Real time web analytics, Heat map tracking



Als de nood het hoogst is, is de redding nabij. Paul en Gerda schoten ons te hulp toen we op zeer kort termijn dringend een chauffeur en een vrachtwagen nodig hadden voor ons hulpgoederentransport. Ze kregen er mooie herinneringen voor terug..

Zaterdagavond – op de laatste avond van het inleveren van de dozen voor het hulpgoederentransport-, kregen we een noodtelefoontje van Jeroen (een van de vrachtwagenchauffeurs-(red.)) : “Pank en Gerda, hoe zit het met jullie tijd komende week… we hebben een chauffeur nodig. De spullen van het hulpgoederentransport passen niet allemaal in de drie vrachtwagens want de dozen hebben geen standaard maat waardoor we ruimte tekort komen. Per omgaande hebben we nu een vierde wagen nodig!” Het duurde niet lang voordat wij de beslissing namen: We gaan mee! Pank ging direct al zaterdagavond de truck halen. Zondag hebben we alle spullen bij elkaar gezocht, maandag de trailer gehaald in Amsterdam en daarna direct gaan laden in Benschop. Van Ria, bij wie de spullen stonden opgeslagen, kregen we naast koffie ook beiden een paar laarzen (want die heb je daar wel nodig, zei ze). ’s Middags rond vier uur zijn we al op weg naar Sovata in Roemenie. Het was een mooie reis met alle weertypes.Pank1

Na drie dagen rijden kwamen wij aan in Sovata. Daar troffen we uiteraard Jeroen weer en maakten we kennis met de overige mensen en chauffeurs van de Stichting. Meteen konden we “even” mee naar Sarateni (een naburig dorp), waar de Stichting vanuit een busje de eerste pakketten zou gaan uitdelen. En zoals toen bleek hadden we ook meteen de laarzen van Ria nodig. Het had net weer geregend en het was een grote modderpartij. Het was niet te geloven waar al de mensen ineens vandaan kwamen toen wij daar arriveerden!

Vrijdag werd de eerste trailer gelost en zijn we mee geweest naar de scholen om de hulpgoederen te brengen. Alle kinderen hielpen mee om de pakketten naar binnen te brengen. Vrijdagmiddag namen Jeroen en Leonieke ons mee naar een paar gezinnen. Dit heeft op ons een enorme indruk gemaakt. Wat een armoede en een baggerbende. We hebben er later wel een traantje om gelaten. Ondanks dat onze eerste indruk van Sovata best redelijk was en het er niet direct uitziet naar ellende, als je echter goed om je heen kijkt is er nog veel armoede te vinden. Huizen zijn echt krotten zonder elektra of stromend water, dat hadden wij ons echt niet voorgesteld.

Zaterdag: er worden twee grote tenten opgezet waarin steeds een groepje mensen (na legitimatie) een pakket, voedselbon of een fiets in ontvangst kon nemen. Ik heb zelf zakken vol met knuffels, dekens, t-shirts en schoenen uit mogen delen. Dit was zo leuk om te doen! Maar tegelijkertijd bedenk je hoe weinig ze hebben als je oma’s en opa’s ziet die geweldig blij zijn dat ze knuffels krijgen voor hun kleinkinderen.

Zondag met Karin de boel in ons logeerhuis opgeruimd en ’s middags mee geweest naar het kindertehuis Tinkerbell. Daar was juist een van de kinderen jarig. Ik kwam daar binnen en voelde meteen de warmte en de fijne sfeer die daar heerste. Er kwam direct een klein manneke met flapoortjes naar me toe. Dit is Laci en hij bleek ook nog een groter broertje Laciko te hebben. Pank2
Ik heb liedjes voor hem gezongen en hem geknuffeld en met hem gekletst. Ondanks de taal begrepen wij elkaar wel. Ook even wat aandacht voor Laciko, hij liet zijn schriftjes zien want hij was heel trots op het feit dat hij had leren schrijven. Uiteraard ook nog even gespeeld met alle andere kinderen. Het zijn echt allemaal schatjes. Het is een prachtig kindertehuis waar heel veel warmte en liefde heerst.

Maandag zijn we weer terug naar huis gegaan. Wat een indrukwekkende ervaring! Dit vergeten we echt nooit meer. De sfeer onder elkaar binnen de groep van de Stichting was heel gezellig en alles was goed geregeld. Wij hebben enorme bewondering gekregen voor de mensen die dit al jaren vrijwillig doen. Wij hebben nu zelf ook gezien dat er nog veel te doen is voor de mensen in Sovata. Graag gaan wij zelf ook een gezin daar helpen

Pank en Gerda Hensbroek
Lopik, 2007