Real time web analytics, Heat map tracking

 

Met het reisbureau Salt Lake Travel is het heel eenvoudig geworden om Sovata te bezoeken. U belt of mailt ze met uw wensen en zij zetten een programma voor u in elkaar en regelen alles eromheen. Steeds meer gastouders maken daar ook gebruik van om zo hun vakantiekinderen nog eens op te zoeken. En dat is een feestje voor iedereen! De familie De Frie vertelt erover.


In februari 2016 waren we een week in Roemenië om een aantal families en kinderen te bezoeken. Eén van hen is een meisje dat we steunen met pakketten. Gyöngyi is 12 jaar oud, woont in Sarateni, is twee jaar geleden in Nederland geweest en is een Roma. Dit is een van oorsprong rondtrekkend volk, maar omdat hun nomadische levenswijze al geruime tijd is verboden, leven zij nu verspreid in woonwagenkampen of achterstandswijken. Je herkent ze vaak aan hun kenmerkende kledingstijl, waarbij de vrouwen in kleurrijke gewaden lopen en volwassen mannen vaak zwarte hoeden dragen. De Roma zijn ook in Roemenië een achtergestelde groep. In een toch al arm land bevinden zij zich vaak aan de onderkant van de samenleving. Er wordt niet veel aandacht gegeven aan onderwijs, veel jongens en meisjes maken zelfs hun lagere school niet af.defrie 17 02

Van tevoren rijden we, vergezeld door een tolk, langs het gezin, om een afspraak met ze te maken om uit eten te gaan in Sovata. Eenmaal bij het huis aangekomen, komen er direct veel mensen naar buiten. Ze wonen daar met drie gezinnen en een oma. We spreken af dat ze met de Maxitaxi naar Sovata komen en omdat vader er niet is (hij is blijkbaar het grootste deel van het jaar afwezig) gaat oma ook mee uit eten.

Die woensdag staan ze ruim een uur eerder dan gepland bij ons appartement. Oma, moeder, Gyöngyi, haar broertje Gabor en zusje Baba. Een beetje lastig, want onze tolk komt pas een uur later en ze spreken geen woord Engels. We geven ze een aantal uit Nederland meegebrachte cadeaus, waar ze erg blij mee zijn. Oma heeft het hoogste woord en ondanks dat wij maar een paar woordjes Hongaars machtig zijn, blijft ze vrolijk doorkletsen. Als we nogmaals aangeven dat we haar echt niet kunnen verstaan, gaat ze langzamer en harder praten. Uiteindelijk besluiten we maar om buiten een spelletje te doen met de kinderen. Met de bal die we ze zojuist gegeven hebben gaan we lummelen. De kinderen begrijpen dit spel direct en al snel hebben we de grootste lol. De hilariteit wordt nog groter als moeder en oma ook mee gaan doen. Ik vraag me af hoe gebruikelijk het hier is om met je kinderen te spelen… Aan het eind doet moeder haar buitenste lagen kleding af en doet dit bij Miriam om, om zo samen op de foto te gaan.

defrie 17 01De tolk arriveert en na wat gekletst te hebben besluiten we naar het restaurant te gaan. We eten bij Kali, een eenvoudig maar goed restaurant in het centrum van Sovata. Oma en moeder bestuderen de kaart, maar oma geeft aan dat ze haar bril is vergeten en daarom de kaart niet kan lezen. De tolk weet wel beter, oma en moeder kunnen niet lezen. De ober somt een aantal gerechten op en uiteindelijk weet iedereen een keuze te maken. Het eten is gezellig en nieuwsgierig als we zijn stellen we met Hollandse directheid een aantal vragen over hun leven. Gyöngyi’s zus, 15 jaar oud, is inmiddels getrouwd en verwacht haar eerste kind. Ze is met haar man verhuisd naar Duitsland, maar zal voor de geboorte van haar kind naar Roemenië komen. We vragen over vader, of en hoe ze daar douchen, met wie ze daar allemaal leven en hoe ze het financieel redden. Oma vertelt het meest en wijst er tussendoor nog even fijntjes op dat haar paprika’s toch echt veel lekkerder zijn dan die in het restaurant als bijgerecht geserveerd worden. We melden nog even subtiel dat de hulp die we sturen geldt zolang Gyöngyi naar school gaat. Als we vragen aan Gyöngyi hoe zij dit ziet, geeft ze aan dat ze ‘pas’ wil trouwen als ze 16 of 17 is. Inmiddels is de eetlust gestild en oma probeert de restanten van haar schnitzel in een servetje te stoppen. Onze tolk geeft aan dat dit niet de bedoeling is en onze ober redt wederom de situatie door met een doggybag aan te komen. Hier wordt het vlees, maar ook de overgebleven friet in gestopt. We nemen hartelijk afscheid met de belofte om de volgende keer bij hen thuis te komen eten.
Het was een bijzondere ervaring. Een botsing van culturen, met veel begrip en soms wat onbegrip. Maar bovenal een leuke ontmoeting en een gezellig samenzijn van twee door het lot verbonden families.

Familie De Frie, IJsselstein