Real time web analytics, Heat map tracking


Het Playhouse project heeft door een langdurige ziekte bij de initiatiefneemster van vorig jaar, een tijdlang helaas geen opvolging gehad. Gelukkig hebben we eind 2004 Katalin, een van onze vrijwilligers in Roemenië, bereid gevonden dit project voort te zetten. Naar voorbeeld van een kinderschool in Cluj Napoca en de wens van veel ouders om hun kinderen meer internationaal op te voeden, nu Roemenië binnenkort in de EU zal komen, is het concept naast veel spelen en knutselen hierop aangepast. Het project is niet onopgemerkt gebleven, in de lokale krant heeft het volgende artikel gestaan.

‘Hey,Hey, look at me I’m smiling, can you see’.

Dat waren de eerste gezongen woorden die ik hoorde toen ik de trappen van het schoolgebouw passeerde. Nieuwsgierig stapte ik de school binnen en nadat ik de deur opende zag ik een heleboel nieuwsgierige kinderogen mij aankijken. Na een vluchtige blik op mij geworpen te hebben, gingen de kinderen ongehinderd verder met wat ze aan het doen waren. Na een teken van de groepsleider legden alle kinderen hun werk neer. Op de tekeningen die ze gemaakt hadden, waren handen te zien waar ze hun namen in geschreven hadden. Er waren veel kleine gekleurde kinderhandjes te zien. Terwijl ik geïnteresseerd naar hun werk keek, zongen de kinderen in het Engels “we zijn vrienden en we zijn één grote gelukkige familie”.

De groepsleider vroeg de kinderen in het Engels om een ander spel te verzinnen. Op dat moment besefte ik pas hoe groot deze groep van kinderen wel niet was. Zeker 30 jongens en meisjes zongen en speelden met elkaar. ‘I’m a boy and you are a girl’ werd uit volle borst gezongen. In de paar minuten die hierop volgde, viel er een stilte want een ‘oude kindervriend’ kwam tussen de kinderen in staan. Teddybeer verscheen met een grote in papier verpakte cake, met feestmutsen en voor de kinderen was teddybeer op dat moment even het stralende middelpunt. Ik denk dat op deze manier de verjaardag van alle kinderen gevierd wordt. Ik was blij verrast dat de kleine kinderen met elkaar de papieren kaarsjes op de cake zetten en hoorde het lied ‘happy birthday’ de kamer vullen. De winnaar van de ballonnenopblaaswedstrijd werd onder geklap toegejuicht, want hij was degene die de cake mocht aansnijden. De cake en thee werd onder de kinderen verdeeld. Nadat dit feestje achter de rug was, gingen de meisjes verder met de poppen spelen en de jongens bouwden met hun dobbelstenen een groot kasteel. Iedereen zat op een groot kleed te spelen. Toen de tijd om was, werd er massaal door de kinderen gereageerd met een luid “wat jammer”. Uitgelaten verlieten de kinderen de school en ik hoorde ze buiten enthousiast tegen hun ouders praten over hoe leuk ze het hadden gehad. Het was heerlijk om naar hun verhalen te luisteren. De Engelse lessen van deze groep van

6-7 jarigen en hun blije gezichten hebben mij enorm geboeid. Als u zich afvraagt waar binnen Roemenië dit mogelijk is dan zeg ik “kom maar kijken elke donderdag om 12.00 uur naar de kinderschool in Sovata”. En ik garandeer u dat het interessante Engelse lessen zijn en dat u geniet van het plezier dat de kinderen hier hebben.

 

Katalin Király,
lokaal vrijwilligster van de Stichting Roemeense Kinderhulp.