Real time web analytics, Heat map tracking


Achter elk kind, elke vrijwilliger, elk gastoudergezin, maar ook achter elke donateur zit een verhaal. Soms een heel bijzonder verhaal. Over een lerares en over de jeugd van tegenwoordig. De patatgeneratie? De generatie nix? Niks daarvan!

Juli 2007 kwam al dichterbij en daarmee ook mijn VUT. Dat zou veel soorten van afscheid betekenen. Afscheid van het leraarschap dat me altijd na aan het hart heeft gelegen, afscheid van de leerlingen, afscheid van ‘mijn’ lokaal. Ik ben gelukkig in de gelegenheid geweest om deze leeromgeving een ‘personal touch’ te geven. Er was een landkaart van Engeland en één van Frankrijk, hoe zou je anders de topografie van die landen aanleren? Foto’s van de Engelse “Royal Family” vrolijkten de muren ook een beetje op, en niet te vergeten de bergfoto’s van mijn favoriete vakantieland.

Maar ook nadrukkelijk aanwezig, rechts als je binnekomt, foto's van de Roemeense kinderen die gesponsord worden via de Stichting Roemeense kinderhulp. Onze collega Jaap Langerak, één van de vrijwilligers van de Stichting, weet er alles van. Hoe schamel behuisd, hoe schraal zijn de maaltijden. Hebben onze “Fikkies” het niet in alle opzichten beter? Vaak heb ik kinderen daarop gewezen, soms heel nadrukkelijk, soms in het voorbijgaan, een andere keer in het gebed. Drong het wel tot hen door? Ach, ze zijn nog zo jong, nietwaar?

Het afscheid van de kinderen kwam op donderdag 12 juli 2007. Woensdag zit de klas gewoon vóór me Engelse werkwoorden te leren en een invullesje te maken. Het is maar goed dat ik nergens van afweet. Donderdag zijn ze er weer. Ik mag nog niet ‘mijn’ lokaal binnenkomen. Gerammel van bestek en borden, en schotels met allerlei gebak! En daar tussen in knorrende magen en de glimmende smoeltjes van een Havo 2 klas. Zou u het begrepen hebben? Nou, ik niet! Of is het een brunch of een English breakfast? Yes, maar dan toch wel een heel speciaal gebeuren voor een speciale gelegenheid.

Eén van de leerlingen treedt naar voren. Verlegen kijkt hij naar mij en dan naar de foto’s van ‘ons’ Roemeense kindje. “Mevrouw, onze klas heeft ter gelegenheid van uw afscheid gevast. 24 uur lang! We hebben ons laten sponsoren door ‘Jan en alleman’ en dit is het uiteindelijke bedrag: 1.800 euro plus nog wat kleingeld. 1.800 euro? Waaauw!!!!! Ik sta gelukkig nogal stevig in mijn schoenen, anders was ik ter plekke neergestreken, horizontaal gegaan.

Het doet mij genoegen dit bedrag via Jaap Langerak aan de Stichting te hebben kunnen overmaken.
Ook dit was een gebaar van een stukje jeugd 2007.

Lydia Vogelenzang,
Oestgeest, 2007