor de mensen die er ook echt wat mee doen bedoel ik. Op een dag ontmoette ik daar Tibi, die bovenaan de heuvel woonde met zijn vriendin en twee dochtertjes. Tibi en zijn vriendin waren in de twintig, hun dochters 6 en 4 en hun leefomstandigheden waren erbarmelijk. Met het gezin woonden ze in één kamer waar geen plafond in zat, nauwelijks ramen waren, geen stromend water, geen elektriciteit. Eigenlijk was er niets. Daags erna ben ik teruggegaan met een tolk en heb gevraagd wat ze het dringendst nodig hadden. Daar kwamen diverse dingen uit voort, vooral dagelijks onderhoud; water, eten en vooral kleren. Aangezien we elk jaar wel wat extra spullen bij ons hebben, dankzij Ria Verwoerd, heb ik eens achter in de vrachtauto gekeken en heb er toen wat spullen bij elkaar gesprokkeld. Terug bij Tibi hebben we hem dat en de boodschappen gegeven die we voor hem en zijn meiden hadden gedaan. Ik heb toen duidelijk met hem afgesproken dat als hij zelf liet blijken dat hij het beste wou, wij hem graag wilden helpen, mits wij er van overtuigd waren dat hij zelf ook meewerkte! De zomer erna heb ik contact gehouden met Maria (van de Roemeense stichting) en ben er zelf op vakantie geweest. Niet alleen om te kijken hoe het ging, maar ook echt om vakantie te houden. En?? Gewoon doen, heerlijk!! Tibi vertelde mij toen dat hij een kettingzaag zocht om in het bos te werken. Ik beloofde hem mijn best te doen om er een te vinden. Hij had mij ervan overtuigd dat hij goed bezig was; hij had werk, kweekte zijn eigen groenten en had zijn huisje redelijk bij gewerkt met oud hout en buiten was het opgeruimd. (Er was alleen nog steeds geen wc!) Terug in Nederland ben ik op zoek gegaan naar een kettingzaag en er zowaar een gevonden! Plus veel kleren en dingen voor de kinderen…

NOVEMBER 2004
Het was weer het jaarlijkse uitje voor de chauffeurs en helaas dit keer zonder Bert gingen we weer op pad! In Sovata uiteraard gelijk naar maat Tibi en gekeken of alles OK was. Hij had zijn goede weg voortgezet, alleen bleek zijn vriendin, de moeder van zijn 2 meiden er vandoor te zijn gegaan. Hij stond er dus alleen voor… maar hij had het goed opgepakt! Hij had nog steeds werk en zijn dochters waren ondergebracht in het Katholieke kindertehuis, waar ze les kregen en te eten en waar ze konden slapen op de momenten dat Tibi aan het werk is. Eind van de week haalde hij ze steevast op om ze mee naar huis te nemen. Ik ben er naar toe geweest met Maria, want Tibi spreekt net zo goed Engels als ik Hongaars praat en dat blijft bij ‘holnap’… Na de vergadering bleek dat hij nog steeds goed bezig was, veel werk verzette en vooral heel goed voor zijn kids zorgde.

NOVEMBER 2005
Door het jaar heen weer leuke en nuttige dingen bij elkaar gezocht en het was weer feest in november! We hadden er in de chauffeursgroep een paar frisse gezichten bij in alle leeftijden dit jaar: van zeer ervaren (18) tot fris in het vak (±60)!!! Voor het eerst in mijn ‘stichtingstijd’ zijn we op zondagavond vertrokken om ons wat langer de tijd te geven in Sovata. (Dat is ook wel nodig vanwege alle adressen die we af moeten voor Ria (haha)). Na een fijne rit waren we al op maandagavond om 21.00 uur aan de grens met Oradea. Het liep goed bij onze vriend de ambtenaar en we stonden een uurtje later op de parking voor het gebruikelijke afdrogen van Kees zijn voorhoofd en het heerlijke biertje. De volgende ochtend even over de weegbrug en naar de ‘tir’parking om de spulletjes in te klaren. Na het nodige wachten konden we rond 13.00 uur weer verder richting Sovata… Eindelijk! In Sovata aangekomen was het uiteraard tijd voor een biertje en tijd om me oud te voelen… 31 geworden! Voelde me nog jong in dit gezelschap (haha)! De woensdag is er altijd om de eerste auto te lossen met alle spullen voor scholen, het kindertehuis, het ziekenhuis, de gezinnen van Ria en nog meer bestemmingen. Altijd een lange dag, maar het was goed te doen na al die blije gezichten van alle ontvangende partijen!

Donderdag en vrijdag waren onze ‘vrije dagen’ en dus was het donderdag weer tijd om naar maat Tibi te gaan. Het was goed om te zien dat hij weer vooruitgang had geboekt, zowel met zijn huisje als met zijn kids. We hadden veel spullen bij ons, waaronder de wintervoorraad boodschappen, kleren en een nieuw (gebruikt) bed voor zijn meiden! Die avond ben ik ook met Leonieke bij hen op bezoek gegaan… best een ervaring zo’n avondje noodgedwongen bij kaarslicht! Volgend jaar tijd om kaarsen met iets meer branduren dan een gemiddelde tien minuten in het pakket te stoppen… De vrijdag had ik er voor ingericht om met Tibi en de kids op stap te gaan. Na Tibi en de kids opgehaald te hebben en met Leonieke te hebben afgesproken in de cola bar, zijn we lekker de ‘stad’ in gegaan om te shoppen voor de kids en eens lekker een hapje te eten op Leonieke’s kosten… Het was een gezellige middag en het zou voor mij nog wel wat langer hebben mogen duren, maar de plicht riep: tijd voor the game of the year, Nederland-Roemenië!! Zaalvoetbal met ons team ‘redelijk (?) op leeftijd’ tegen het dubbele aantal serieuze sportfanaten dat Sovata rijk is… Durfde ik het aan? Helaas, het bleek een te vergeefse poging! We verloren… maar het was wel gezellig! Zaterdag was dan DE dag (de ‘dozendag’ zoals deze genoemd wordt); vroeg op, heel druk, her en der spierpijn, maar heel leuk voor iedereen! Dat is voor velen en voor mij dé dag, want je ziet zoveel blije gezichten! Alles verliep weer soepeltjes door de vele vrijwilligers die er elk jaar weer zijn. Petje af voor iedereen, zowel in Roemenië als bij het verzamelen en in ontvangst nemen van de spullen in Nederland! Aan het einde van de dag hebben we de laatste spullen gelost bij het kindertehuis, want er zijn altijd wel wat dozen over van mensen die niet komen i.v.m. met ziekte, transport probleem (paard dood) of welke reden dan ook! (Die dozen worden dan de volgende dag afgeleverd aan huis) Ons werk zat er in feite weer op! Het is elk jaar weer een belevenis om mee te mogen gaan naar Sovata. Het zat bij mij al jaren in mijn hoofd om wat te doen met deze wijze van hulp voor de medemens. Het eerste jaar was een verkenning met iedereen en voor mezelf een bevestiging dat het nut heeft om er aan mee te werken. Ik hoop dat iedereen op zijn eigen manier er bij betrokken is of wordt in de toekomst, want het is nodig, ook al is het ‘ver van mijn bed’, het zijn en blijven mensen zoals jij en ik! Iedereen heeft in zijn leven wel eens hulp nodig van derden! Er wordt wel eens vergeten dat wij het gewoon goed hebben ook al kunnen wij zeuren over de kamer- temperatuur, de juiste wc-verfrisser, de afwas of wat dan ook……. Er zijn mensen die daar niet over zeuren, simpelweg omdat ze geen stroom, gas, of wc hebben. Laten we die een extraatje geven in november!! Dankzij uw hulp is dat mogelijk.

Jeroen Drogenbroek,
Lopik 2006