Real time web analytics, Heat map tracking

brevet gastgezin 02
Misschien hebt u er weleens over nagedacht, bent u er al geweest, maar misschien ook niet. Dan helpt dit stukje u wellicht over de streep. Want we kunnen u een bezoekje aan Sovata aanraden. Sakko en Cora Brevet zijn u voorgegaan en stuurden ons na terugkomst een klein berichtje.

We hebben alle zes 'onze jongens' opgezocht in Sovata.
“We willen jullie even laten weten dat we een mooie reis naar Roemenië hebben gemaakt en dat we alle zes ‘onze jongens’ in Sovata hebben opgezocht. Door de dames van het reisbureau Salt Lake Travel zijn we werkelijk fantastisch geholpen en door Kata in Tinkerbell ook heel leuk ontvangen. We hebben veel respect voor wat jullie met de Stichting hebben bereikt en zullen dit alles zeker blijven ondersteunen.

Hartelijke groeten van Sakko en Cora Brevet."


De vader van Erik was ooit één van de begeleiders van de kindervakantie. Daarna was het Eriks beurt om op reis te gaan. Het werd een onvergetelijke ervaring, waar hij nu nog met plezier over vertelt.
Kinczel Erik 2008

Mijn naam is Erik Kintzel, ik ben 18 jaar en ik studeer aan de “Domokos Kázmér” school in Sovata. Mijn reis naar Nederland was een groot avontuur, waar ik onvergetelijke herinneringen aan heb. Die herinneringen zal ik altijd met me meedragen. Het was in de zomervakantie van 2008 en we waren met 42 kinderen. Ik weet dat ik drie weken in dat prachtige land geweest ben, maar het lijkt veel korter. ‘Als iemand plezier heeft en mooie ervaringen opdoet dan vliegt de tijd’.

De bus vertrok vroeg in de morgen uit Sovata. Net als alle andere ouders brachten ook mijn ouders mij naar het busstation om me uit te zwaaien. Met gemengde gevoelens liep ik naar de bus. Ik wist niet zeker of ik wel wilde gaan, maar ik was bang dat ik er mijn leven lang spijt van zou hebben als ik het niet deed. Uiteindelijk, na wat aanmoedigingen, stapte ik in. We waren onderweg. Onmiddellijk wist ik dat ik goed gekozen had en dat dit een mooie ervaring zou worden.

Na een lange, vermoeiende, maar avontuurlijke reis waren we in Nederland. De families waar we zouden logeren stonden al te wachten bij het busstation. Ze herkenden ons meteen. Later bleek dat ze al foto’s van ons hadden gekregen. We logeerden per twee kinderen bij een familie, maar ik zag een aantal van mijn klasgenootjes elke dag. Samen met mijn vriend en oud-klasgenoot, Hegyi Miklós, logeerden we bij de familie Kooijman. Ze waren heel geduldig en lief voor ons. We zagen hen als onze tijdelijke ouders en ik denk dat zij ons een beetje als hun kinderen beschouwden.Kinczel Erik 2017

De communicatie met onze familie verliep eerst wat moeilijk, maar na een paar dagen begrepen we elkaar steeds beter. We konden goed opschieten met de Nederlandse kinderen en konden leuk met elkaar spelen. Het eten was gelukkig niet ‘vreemd’, hoewel we soms een soepje misten. Maar ontbijt, lunch en diner waren heerlijk!

Onze ouders en de organisatie hadden iedere dag iets leuks voor ons gepland. We brachten bezoekjes aan een dierentuin, speeltuinen en een pretpark. De laatste was mijn favoriet, we hebben elke attractie uitgeprobeerd. Die dag stapten we uitgeput in de bus, maar gloeiend van de ervaringen. Op de terugweg van het busstation naar huis begrepen we van onze gastfamilie dat we de volgende dag naar het strand zouden gaan. Daar werden we helemaal blij van, we zouden in de zee gaan zwemmen! Jammer genoeg sloeg het weer om, maar de ervaring was evengoed fantastisch: het uitzicht, en de gigantische golven die op de rotsen stuk sloegen! En later gingen we ook nog bowlen.

Toen de dag van het vertrek gekomen was bracht ons gastgezin ons naar het station. We namen verdrietig afscheid en er waren zelfs wat gastouders die een traantje lieten. Helaas is het contact tussen ons en ons gastgezin een beetje verwaterd, maar daar probeer ik iets aan te doen.

Samengevat was deze reis naar Nederland een fantastische ervaring voor ons. De herinneringen gaven onze kindertijd extra glans. En zelfs nu praten we met veel plezier over onze ervaringen.

Ik zou graag alle Nederlandse gezinnen en de organisatie die dit voor mij en al mijn vrienden in Sovata mogelijk hebben gemaakt, willen bedanken!


Erik Kintzel, Sovata

 

Met het reisbureau Salt Lake Travel is het heel eenvoudig geworden om Sovata te bezoeken. U belt of mailt ze met uw wensen en zij zetten een programma voor u in elkaar en regelen alles eromheen. Steeds meer gastouders maken daar ook gebruik van om zo hun vakantiekinderen nog eens op te zoeken. En dat is een feestje voor iedereen! De familie De Frie vertelt erover.


In februari 2016 waren we een week in Roemenië om een aantal families en kinderen te bezoeken. Eén van hen is een meisje dat we steunen met pakketten. Gyöngyi is 12 jaar oud, woont in Sarateni, is twee jaar geleden in Nederland geweest en is een Roma. Dit is een van oorsprong rondtrekkend volk, maar omdat hun nomadische levenswijze al geruime tijd is verboden, leven zij nu verspreid in woonwagenkampen of achterstandswijken. Je herkent ze vaak aan hun kenmerkende kledingstijl, waarbij de vrouwen in kleurrijke gewaden lopen en volwassen mannen vaak zwarte hoeden dragen. De Roma zijn ook in Roemenië een achtergestelde groep. In een toch al arm land bevinden zij zich vaak aan de onderkant van de samenleving. Er wordt niet veel aandacht gegeven aan onderwijs, veel jongens en meisjes maken zelfs hun lagere school niet af.defrie 17 02

Van tevoren rijden we, vergezeld door een tolk, langs het gezin, om een afspraak met ze te maken om uit eten te gaan in Sovata. Eenmaal bij het huis aangekomen, komen er direct veel mensen naar buiten. Ze wonen daar met drie gezinnen en een oma. We spreken af dat ze met de Maxitaxi naar Sovata komen en omdat vader er niet is (hij is blijkbaar het grootste deel van het jaar afwezig) gaat oma ook mee uit eten.

Die woensdag staan ze ruim een uur eerder dan gepland bij ons appartement. Oma, moeder, Gyöngyi, haar broertje Gabor en zusje Baba. Een beetje lastig, want onze tolk komt pas een uur later en ze spreken geen woord Engels. We geven ze een aantal uit Nederland meegebrachte cadeaus, waar ze erg blij mee zijn. Oma heeft het hoogste woord en ondanks dat wij maar een paar woordjes Hongaars machtig zijn, blijft ze vrolijk doorkletsen. Als we nogmaals aangeven dat we haar echt niet kunnen verstaan, gaat ze langzamer en harder praten. Uiteindelijk besluiten we maar om buiten een spelletje te doen met de kinderen. Met de bal die we ze zojuist gegeven hebben gaan we lummelen. De kinderen begrijpen dit spel direct en al snel hebben we de grootste lol. De hilariteit wordt nog groter als moeder en oma ook mee gaan doen. Ik vraag me af hoe gebruikelijk het hier is om met je kinderen te spelen… Aan het eind doet moeder haar buitenste lagen kleding af en doet dit bij Miriam om, om zo samen op de foto te gaan.

defrie 17 01De tolk arriveert en na wat gekletst te hebben besluiten we naar het restaurant te gaan. We eten bij Kali, een eenvoudig maar goed restaurant in het centrum van Sovata. Oma en moeder bestuderen de kaart, maar oma geeft aan dat ze haar bril is vergeten en daarom de kaart niet kan lezen. De tolk weet wel beter, oma en moeder kunnen niet lezen. De ober somt een aantal gerechten op en uiteindelijk weet iedereen een keuze te maken. Het eten is gezellig en nieuwsgierig als we zijn stellen we met Hollandse directheid een aantal vragen over hun leven. Gyöngyi’s zus, 15 jaar oud, is inmiddels getrouwd en verwacht haar eerste kind. Ze is met haar man verhuisd naar Duitsland, maar zal voor de geboorte van haar kind naar Roemenië komen. We vragen over vader, of en hoe ze daar douchen, met wie ze daar allemaal leven en hoe ze het financieel redden. Oma vertelt het meest en wijst er tussendoor nog even fijntjes op dat haar paprika’s toch echt veel lekkerder zijn dan die in het restaurant als bijgerecht geserveerd worden. We melden nog even subtiel dat de hulp die we sturen geldt zolang Gyöngyi naar school gaat. Als we vragen aan Gyöngyi hoe zij dit ziet, geeft ze aan dat ze ‘pas’ wil trouwen als ze 16 of 17 is. Inmiddels is de eetlust gestild en oma probeert de restanten van haar schnitzel in een servetje te stoppen. Onze tolk geeft aan dat dit niet de bedoeling is en onze ober redt wederom de situatie door met een doggybag aan te komen. Hier wordt het vlees, maar ook de overgebleven friet in gestopt. We nemen hartelijk afscheid met de belofte om de volgende keer bij hen thuis te komen eten.
Het was een bijzondere ervaring. Een botsing van culturen, met veel begrip en soms wat onbegrip. Maar bovenal een leuke ontmoeting en een gezellig samenzijn van twee door het lot verbonden families.

Familie De Frie, IJsselstein


We hebben een heleboel lieve, trouwe gastgezinnen die ieder jaar weer twee Roemeense kinderen in hun huis en hun hart uitnodigen. Maar af en toe vallen er om verschillende redenen ook een paar af. Dan zoeken we nieuwe, enthousiaste gezinnen die twee kinderen een onvergetelijke vakantie willen bezorgen. Vorig jaar reageerde de familie Van der Maas. Zij vertellen over hun eerste ervaring als gastgezin.

Lieve lezers,
In mei 2016 staat er een artikel in ons kerkblad met de oproep voor gezinnen die twee kinderen uit Roemenië drie weken een leuke vakantie kunnen geven. We praten erover en het raakt weer een beetje op de achtergrond. Maar na een tijdje zegt Mirjam, onze dochter van 13: “Komen de Roemeense kinderen nog?” van der Maas

We bedenken of er een reden is om nee te zeggen en omdat die er volgens ons niet is, besluiten we om ervoor te gaan. We mailen met de Stichting, krijgen een bezoekje, ontvangen uitgebreide informatie per post en gaan uiteindelijk naar een voorlichtingsavond over het verloop van deze kindervakantie. Na die gedegen voorbereiding maken we thuis alles in orde voor Anita en Noemi, die na een lange reis op een zondagmiddag in IJsselstein aankomen. We staan eerst wat onwennig bij elkaar en zoeken naar woorden in het Engels. Dan gaan we met de hele groep op de foto en vervolgens voor drie weken naar ons huis.

Het communiceren is eerst nog wat behelpen, met gebarentaal en tekeningen, maar gaandeweg begrijpen we elkaar steeds beter. De meiden hebben het erg naar hun zin op de trampoline en in hun eigen kamer boven, met de barbies. Samen eten is gezellig. We doen elke avond spelletjes en Memory wordt een vast ritueel. Als Mirjam ‘s avonds ook nog piano speelt, lijkt onze huiskamer wel een concertzaal waar het echt genieten is.

Elk uitje is een feestje: het zwembad, de speeltuin, familiebezoek, het strand, het is allemaal geweldig! Maar als we een paar uur weg zijn, willen ze toch ook graag terug naar huis (ons huis in Woerden bedoelen ze daarmee). Het doet me denken aan een liedje: “Thuis is het warm en gezellig en thuis staat het eten al klaar en thuis daar lees je een boek en doe je een spelletje.” We hopen dat ze zich bij ons een beetje thuis hebben gevoeld en dat ze aan deze vakantie in Nederland en aan dit thuis nog lang zullen terugdenken.
Nadat ze weer thuis in Sovata zijn aangekomen, hebben we van beide moeders een mooie, lieve bedankbrief gekregen. Fijn om te weten dat ze ook daar een liefdevol thuis hebben.

Hartelijke groet van Han, Anneke, Mirjam en Leon van der Maas, Woerden

Vorig jaar was de familie Casparie voor het eerst gastgezin voor twee Roemeense kinderen. Een spannend avontuur, maar zeker een positieve ervaring. Ze raden het iedereen aan. Wilt u, na het lezen van dit verslag, zelf ook twee kinderen een onvergetelijke vakantie bezorgen? Neem dan contact met ons op! 

Op 3 juli 2016 stonden mijn man en ik ietwat gespannen te wachten op de bus met Roemeense kinderen, want het was voor ons de eerste keer dat we dit avontuur aangingen. Eindelijk was het zover dat we Szabi en Zalan konden verwelkomen! De twee jongens van bijna 10 jaar stapten onwennig en gereserveerd uit de bus en bij ons in de auto. Na een rondleiding in ons huis besloten ze dat Zalan in het bed mocht en Szabi op het matras op de grond. De afspraak was dat ze halverwege de logeerpartij zouden ruilen.

Ze speelden voorzichtig met onze hond. Zelf waren ze niet gewend om een hond als huisdier te hebben. Toen ze gingen voetballen met Roemeense kinderen die een straat verderop logeerden ging de hond mee. Die voetbalde mee en kon nog keepen ook. Daar waren ze duidelijk van onder de indruk.

Casparie- 17 03Het communiceren was best lastig, aangezien ze weinig Engels spraken. Maar Google Translate bood uitkomst. En we gebruikten natuurlijk ook veel gebarentaal. In de loop van de drie weken ging het gelukkig steeds beter. Zij respecteerden onze gewoontes, zoals bidden voor het eten. En wij die van hen: meteen van tafel gaan als ze klaar zijn met eten, niet meehelpen met de tafel afruimen, geen groente eten en weinig lusten. Ik had niet de illusie om ze in deze korte periode op te kunnen voeden. Ik liet ze gewoon kind zijn en genieten.

Op een mooie dag namen we ze mee naar de camping aan het Veluwemeer waar onze caravan staat. Ze wilden meteen het ondiepe war in en hebben uren gedobberd en op het strand gespeeld. Heerlijk om ze zo samen te zien genieten.      

Een andere dag bezochten we de speeltuin en de kinderboerderij, aten patat en een ijsje en zijn we naar de kledingbeurs gegaan in Benschop die ieder jaar speciaal voor de kinderen uit Roemenië wordt georganiseerd. Gratis kunnen kiezen uit stapels kleding vonden ze wel wat. Met een vuilniszak vol zijn we tevreden naar huis gereden. Szabi had last van heimwee waardoor hij even mocht bellen met de Roemeense begeleiding, die dag en nacht paraat staat voor dit soort dingen, en toen ging het gelukkig beter. Toen ik ze de volgende dag wakker ging maken, lagen ze samen in bed en de rest van de weken is dat zo gebleven. Deze twee jongens zijn echt vrienden geworden. Ze hadden lol samen maar steunden elkaar ook bij heimwee. Mooi toch!Casparie- 17 01

Een dag per week was er voor alle kinderen gezamenlijk een uitstapje met de bus. Ze gingen naar Park Plaswijck, varen in Almere en naar attractiepark Drievliet. Zij deden iets leuks met elkaar en de gastouder had even tijd voor zichzelf. Prima geregeld!

Op de andere dagen hebben we zelf of samen met de andere gastgezinnen uitjes gemaakt, zoals naar de speeltuin in het Kloosterplantsoen, de basisschool waar ik werk, speelhal Monkey Town, een familiedag in Montfoort met bbq en leuke clowns-act, open dag in FC Utrecht-stadion, workshop chocolade maken bij Zucotto, Nieuwegeinse kinderboerderij met waterpartij, pannenkoeken eten, gewandeld met de hond, midgetgolven, naar de markt, met een van de burgemeester gekregen strippenkaart ijsjes halen bij Luigi, rondleiding in de IJsselsteinse molen, boodschappen doen, spelletjes doen, met lego spelen, een waterpistolen-gevecht, zwemmen in de Lek en in de Viaanse plas, bowlen, bbq-en en natuurlijk naar de kust met de grote zee en heel veel zand om elkaar in te graven. Het dagelijkse potje voetbal met de andere Roemeense kinderen was ook een grote favoriet.
De kosten hoeven echt niet hoog te zijn om deze kinderen blij te maken. Alleen al een avondje spelen met de watersproeier in de tuin of spelen met de lego vinden ze mooi. Heerlijk toch! Samen hebben we een foto-plakboek gemaakt om mee naar huis te nemen. Voor de ouders leuk en als blijvende herinnering heel waardevol. Met wat aandacht en tijd geef je hen al een super fijne tijd in Nederland. Het geeft een goed gevoel als je hen even onbezorgd kind ziet zijn.

Casparie- 17 02De dire weken zijn omgevlogen!
De drie weken zijn omgevlogen terwijl het aanvankelijk best lang leek. Petje af voor deze jonge kinderen, hoor! Ze zijn natuurlijk nog nooit zo lang en ver van huis geweest en ze doen het toch maar! De jongens werden in de loop van de tijd steeds vrijer  en meer open. We kregen echt een band met ze. En de gezelligheid met andere vriendelijke en behulpzame gastouders, die ons als ‘nieuweling’ hielpen bij vragen, was een warm bad. We hadden een paar keer oppas nodig en altijd werd er hulp aangeboden, wat zeer prettig was.

De organisatie zelf heeft alles goed geregeld. Er komt namelijk heel wat bij kijken om dit allemaal in goede banen te leiden. Het screenen wie er mee mag, het ophalen en het thuis brengen van al deze kinderen, alle activiteiten regelen, gastouders zoeken en begeleiden. En dan de leuke afscheidsavond voor alle gastouders en kinderen met playback-acts en een disco! Toen we allen gearmd met de kinderen het nummer ‘We are the world’ zongen kreeg ik een ontroerend en mooi gevoel van ‘samen’. Ik voelde me bevoorrecht dat ik Szabi en Zalan drie weken een super tijd heb kunnen geven. Ik kan het iedereen aanraden om ook gastouder te worden. In slechts drie weken per jaar geef je de kinderen een onvergetelijke ervaring waar ze hun verdere leven op kunnen teren.

Jurgen en Petra Casparie, IJsselstein

A1_bottom_block

Hulpgoederen transport 2017transport 17-01

De klus is gehlaard. Heel veel gezinnen uit Sovata en Chibed werden de afgelopen week blij gemaakt met pakketten en/of voedselbonnen. Zowel in IJsselstein als in Sovata en Chibed was er een groot aantal vrijwilligers daarbij betrokken. Via de FB-pagina van de stichting waren de activiteiten goed te volgen. Soms zelfs via een live utzending. Heeft u dat gemist dan kunt u dat terugzien via deze link

 

 

Vakantieweken 2017vakweken 2017 18

42 Kinderen uit Sovata en omstreken genieten van 3 weken zorgeloze vakantie in Nederland. Dankzij 21 gastouders hebben ze de vakantie van hun leven waar ze nog heel lang met plezier op terug kunnen kijken. Voor een korte impressie zie hier . . .

Nieuws Magazine 2017 nr 26

Een nieuwe uitgave boordevol nieuws en informatie over de activiteiten van de Stichting in het afgelopen jaar.

Met deze link opent een nieuw venster met het hele magazine.

Reis Cals leerlingenCals 2017 01

Dit jaar gaan weer een aantal leerlingen van het Cals College Nieuwegein naar Sovata.
Ze gaan een week logeren bij gastouders en allerlei leuke en nuttige dingen doen, zoals bezoeken van de natuurlijke ouders van de kinderen uit Tinkerbell en een aantal ouderen bezoeken die extra verwend zullen worden. Op de volgende pagina kunt u meeleven met hun activiteiten. Of bezoek de speciale Facebook pagina voor deze reis. 

kloosterRondreis Transsylvanië

Voor veel mensen is Roemenie een onbekend land. We bieden belangstellenden de gelegenheid kennis te maken met een aantal van de mooie en historische plekken. Een mooie kans om kennis te maken met dit schitterende land.
We bieden twee heel verzorgde reizen aan. Voor meer informatie volg deze link.

Katalin Polotka 2Tinkerbell
Een familiekindertehuis runnen is geen eenvoudige taak. Katalin Polotca (Kata) doet daar een boekje over open. U zal daarna begrijpen wat er allemaal bij komt kijken!
Lees haar verhaal.

Genieten als gastouders
willemsen 14 01Niet alleen voor de kinderen die in Nederland 3 weken vakantie krijgen, maar ook voor de gastouders een periode om met veel plezier en warmte aan terug te denken. Zo ook voor de familie Willemsen. Lees hun verhaal.

 

Sponsor gezocht
gyongyverWij zoeken nog enkele sponsors voor een aantal projecten. Personen en instanties die heel goed wat extra hulp kunnen gebruiken. Bezoek de volgende pagina voor meer informatie.

OuderenprojectErszebet 1
Alhoewel de naam van de stichting spreekt over kinderen, besteed ze ook veel aaandacht aan de groep eenzame ouderen.  Deze vaak vergeten groep heeft veel steun nodig. Lees wat wij er aan doen en hoe u kunt helpen.

'Leuk voor later'Bokor Beata
Al meer dan 1000 kinderen uit Sovata en omstreken hebben de afgelopen 25 jaar 3 weken vakantie bij Nederlandse gastouders doorgebracht. Voor al die kinderen een onvergetelijke